Tag Archives: Hatert

Verbeeldingskracht, energie en het vakantiegevoel (14)

Mart van Zwam Langzaam zakte het warme verdwijnende licht achter de volgende rij huizen, de boomtoppen en schoorstenen achterlatend in het zwart van het beeld. Licht maakte plaats voor donker en zo zal het altijd blijven en gaan. Niets verstoord eeuwige natuurwetten.

We naderen het einde van augustus. Rustig en met gepaste tred en de nodige afstand in verband met het heersende virus. Nieuws reist wat af, zorgt voor de nodige onrust en alsmaar korter wordende lontjes. Tenminste daar lijkt het sterk op. Belagers belagen. Ook op het Binnenhof en aan de rand ervan. De beelden van de politici die heftig toe- en aangesproken werden door een ophitsende en/of opgehitste meute waren op z’n zachts gezegd niet fraai.

Ergens las ik iets over kruidnootjes in winkels, ergens iets over Zwarte Piet. Op een andere plek ging het over slavernij, discriminatie en ongelijkheid. Via Twitter las ik een bericht, met een geplaatste foto, over een allerlaatst etentje van drie volwassen kinderen en hun vader. Er was een melding dat de desbetreffende en op de foto zichtbare vader overmorgen euthanasie zou krijgen. Ik vroeg me bij het lezen en kijken af wat mensen op dit moment in de tijd werkelijk bezield.

Terug naar het zonlicht. Het licht dat een ander deel van de wereld zou gaan beschijnen. Ons in het donker achterlatend terwijl, virus of niet, de mens hevig verward lijkt.

Pracht, praal en prioriteiten

Nijmegen Hatert Het was zo’n moment van prioriteiten stellen. Zo’n moment van de koffie koud laten worden of stoppen met schrijven. Een telefoongesprek tactisch stoppen, de afwas laten voor wat het voor dat moment is of iets dergelijks. Zo’n moment van keuze en voorrang geven aan wat er zich buiten in de lucht afspeelt.

Het licht deed haar uiterste best om mij te entertainen. Ze schonk me kleuraccenten, schakeringen en nuance. Een natuurlijke lichtshow. En ik? Ik kon alleen maar stil toekijken, kaderen en de ontspanknop van de camera indrukken.

Het fotograferen helpt om te kaderen, een uitsnede te maken. Het helpt om te bepalen waar het wérkelijk om gaat en dat voorrang te geven. Prioriteiten stellen dus. Best grappig hoe prioriteit, als gegeven, op dat moment gisterenavond op twee verschillende manieren aan de orde kan komen.

Het uitzicht vanuit het slaapkamerraam was overdonderend mooi. De dakrand van de tegenoverliggende huizen werd qua licht als silhouet weergegeven. Herinneringsbeelden van Monet, Sisley en Turner drongen zich aan me op. Beelden uit Mary Poppins en dan vooral de scene met de dansende schoorsteenvegers op de daken borrelden omhoog. Tegelijkertijd met de openstaande laatjes van mijn innerlijke beeldenarchief vloeide er ook een traan. Volgens mij heeft dat vocht expres een zoute smaak gekregen om te helpen herinneren. Alles heeft zo haar bedoeling. En dat klopt denk ik.

Ik had dus gisteren mijn eigen “Gezicht op Hatert”. Hatert, aan de rand van Nijmegen, mag dan als wijk niet zo mooi zijn als de stad Delft en de gemaakte foto is ook uiteraard onvergelijkbaar met het indrukwekkende “Gezicht op Delft” van grootmeester Vermeer, maar het mag er best zijn.

Hatert was een zogenaamde Vogelaarwijk. De naam, de bijbehorende stempel en stigma zijn nu gelukkig aan het vervagen. Langzaamaan worden we weer gewoon en tegelijkertijd bijzonder.

De transformatie van krachtwijk naar prachtwijk gaat de goeie kant op. Hatert is een mooie wijk aan het worden. Een deel van Nijmegen met haar eigenheid en pracht en praal..!

Fijne dag.

Bakken, eindig en een koekenpan

KoekenpanZo, de zomertijd is weer voorbij. Alle klokken die niet automatisch zijn aangepast heb ik gisteren weer terug gezet op de originele tijd. Alles is gewoon weer bij het oude. Meestal duurt het bij mij weer een paar dagen voordat ik eraan gewend raak alsof mijn tijdsritme even hervonden moet worden, maar dat gaat zoals elk jaar wel weer lukken.
Ik ben benieuwd wie ik in de komende dagen als eerste met een diepe zucht hoor uitspreken dat “het nu weer zo veel vroeger donker is..”. Misschien in het voorbij gaan op de markt of in de supermarkt terwijl ik geduldig in de rij sta te wachten? We gaan het zien.

Heel Holland Bakt. Oftewel, het programma is klaar. De tijd is om. Gisteren heb ik er nog een klein stukje van gezien. Ik kan me voorstellen dat het programma een succes is en er bijna twee miljoen mensen naar kijken. Gewoon, simpel, geen excessen, aanstellerij of gedoe. Een mooie zonnige locatie, een grote tent, een glimlachende Martine Bijl en een aantal mensen die hun best doet om er iets heel lekkers en moois van te maken. Ik moet zeggen dat het water me af en toe voor in de mond stond. En dat terwijl ik van te voren al zo heerlijk had gegeten.

Alles is eindig. Ik heb helaas een koekenpan buiten moeten zetten. Het kon echt niet meer. De antiaanbaklaag liet samen met de steel los. De pan was op. Uitgebakken. Einde van zijn pannentijd. Ik heb hem buitengezet omdat ik nog niet weet of ie nu in de vuilniszak kan of dat ik ‘m bij het oudijzer moet aanbieden?
Ik moest hem wel buitenzetten anders had ik er nooit afscheid van genomen. De pan is gevoelsmatig gekoppeld aan herinneringen. Eieren, vlees, pannenkoeken of gebakken aardappels. Er is veel lekkers in gebakken.
Maar de pan heeft ook het opgroeien van mijn kinderen meegemaakt. Qua lengte vlogen de centimeters er bij de kinderen aan terwijl de pan haar best deed om van de aangeleverde grondstoffen iets heerlijks te bakken. Aan tafel waren er gesprekken en gelach terwijl de pan om de hoek in de keuken meeluisterde en hoorde dat het goed was.

Alles is eindig. Heel Holland Bakt is klaar, de winnaar is bekend en een koekenpan ligt buiten te wachten op het vervolg. Bij mij ontsnapt er een zucht. Het is nu s’avonds alweer zo vroeg donker…

Fijne dag.