Tag Archives: Maria Callas

Bravo, Maria Callas en de dramatiek der kleuren

2011-01-03-0622-schilder-smallBravo…’. Klonk het. Ervoor en erna was er het veelvuldige applaus. Klaterend, enthousiast en vol geladen met warme passie.

De stem van Maria Callas schalde door de kamer terwijl ik me in de wereld van de kleuren stortte. Uitgangspunt was het ijs en de vormen die waren ontstaan. Willekeur wedijverde met de natuurlijkheid der dingen.

Ik vroeg me af of ik andere kleuren zou inschakelen en gebruiken nu Maria zo vol overgave en dramatiek van zich liet horen. Zou rood gaan overheersen? Zouden gelen het stilaan winnen van de blauwen. Zou zwart de boel gaan vermodderen? Zou ik er 50 tinten grijs, met een knipoog naar de malligheid van een hype, aan toe willen voegen?

Het is zoals het is of gaat met beeldendwerk. Op een gegeven moment voel je dat het klaar is, dat je er niets meer aan toe kunt voegen. Maar zelfs dat kan de volgende dag weer veranderen. Soms komt het verwijt als een terrorist of als kritische beschouwer om de hoek dat ik nog dit of dat had kunnen doen. Soms wimpel ik het weg, dan weer schuif ik het aan de kant als niet ter zake doende.

Ach Maria. La Davina. De Goddelijke. Ooit mollig, ze verloor 35 kilo en ooit door Onassis ingeruild voor Jacky Kennedy. Las ik op internet. La Davina kreeg af en toe kritiek op haar techniek maar werd veelvuldig geprezen om haar toneelspel, uniek timbre en dramatiek. De media deed er overigens heerlijk aan mee haar nog goddelijker en daardoor onbereikbaarder te maken.

Ondertussen heerst er bij mij tijdens het werk en vooral in de maand januari, wanneer het buiten zo grijs en nat kan zijn, het gezonde verlangen om in de dramatiek te schieten. Als reiziger. Als passant. Op zich is daar niks mis mee. Het levert op en daar gaat het om.

In de wereld van de dramatiek stikt het van de kunstenaars en hun uitingen. Zo kan ik heerlijk en met levenslust ronddwalen in een schilderij van Hammershøi of bijvoorbeeld Schiele. Kan ik van Dick Ket naar Willink schieten. Of van Brancusi naar Henry Moore slenteren.

‘Bravo’. Alleen al daarvoor zijn de live-opnames de moeite van het beluisteren waard.

Mooie donderdag.