Tag Archives: Fotografie en tekst Mart van Zwam

2017, Bambi en onze kinderen

img_35592017. Het is nog vroeg in de ochtend maar ik ben alvast begonnen. Nog 365 blogteksten te gaan. Te schrijven en er een pakkend beeld bij te verzinnen.

Uiteraard de hartelijkste wensen voor het nieuwe jaar. De mooiste ook. En de beste. Voor een goede gezondheid en succes. Voor een creatief en of kunstzinnig jaar. Voor een jaar met veel hoogtepunten en momenten van intense verwondering. En een jaar waarin de focus misschien zou kunnen liggen bij onze kinderen en hetbkind zijn in ons zelf.

Wat bijvoorbeeld te denken van die eindeloze en soms uitzichtsloze discussie rondom zwarte Piet en hoe we elkaar daarin soms naar het leven lijken te staan om maar ons gelijk te halen? Of om onze volwassen voorbeeldfunctie wanneer er een moskee tot de grond toe af fikt? En wat dacht je van onze houding ten opzichte van het vluchtelingen probleem? Onze omgang met ‘nieuwkomers’ en het bezoeken van website’s met obscure namen die woorden als mijn, land, kaas, tulpen in hun vaandel dragen?

Onder de indruk was ik gisteren qua nieuws van het woord kunstsneeuw en vooral de productie ervan. Op de groene pistes, in Oostenrijk. Daar waar de sneeuw wordt aangevoerd en opgespoten voor het skiën en de levering van gezelligheid. Daar waar er minder en later sneeuw valt vanwege de opwarming van onze (het is echt onze en onze nalatenschap) Aarde.

‘We komen al 20 jaar hier voor de gezelligheid’ riep een van onze medelanders met enthousiasme. ‘Al lijkt de sneeuw soms wel wat ijzig, de skipret lijkt er niet minder om’.

Onder de indruk was ik ook van het bericht dat Tyrus Wong (106!) was overleden. De naam zei me in eerste instantie niets, maar toen ik hoorde dat hij de tekenaar was van Bambi veerde het kind in mij op. De vader in mij ook. Ik dacht aan de uren voor de televisie, video en dvd. Aan Bambi en zijn eerste schreden op en het uiteindeljk glijden op het ijs. Dacht aan Stampertje en aan Kerst.

‘Let op onze kinderen’. Maar vooral op wat we ze meegeven en nalaten.

2017 is hier en daar met harde knallen begonnen. De toon is gezet. Zo lijkt het althans. 39 doden in een nachtclub in Istanbul.

Vandaag maar eens veel aan Bambi denken. En genieten van die eerste   frisse dag van het jaar dat luistert naar de cijfercombinatie 2017.

 

 

Droomtijd, de Dalai Lama en een Afribol

Dalai LamaWe hebben geen subsidierelatie met dit museum. Was het woord, lees vakjargon, niet gebruikt in een artikel dat triestheid herbergt dan had ik er best om kunnen lachen.

De gemeente Utrecht reageerde met ‘geen subsidierelatie’ op de vraag over uhoe en wat. Feit is dat het Aboriginalmuseun in de Domstad moet sluiten want het geld van de particuliere geldschieters is op. Dus gaan de kunstwerken met daarin verbeelde droomtijd en andere begrippen uit de mythologie van de Aboriginals op reis. Waarnaar toe weten ze in Utrecht nog niet, maar het museum gaat in ieder geval dicht.

Bij Albert Heijn en dan met name in de ’to go’ winkels op diverse stations is iets heel anders aan de hand. Daar verkopen ze tijdens deze laatste dagen van 2016 Afribollen. Een deegsnack maar dan exotisch. Rozijnen, Cayennepeper en rumaroma. Met aan de buitenkant heerlijke kokos. Een deel van de opbrengst van de Afribollen gaat naar een goed doel. Zorgen dat vrouwen in Kameroen qua reizen in staat worden gesteld om in een ziekenhuis te kunnen bevallen.

Ik wordt altijd een beetje overvallen door weemoed en nostalgie rondom deze laatste dagen in zo’n bijna afgelopen jaar. Op straat is het ook een tikkeltje merkbaar, of het moet mijn interpretatie zijn. Ik zag gisteren op een paar verschillende plekken mensen met verhuisdozen in de weer, zag al enkele afgetuigde en afgedankte kerstbomen aan de straat liggen en hoorde knallers afgaan als was het het begin van een burgeroorlog. Hoorde hits bij de Top 2000, slaakte af en toe een zucht en dacht aan voorbijgevlogen jaren.

Las ook nog een mooie tekst. Kende hem al maar niet gerelateerd aan en op die plek. De Dalai Lama schreef het ooit. Over de westerse mens, over gezondheid, de toekomst en het heden. Mocht je geïnteresseerd zijn dan klik je maar op de foto.

Het bijzondere van de plek is dat daar, tot aan een paar jaar geleden, er de Rabobank zetelde. Althans een filiaal ervan. Het andere mooie is het feit dat er nu ‘Multidag’ haar activiteiten heeft. Het is een plek geworden waar oudere Hindoestanen, Afro-Surinamers, Javanen, Chinezen, Antilianen, Turken, Marokkanen, Indonesiërs en Nederlanders zorg krijgen en er een dagbesteding hebben.

Langzaam slenter ik ondertussen, muzikaal gezien, van Wuthering heights en Space Odity naar Walk on the Wild side. Kuier ik van Pink Floyd’s Money naar Monty Python’s Always look at the bright side of life. Passeer ik het mooie en indrukwekkende hotel in California om uiteindelijk te belanden in de opera achtige setting van Freddie en zijn vrienden.

Is this the real life?/ Is this just fantasy?/ Caught in a landslide/ No escape from reality/ Open your eyes/ Look up to the skies and see

Mama Mia. Mama Mia, Mama Mia…Let me go…

Kom maar op met dat frisse en kleurrijke 2017!!

 

De Vierdaagse, de achterkant en een vlinder

Vierdaagse 2015Ben druk bezig met uitzoeken van het beeldmateriaal. Van de foto’s die te maken hebben met de Nijmeegse Vierdaagse. Niet met de wandelaars in beeld, daar zijn er al zoveel van, maar foto’s met de achterkant belicht. Beeldmateriaal onder de noemer ‘Behind the scenes’. Zo heb ik het maar verwoord.

Ik moet altijd een beetje glimlachen bij dit beeld. Komt door dat groen. Dat mooie groen dat zo schitterend vertegenwoordigt is in baret en tatoeage. De tattoo die zo half om half te zien is en een vlinder voor moet stellen. Op het linkerschouderblad. Ook dat nog. Om zo, qua beeldkracht en oproepend gevoel, naar de rechterkant te vliegen. Of naar de volgende pagina van het nog te verschijnen boek.

Ik ben ook wat de Vierdaagse betreft meer een beschouwende fotograaf. Ja dat kan ik best met enige zelfreflectie zo stellen. Zo eentje die wil laten zien. Zien wat me opvalt, me triggert. Tijdens momenten die als brandstof kunnen werken als was ik een drietrapsraket op weg naar Mars. Of op weg naar naar het Walhalla van de fotografen of het terrein van de eeuwige jachtvelden.

Maar beelden maak je niet zomaar. Er is altijd wel een aanleiding, een prikkel, een moetje of hoe je het ook wilt noemen. Ook deze bewuste middag tijdens de glorieuze intocht van de Vierdaagse in 2015.

Toegegeven. Ik voelde me hondsberoerd op het moment van afdrukken. Kwam doordat een liefdesrelatie (door die ander) een paar dagen ervoor was beëindigd. Het hoe en het waarom is niet zo belangrijk, wel het moment en het intense ervan. Mede daardoor ga je, ik dus, niet alleen met een werkblik op oneindig maar in het geval van toen met een andere blik naar vrouwen in het algemeen kijken. Misschien viel me daarom deze stoere dame in het groen zo op in de gigantische mensenmassa.

2017 komt in zicht! Deze dagen, plus de komende weken en maanden moet ik beelden (plus een beetje tekst) bij elkaar sprokkelen. Voor een boek over de Vierdaagse, voor een boek over een erfenis en het erven als thematische rode draad en voor mijn stokpaardje ‘Op zoek naar dé Vorm’.

Een tatoeage van een breekbare mooie vlinder. In het groen met een bijpassende baret. Geblondeerde haren, een zonnebril en de meewerkende wenkbrauwharen keurig in het gelid. Het is toch iedere keer weer een genot om naar te kijken.

Mooie zondag.

 

Uitgesproken, Metropolis en een Oranje touwtje

Sleutel in flesPotverdikkie, die uitgesproken woorden van Jan Terlouw in DWDD hebben wel wat veroorzaakt. Als een lawine aan energie rolt het nog door het land. Als een echo rolt het door Groesbeeks Zeven Heuvelen. Als een stalen maar ook zachte flipperbal ketst het door het zondagse bos en over social-media. Van boom tot boom zoals in een flipperkast in een bruine kroeg. Van geliked bericht naar geliked bericht.

Youp heeft er er een column overgeschreven. Uiteraard. En gelukkig. Hij sloot af met de woorden: ‘Toen was ik even heel stil en ben ik maar gaan slapen. Wat ik droomde? Huis ten Bosch met een oranje touwtje uit de brievenbus.’.

En nu was het schijnbaar de beurt aan Stephen Hawking om ons te waarschuwen. Niet bij De Wereld Draait Door maar via een ingezonden brief die de Guardian plaatste. Uiteraard. Natuurlijk. Als Stephen spreekt is iedereen stil. Althans verreweg de meesten van ons.

‘We bevinden ons in gevaarlijkste moment in de geschiedenis van de mensheid’ en ook ‘Ze vonden hun stem om het advies en de richtlijnen van de experts en de elite te verwerpen’. Belangrijke zinnen die niet zomaar aan de kant zijn te schuiven. Zinnen die niet lijden aan ALS (Amyotrofische Laterale Sclerose) maar die waarschuwen en een vinger leggen op zeer gevoelige plekken. Je zou zelfs kunnen zeggen dat ‘Ze’ genoeg hebben van de doorligplekken die ze ervaren en die pijn doen. Maar misschien is dat wel te vaag.

Ik moest denken aan de beelden uit Fritz Lang’s ‘Metropolis’. Fantastische filmbeelden uit de jaren twintig. De film laat twee werelden zien. Die van de Denkers en de Werkers. In een futuristische stad in de toekomst (2026!). Scherpe en flinke contrasten tussen die twee werden door Fritz messcherp en kraakhelder zichtbaar gemaakt. Maar gelukkig, gelukkig, werd de liefde ook belicht. Jongen ontmoet meisje. Of andersom. Hij een Denker, zij een Werker.

Het lijken de dagen van de waarschuwingen te zijn. Wie weet wat er nog meer langs komt. Wie weet heeft De Sint nog iets in petto? Of de Kerstman?

Wie weet hangt er ondertussen een Oranje touwtje uit de brievenbus van Huis ten Bosch. Ik ben nu al stiekem benieuwd (not…) naar ZIJN Kersttoespraak.

Mooie week en een fijne Sinterklaas wens ik je.

 

De Decembermaand, de melancholie en het besef

Besef wat je hebtMet 180 kilometer op de snelweg rijden terwijl de muziek uit de speakers schalt. Ondertussen het geheel, en de actie, filmen en het streamen met LiveVideo.

Even later knalde de bestuurder tegen een truck. Ziedaar de mens anno 2016. Alhoewel de meesten van ons toch wel twee of misschien wel 2 tot de 10e macht zulllen nadenken voordat  ze zoiets doen voor de kick en de ‘fifteen minutes of Fame’.

‘Kijk mama, ik kan fietsen zonder zijwieltjes’, niet veel later lag je in het pierenbad gedeelte van het zwembad met van die knellende rode bandjes rondom je armpjes een beetje te dobberen. Keek je schielijk of je vader of moeder of misschien wel je moeder en haar kersverse nieuwe vriend of vader met zijn nieuwe mooi vlam naar je keken? Misschien reed je later in de tijd wel fietsend met de armen los van het stuur of maakte je een wheely en hoopte je dat er publiek genoeg was dat het zag? Misschien ging je, nog iets later in de tijd, wel naar de Tai Mahal om daar met drank een lekker potje te swaffelen?

Misschien zette je ondertussen wel een foto van een schattig aapje op Facebook met tekst erop geplakt? Dat het schattige aapje wel behoorlijk pissig is en in haar kruis getast omdat er werd beweerd en gezegd dat ze op Sylvana S. leek?

Nee, verbazen? Daar doe ik nog steeds aan mee. Verbaast het me dat Queen met Bohemian Rapsody dit jaar weer de Top 2000 aanvoert? Nee, geenszins. Vebaast het me dat Ronaldo 63,5 miljoen wegsluisde naar een belastingparadijs om zichzelf 35 miljoen aan belastinggeld te besparen? Nee, echt niet!

Verbaast (of zelfs verrast) me zijn ‘he kijk, kijk, kijk, kijk, kijk mij’ gedrag na weer een fabuleus doelpunt te hebben gescoord? Nee zeker niet. Ik verbaas me wel over de hebzucht van sommigen onder ons. En over Donald Trump. Die belde ondertussen met Taiwan. Daar zullen de Chinezen wel laaiend om worden.

Het einde van het jaar komt langzaam dichterbij. Wordt ik altijd een beetje melangcholisch van. Dat komt waarschijnlijk door de woorden: feestdagen, jaarafsluiting, vuurwerk en de journaals en andere programma’s die terugkijken. En van zoiets als een oudejaarsconference. En van geparkeerde oliebollenkramen op parkeerterreinen en allerlei (te) uitbundige ‘Kerstuitingen’

De Decembermaand is voor mij, behalve als maand van het licht en het brengen ervan, zoiets als een feestelijk diner. Eentje waarbij voor- hoofdgerecht en toetje (bijvoorbeeld ijs met slagroom of kers op de taart) verdeling een rol spelen. Er toe doen. Net als bij een opstel of een prachtig geschreven essay.

Plannen maken (aan ‘goede voornemens’ doe ik niet omdat voornemen(s) altijd goed zijn en dus automatisch het goede in zich dragen…), terugdenken en herinnerenen. Beseffen ‘wat je hebt’ en ook kwijt kunt raken om niet veel later het glas te heffen en gevoelsmatig de tijdsdrempel over te stappen.

Nog een dag of wat te gaan voordat 1 januari en 2017 beginnen. Gisteren zag ik de eerste digitale Kerstkaart over het beeldscherm voorbij komen. Kennelijk gaat het voor sommigen nog niet snel genoeg.

‘Besef wat je hebt’. Elke dag. Al is het maar voor een kort moment. ‘Besef wie je bent of wilt zijn’ zou ik eraan toe willen voegen.

Fijn Sint en Piet weekend.

 

De Dar, Mentos en het k.k. & k. gehalte

MentosTerwijl de Nijmeegse ‘Dar’ (dat zorgt draagt voor het afvalbeheer en de openbare ruimte) druk bezig is de afvalbakken, die bedoelt zijn voor de ingezamelde en overtollige herfstbladeren, weer op te halen en te verwijderen verrijzen achter het glas van ramen alweer de kerstbomen plus de bijbehorende sfeermakers. De drukke en gezellige decembermaand komt eraan en veel mensen lijken in rep en roer om het weer allemaal voor elkaar te krijgen.

Grappig. Ik wilde even reizen naar de website van de Dar maar stuitte op de Dar via Wikipedia. Daar is een Dar onder andere niet alleen een mannelijke bij, maar ook een maatje groter dan de werkbij en ook nog eens een maatje  kleiner dan de Koningin. Daar komt nog bij dat de Dar geen vader heeft maar wel een grootvader. Dat schijnt te komen omdat de Koningin niet alleen zelf de eitjes legt maar ook omdat die eitjes waaruit de darren ontstaan niet zijn bevrucht. Conclusie? We moeten maar zuinig zijn op de Dar en de Koningin en ook en vooral op de Werkbij. We kunnen dit drietal absoluut niet missen!

“Nederlandse huisartsen lijden aan ‘protocolziekte’…” kopte de Volkskrant vanochtend. Vond ik niet alleen een interessant bericht om te lezen maar ook veelzeggend. Verder viel me in het artikel de woorden ‘goed sterven’ op. Ik moest onwillekeurig even denken aan de bijen en hun hoge sterftecijfer!!!

Terwijl ik gisteren door mijn buurt liep waar ik al zo lang woon en de werkbijen van de Nijmeegse Dar druk bezig waren om de verzamelbanden in te klappen en te verwijderen hield ik een schuin oogje in het zeil. Gespitst als ik was op het ‘k.k.& k.’ gehalte. Vanwege de verwachting en de leuke momenten van ontdekking. Het ‘k.k. & k.’ staat trouwens voor KunstKerstbomen en Kitsch. Sorry, aard van het beestje. Ieder jaar verbaas ik me en zoals iedere Kerst reis ik heen en weer tussen grappig en smaakverbazing.

Zo stond ik ook stil bij deze reclameuiting van en van over Mentos. Mentos with choco & caramel. Nog niet gekocht of geproefd. Wel nodigt het beeld me uit om het te gaan doen. Het bijgevoegde ‘Probeer Nu!’ probeert me verleidelijk, een goeie poging dat wel, me over te halen direct naar het iets verderop gelegen pompstation van de Shell te laten lopen. Het toegevoegde ‘who says no to mentos’ drijft de zaak echter op de spits. Voor mij althans. Standvastig, met enige discipline en ook wel opstandig kan ik zo’n verleiding weerstaan. Die verleiding qua beeld en uiting. Die verleiding van de mentos, waar de creatieve werkbijen van een reclamebureau volgens mij opzettelijk een vleugje erotiek aan hebben toegevoegd. Of ligt dat nu aan mij?

Mooie woensdag.

 

Claire Morgan, de werelden en Fidel Castro

2016-11-27-3421-1‘Je bent nou niet bepaald een man van de wereld’ schoof een vroegere vriendin en tijdelijk geliefde me ooit toe als een soort opmerking waarin een terechtwijzing, gewikkeld in kleurijk cadeaupapier, verpakt zat. Vond het toen een sneer, vindt ik stiekem nog steeds, maar kan het nu goed gebruiken als inspiratiebron in het korte verhaal dat ik deels af heb.

Goed, ik begreep het wel. Zelf at ze de meeste dure runderrookvlees die je maar kunt bedenken. Gaf haar moeder de tip, nou ja tip, alleen nog maar Venz hagelslag te kopen. Schonk en dronk alleen maar wat ik met een deels gespeelde plus slecht geacteerde Cloneeyaanse glimlach noem de ‘What else’ koffie en ging iedere jaar drie of vier weken uitbundig en enthousiast op reis naar een of ander ver en exotisch land.

‘….nou niet bepaald een man van de wereld’. De woorden borrelden vanochtend in me op terwijl ik een stukje las over een Nederlandse notaris die weigerde om mee te werken, zoals kennelijk zoveel notarissen blijkt uit onderzoek, om huizen van Joden te verkopen. De man eindigde zoals je misschien wel kunt raden in concentratiekamp Dachau. Dachau was ook een wereld op zich.

Er zijn als je het mij vraagt veel werelden. Zo stapte ik gisteren weer de wereld, voor de tweede keer, van Claire Morgan binnen. Claire Morgan die in het Noordbrabants Museum zoveel kijkers trekt met haar tentoongestelde werk met als overkoepelende titel ‘The sound of Silence’. Inderdaad met als inspiratiebron de grote hit van Simon and Garfunkel.

Wat Claire zo mooi en sterk verbeeld is de kwetsbare relatie en verhouding tussen mens en de natuurlijke leefomgeving. Opgezette en dus dode dieren, paardebloem pluisjes, vissersgaren, stukjes plastic en loodjes. Mocht je er nog naar toe willen? Ik zeg doen! Doen, doen…doen!

De wereld. Er is er niet een. Nee, wat mij betreft zijn het er veel. Heel veel. Zo is er de wereld van het kaderen of bijvoorbeeld die van de gecreëerde hokjes. De wereld van de arrogantie of zelfgenoegzaamheid. De werelden van fictie en non-fictie. De wereld van het liefhebben. De wereld van de kleuren en het contrast. De wereld in zwart-wit. De wereld van de lust en het genot of van het intense liefdevolle verlangen. De wereld van het autisme of dementie. De wereld van de synchronisiteit, met (wat mij betreft) als voorman en boegbeeld Deepak Chopra en de wereld van de ‘Grote Kunst’ met als wegbereiders kunstenaars die ons (in het verleden en heden) zo goed hebben geholpen om meer inzicht te krijgen. Inzicht in het leven op zich. Wat je als mooie en uitdagende klus kunt zien en/of als een feest!

Feest was het gisteren zeker daar in het Noord-Brabants Museum. Feest was het gisteren ook voor een groot aantal Cubanen. Terwijl het ene groepje mensen het uitbundig vierde was een andere groep diep bedroeft vanwege het overlijden van Fidel. Cuba in combinatie met Fidel Castro was een wereld op zich…

‘…nou niet bepaald een man van de Wereld.’ Ik kan er best om glimlachen. Nu wel. Gelukkig.

Mooie zondag.

 

Het leven, het mysterie en een vuurspuwende draak

2011-01-28-0669-small‘Het leven leeft zo haar eigen leven’. Ik weet echt niet meer of deze woorden nu een echo waren uit een droom of de allereerste gedachte na het wakker worden. Het zou zomaar kunnen, ik twijfel nu overal aan. Ik moest in ieder geval de zin vastgrijpen om haar niet meer los te laten anders zou ze verwaaien op de wind of de tsunami aan gedachten die intern loskwamen zouden er direct mee aan de slag gaan.

‘Het leven leeft zo haar eigen leven’. Een mysterieuze zin en voor mij een compleet raadsel gekoppeld aan verbazing. Mij verbaast niets meer, in negatieve zin dan. althans soms niet zoveel. Maar gelukkig heeft de verbazing ook haar goede positieve en energie opwekkende kant. Het negatieve kan ook omslaan in ironie.

Zo verbaasde ik me erover dat de Geert Wilders niet een keer, ik heb het althans niet gehoord, enige compassie of zelfs medelijden toonde tijdens zijn ‘laatste woord’ voor de rechtbank, alweer twee dagen geleden. Met grote oren zat ik, zonder toga en dus ook zonder oordelen (het was in ieder geval te proberen…) te luisteren. Geen greintje compassie, geen spoor van enige empathie was er voor pijn en het verdriet die hij tijdens zijn storm had veroorzaakt. Hij koos zijn woorden zorgvuldig, dat vond ik absoluut knap. Daarin schuilt een van zijn talenten. Zijn woorden herbergden ook vuur en passie. Op een gegeven moment zag ik hem, beeldend als ik ben, als een vuurspuwende draak achter de microfoon. Zo eentje die je wel eens in illustraties ziet als begeleiding van verhalen die zich in een fantasiewereld afspelen. Of in de mythologie. Of lijkend op een van de drie draken uit de serie Game of Thrones.

Mysterie’s. Ik hou ervan. Ze geven wat sju aan het leven. Zo ‘lik’te’ Frans Duits, jawel onze grote volkszanger (zowel letterlijk als figuurlijk) een van mijn foto’s. Gebeurde zo’n twee dagen geleden op Instagram. Daar ben ik me sinds een dag of wat heel erg op aan het focussen. Om reclame te maken (p.r zoals je wilt) voor de beeldende kant van mijn werk.

Instagram vind ik grappig. Zo heb ik er nu niet alleen maar een stuk of wat ‘likes’ per foto erbij, maar ook binnen no time 100 volgers uit binnen en buitenland. Voor het overgrote deel mensen die ik niet ken of nooit zal leren kennen. Mensen of accounts met illustere namen zoals daar zijn: Singlemama, hemdvoorelkevent (ik verzin het niet…), henryscoffee, voquedisorder, grensgeheim, fotografamente, ‘Onze Kapel’ (is een communicatiebureau), mietdeinobjectiv.de, amberemotion, frissekater (is een schoonmaakbedrijf), GeistesKunst en bijvoorbeeld gowildart (Go Wild Art).

Nog een mooi mysterie passeerde er deze week in de media. Het was dat bewuste ‘blauwe pakketje van Büch’. Vond ik mooi dat Boudewijn weer eens in het nieuws kwam. Boudewijn die alweer in 2002 het leven met het eeuwige wisselde en die ik als schrijver en markante persoonlijkheid af en toe nog steeds zo kan missen.

In het bewuste pakketje zaten de tapes van een interview dat Büch ooit had met Gerard Reve. Een klein en select gezelschap heeft de tapes uiteindelijk mogen beluisteren. Wat had ik daar graag bij aan geschoven. Had er waarschijnlijk van gesmuld maar me ook verbaast over de woorden van Gerard. Hij schijnt zich dus toch behoorlijk rascistisch te hebben uitgelaten, maar nu twijfelen ze al over het feit of het nu echt of meer als ironie was bedoelt. Het ene mysterie heeft dus een andere geschapen. Kijk zo blijven we lekker bezig!

‘liefdemoetjedoen’ (Liefde moet je doen), ook nog zo’n vreemde naam van een Instagram volgoten. Zo’n naam verbaast me niet alleen, maar klopt in essentie ook niet. Liefde (geven en ontvangen) is niet alleen te doen, maar het gaat als vanzelf omdat liefde nu eenmaal de bedoeling is. En omdat iedereen het krijgt, voldoende of niet, of al heeft gekregen. Zelfs een vuurspuwende draak achter een microfoon.

‘Life is a mystery’ zong Madonna ooit. Met achter en naast haar een prachtig Gospelkoor dat galmend haar boodschap verkondigde. Ik wil je alvast waarschuwen. Mocht je het nu ter plekke gaan zingen dan gaat het liedje voorlopig niet meer uit je hoofd. Bij mij draait de single al een tijdje rond en herhaalt zich automatisch.

Ik wens je een heel mooi en vooral ook magisch weekend.