Tag Archives: Bos

Het bos, het oog en de prikkelende fantasie

Bos Mart van Zwam Het bos herbergt veel wat op het eerste gezicht aan het oog is onttrokken. Dat is een van de mooiste kanten van een bos. Dat wat verborgen is en misschien blijft. Als wandelaar kijk je niet alleen je ogen uit als je niet voorzichtig genoeg bent, als beleving voel je het intense leven. Het leven in al zijn eigen verscheidenheid waar vorm en ritme je zo mooi kunnen leiden.

Bijna lente. Het bos was gisteren in de ontwaakstand. Groen komt alsmaar meer, de bescheiden en zachte wind gaf een mooie aanvulling. Vanwege de grote hoeveelheid aan regen, zeg maar gerust hemelwater, was het op sommige plekken behoorlijk drassig. Hier en daar verschenen poelen met alle gevolgen die gevolgen zo kunnen hebben. Drijvend blad dreef net als afgebroken takken dat ook deden.

Ontwortelde bomen zijn ook mijn favoriet. Hier en daar zie je de verschillende tinten kleur van de bodemlaag, het mosgroen is er in verschillende varianten, schimmels groeien en hechten zich dat het een lieve lust is. Leven en dood in perfecte harmonie.

Soms wil ik wel een schimmel zijn, of een mooi stukje mosgroen. Dan weer een fiere Eik, Berk of Spar. Maar dan zou ik mijn wandelaarschap kwijtraken wat me toch zo lief is. Nee, dat toch uiteindelijk maar niet.

Een vorm in een stam. Een wild zwijn met snuit? Een lui oog, de ander gesloten? Als je goed oplet ontsluit een bos niet alleen zichzelf maar activeert het ook de prikkelende fantasie.

Tijdelijk, het bos en sluimeren

Bevroren structuren Het was een goed idee om gisteren even naar het bos te gaan. Een klein kwartiertje lopen van mijn huis vandaan en ik ben er al. Het stukje lopen ervoor is voor mij gevoelsmatig de opmaat. Ik laat de wijk achter me, passeer het drukke tankstation die me met geel en rood probeert te verleiden tot een bezoek en loop dan via een lang geasfalteerd fietspad, wat lichtjes omhoog gaat, richting bos.
Het fietspad wordt onderbroken door een groot kruispunt, de St. Annastraat is links en rechts te zien, en heeft een vervolg op de Scheidingsweg.
Het fietspad vervolgend is het nog een paar minuten van achterlaten en dan is het een kwestie van rechts eraf gaan en ongeveer een stap of acht zetten en het bos is binnen handbereik.

Binnen een paar minuten had ik het beeld waar ik onbewust zo naar verlangde. Modderstromen en sporen van heen en weer loop en fietsverkeer waren deels bevroren. Vormen. Kleuren. Structuren. Restanten van seizoenen. Stille getuigen van opeenvolging.

Het bos is stil. Af en toe kraakt er een tak of is er een dof geplof van vallende sneeuw te horen. Op sommige plekken is de sneeuw te zwaar en geeft een tak het uiteindelijk op. Dat en het geluid van een naar voedsel zoekende en in de sneeuw rondscharrelende vogel is alles wat ik hoor.
Helaas is de stilte van korte duur. Achter me op het pad wat ik volg hoor ik gekraak. Zonder nog dat ik iets krijg ik het beeld van een kudde olifanten op mijn netvlies. Een wat oudere man en vrouw lopen gearmd op het pad. De plek waar ik net het beeld heb gevangen is deels aan gort. Het dunne ijs is vertrapt. Maar ik vind het niet erg. Alles is tijdelijk (en gelukkig heb ik de foto’s nog…).

We groeten elkaar tijdens het passeren. De begroeting lijkt te passen voor de zondag. Een afgemeten goedemorgen beantwoord ik passend terug.
Uit het niets was er opeens een mountainbiker, hij stond stil en keek achterom. In de verte zag ik zijn collega die onderuit was geklapt en gelukkig weer opkrabbelde. De mountainbiker voor mij was bedekt met modderspatten, damp steeg uit zijn kleurige kleding op en het snot stroomde werkelijk uit zijn neusgaten. Ik was te verbaasd om er ’n foto van te maken. En even later is te laat. Met hoge snelheid schoten ze alsof iets ze op de hielen zat door het bos.
Ik zocht een hoognodige escape en vond er gelukkig eentje. Linksaf. Het te hulp geschoten stille pad kronkelde en zocht zich een weg. Ik hoefde alleen maar te volgen.

Zachtjes. Het bos sluimert (Zo lijkt het althans…).
Het bos maakt zich op voor lente en groei.

Fijne dag.