Een tattoopoli, de stilte en een getatoeëerd landschap

2010-07-011-018-schilder-smallEen tattoopoli!

Vanaf vandaag kunnnen mensen daar terecht, bij de eerste tattoopoli in Nederland.

Er schijnen dus mensen rond te lopen die allergische reacties hebben vanwege de gebruikte inkt of het meervoud ervan. Ongeveer 1,5 miljoen Nederlanders hebben minimaal een tatoeage las ik in het nieuws. Een allergische reactie schijnt zeldzaam te zijn maar gezien het grote aantal tatoeages zijn er ook voldoende patiënten.

Best bijzonder dat ik nu zo druk, qua beeld gesproken, met het landschap bezig ben. Ik verbaas me er soms ook over, maar inspiratie laat zich nu eenmaal niet zo goed sturen. Het is soms wars van alles, doet haar eigen ding en lijkt zo haar eiegen leven te leiden. Daarbij komt er ook nog zoiets als de mogelijkheid, het gereedschap en de tijd. En, oh ja, de stilte.

De stilte, zo blijkt uit een ander artikel van vandaag, lijkt de komende jaren uit te kunnen groeien tot het grootste milieuprobleem voor Nederlanders. Herrie kan ziek maken, zo bevestigde ook een bekende boswachter. Ik dacht voor een moment aan allerlei bijna schreeuwende tatoeages. Ook aan de hordes mountainbikers die je soms niet hoort aankomen wanneer je door het bos wandelt en probeert de stilte op te zoeken. Weliswaar maken ze geen herrie maar toch. Ze schieten soms als door een insect gestoken door het beeld. Een verstoord beeld en een niets vermoedende wandelaar achterlatend.

Het landschap. Ik ben er druk mee bezig. Probeer het te doorgronden, me erin vast te bijten. Net zoveel als bij het leven en de liefde. In zekere zin ben ik, qua beeld, bezig het landschap te tatoeëren. Om te verduidelijken. Een ander beeld te schetsen. Om de opbouw en de liefde voor de wereld rondom me heen te benadrukken.

Fijn weekend.