Tag Archives: Groei

Een pad, sterren en het groeien

Een weg

‘Je groeit je een weg’ ©Mart van Zwam 30 x 40 cm

Mensen houden van sterren. Of dat nu aan de hemel is of op een rode loper. Dat maakt niet zoveel uit.

Vannacht waren de sterren niet alleen aan de hemel te zien, als je tenminste mazzel had, maar ook tijdens de uitreiking van de Oscar’s. Daar liepen ze de grootheden of grootheden in wording. De namen. De sterren van het witte doek.

De grote namen en kanonnen lieten het gisteren voor het tv-debat helaas afweten. Wat overbleef waren de lijsttrekkers van de iets kleinere partijen die allemaal hun best deden hun verkooppraatje te houden. Een verkooppraatje verpakt in standpunten, meningen, opvattingen en principes. Over een ding waren ze het gelukkig allemaal eens. De islam is geen bedreiging.

As we speek is de Oscaruitreiking nog steeds bezig. Wat opvalt, ik moest er even een lijstje op internet bijpakken, is het gekleurde. Kennelijk is er vorig jaar geluisterd want ‘sowhite’ (vorig jaar waren er veel reacties…) is de prijsverdeling dit jaar gelukkkig niet.

Ik moest tijdens het ‘in memoriam’ even een paar keer slikken. Zoveel sterren die er het afgelopen jaar weer wegvielen. Overleden. Ontrukt aan het leven en onze blik. Het hoogtepunt was wel en de meeste indruk maakten wel de woorden van Carrie Fischer als Princess Leia. “May the force be with you”.

Niet zo heel veel later stond Emma Stone op het toneel. Met een beeldje in haar hand en bevend van emotie en geluk. Ze had het ook over geluk. En kansen.

Je groeit je een weg door het leven heen. Of is het toch een pad? Compleet met richtingaanwijzers en signalen?

May the force be with you!

 

Wortels, Ringeloren en mijn hart

Groeiende kronkels Het was goed om weer eens iets van Femke te horen. Persoonlijk had ik dat even nodig.
Femke Halsema. Een vrouw die volgens mij een waardevolle toelichting gaf aan het actuele debat over het djihadisme.
“Al dan niet beredeneerde haat, de ‘grote, soms overweldigende behoefte ergens bij te willen horen’, en ‘morele superioriteit’. Die drie tezamen kunnen leiden tot ‘de giftige cocktail voor terreur en geweld’.

Soms is het gewoon goed om even stil te staan, diep adem te halen, stil te zijn en te luisteren naar gevoel en hart. Het mooie aan het hart is dat het altijd de waarheid spreekt, ongeacht wat, ongeacht een uitkomst.
Het hart heeft volgens mij altijd gelijk, laat zich niet bedotten of ringeloren.
Ringeloren? Dat woord heb ik toch al jaren niet gebruikt of er zelfs maar aan gedacht en plotseling, out of the blue, typ ik het zomaar in. Het blijft een grappig effect.

Ringeloren. Ik zocht het even op. 1) Beteugelen 2) Bedwingen 3) Bedrillen 4) Drillen 5) In bedwang houden 6) Iemand op de kop zitten 7) Intimideren 8) Iemand naar zijn hand zetten 9) Op de kop zitten 10) Op zijn kop zitten 11) Plagen 12) Tiranniseren 13) Versieringstechniek bij de pottenbakkers.
Die laatste definitie: versieringstechniek bij de pottenbakkers kende ik niet maar tovert bij mij wel een glimlach.

Terug naar Femke, haar woorden klinken voor mij helder en duidelijk. De afgelopen dagen kwam ik nog een paar woorden tegen. Deepak Chopra: “De intelligentie van de natuur functioneert moeiteloos, wrijvingsvrij, spontaan. Ze is niet-lineair, intuïtief, holistisch en voedend. En als je in harmonie bent met de natuur, als je kennis hebt van je ware Ik, kun je de weg van de minste weerstand benutten.”

Gisteren kwam ik al wandelend door de stad deze boom tegen. Kronkelende takken aan een stam die zijn wortels heeft onder de stenen. Boven de takken is het groen en een drukte van belang. Groene blaadjes die allemaal maar al te graag een beetje zonlicht willen ontvangen om verder te groeien en te gedijen.
Onder de keurig gelegde stenen groeien wortels verder en verankeren zich in vruchtbare grond. Voor mij was de ontmoeting met deze boom, op dat moment en op die plaats een spiritueel moment. Ik dacht even aan de weg van de minste weerstand.

Geloof en een plek. Zelf hoef ik geen boek, een voorganger, een plaats of gebouw. Ik geloof niet zozeer ergens in en zeker niet wat anderen proberen te dicteren. Mijn hart is geen dictator, mijn hart weet.
En ik luister.

Fijn weekend.

Een Dominee, D-Day en Groeiende mensen

Gisteren raakte ik, genietend van pauze en zon en zittend op een houten bank, in een “Zomaar-gesprek” met een mevrouw die Dominee bleek te zijn.
De bank stond met de rug naar de Stevenskerk. Vanaf die plek had ik goed zicht op het komen en gaan van toeristen die een kijkje kwamen nemen naar de trots van Nijmegen.

Het gesprek ging over Luther, het herdenken van D-day wat gisteren was en het grote aantal slachtoffers die de oorlog kostte. Ze kwam zojuist uit de kerk achter ons waar ze met een groepje, veelal ouderen, elke vrijdag en precies om 13.00 uur bidden en herdenken. Oorlog en slachtoffers. Na al die jaren zijn de gevolgen nog duidelijk voelbaar.
Het geloof, ’n geloof. Ik ben er persoonlijk niet zo van. Maar ik kan wel begrijpen waarom mensen geloven. Het kan een enorme steun geven. En een gevoel van erbij horen. je bent onderdeel van een kudde, een familie.

Gisteren kwam ik een mooie afbeelding tegen in een boekje over planten, waarnemen en groei. Simpel en helder.
Het ontkiemen van een boon. Eerst groeit er een wortel omlaag, dan is er een overgang in een omhoog gaande stengel. En dan zal één van de twee zaadlobben zich metamorfoseren tot de kiemblaadjes (k).

Boven die letters k zag ik in de tekening, heel symbolisch de mens die zich opricht en de armen wijd uitslaat. De bladeren symboliseren voor mij handen.

Groei. Het leven is een wonder, de groei gaat z’n gang.
En als mens is het goed om te aarden.

Fijne (groei)dag.