Een zeehondje, het advies en de aaibaarsheidsfactor

654B7E97-1CFF-4D00-92F8-2663F2D495E5“Hoe moeten we straks uitleggen dat we een zieke zeehond laten liggen?”. De vraag was duidelijk, het antwoord niet. Omdat het er niet was.

Volgens een wetenschappelijk advies moeten de medewerkers van de zeehondenopvang een zieke zeehond op het strand laten liggen en 24 uur lang observeren. Een longworminfectie en het bloed dat er mee gepaard gaat komt vaak voor bij de kleintjes omdat ze nog aan het eten van vis moeten wennen.

Ik zag de gemaakte plaatjes al voor me. Van ogen die je aanstaren. Schreeuwend om hulp. Zag de gemaakte filmpjes ook al gepubliceerd. Op Facebook, Instagram en Twitter. Filmpjes met belang, vaak ondersteund door een flinke portie eigen ik.

Hoe zou het met de grote grazers op de Oostvaardersplassen zijn? Het is al weer een tijdje ‘social’ stil nu de Siberische Beer al lang en breed is vertrokken. Hopelijk maken de zwaar bedreigde boswachters het naar omstandigheden ook goed en is het leven thuis weer in balans.

In een vlaag van weemoed gedoopt in de herinnering van kinderlijke onschuld maakte ik vanochtend voor mezelf een leuk rijtje.

Fury kwam voorbij. Net als Lassie, Rin-Tin-Tin, Polly, Clarence, Judy, Cheetah, Flipper en Nononono. Natuurlijk ontbrak het paard van Sinterklaas niet, evenals de dieren uit het wonderbaarlijke en vooral droevige verhaal van ‘Alleen op de Wereld’.

Langzaam wandelde ik even later, langs het strand zoals je wilt, richting de Aaibaarheidsfactor. Een begrip bedacht door Rudy Kousbroek. Een begrip dat de affectie en de genegenheid aangeeft die dieren op mensen hebben.

Het zal moeilijk zijn om de zeehondjes te laten liggen. Zo alleen op het strand. Met van die indringend aankijkende ogen. Maar waarschijnlijk is dat het beste. Om de soort gezond en sterk te laten blijven.

”Hoe houden we de mensen op afstand?”. Dat was ook nog de vraag. Spannend.