Tag Archives: beeld

Faber Castell, Bruynzeel en Caran D’Ache

Caran D'AcheVeiligheidslinie. Nee, de uitzending van DWDD University over terrorisme heb ik nog niet gezien. Staat nog wel op mijn denkbeeldige lijstje van nog te bekijken, maar in de wachtstand. Bij wijze van spreken dus.

Het woord veiligheidslinie kwam naar voren geschoven om te attenderen in een artikel over Donald Trump en zijn uitspraken. Tijdens een van de bijeenkomsten met Trump achter de microfoon schijnen vier veiligheidsagenten plotseling op het podium te zijn gesprongen om Donald te beschermen. Een van de bezoekers was door de veiligheidslinie gebroken, dus vandaar. Vakjargon. Ik hou van vakjargon.

President Obama, wat zal ik hem missen, waarschuwde in het bewuste artikel voor ruwe taal. Beledigende en ophitsende taal zijn volgens hem niet goed om tijdens de verkiezingsstrijd in te zetten als middel. Ze, diegenen die graag president willen worden, moeten zich niet verlagen tot het beledigen van, manipuleren van feiten en het zaaien van verdeeldheid tussen bevolkingsgroepen. We gaan wat de verkiezingen betreft nog een interessante tijd tegemoet.

Behalve van gebezigde woorden uit een een vak hou ik ook van merknamen. Een paar mooie voorbeelden zijn de volgende: Faber Castell, Bruynzeel en Caran D’Ache. Ik hou vooral van de laatste. De naam alleen al roept een sfeer op van landschap, bergen, blauwe luchten en frisheid als mentholkauwgom. Bijkomstig effect na het uitspreken van de merknaam en het bijgevoegde beeld kan ook zijn dat je direct na het uitspreken van de naam muziek hoort uit The Sound of Music. Maar misschien ben ik wel de enige die die associatie heeft, dat kan ook.

Waarom ik op die mooie merknamen als voorbeelden kom? Het schijnt dat de kleurpotloden van de drie genoemde merken niet zijn aan te slepen. Vaak zijn ze uitverkocht omdat de vraag ernaar groter is dan het aanbod. Indrukwekkende dozen met kwalitatief hoogstaande 108 kleurpotloden zoals die van Faber Castell kosten al zo’n slordige 250 euro.

De rage om kleurplaten of boeken in te kleuren en zo te proberen te onthaasten schijnt maar voort te duren. Hele groepen mensen zijn bezig met het proberen te onthaasten en een eventuele burn-out te overwinnen. Dus vandaar de schamele voorraad of bordjes uitverkocht voor het schap. Binnen de lijntjes kleuren en kleurpotloden die de randen van het budget opzoeken. Een verrassende combi.

Tip van de dag? Gewoon een paar weken niet naar DWDD kijken, het programma gaat te snel om werkelijk te onthaasten en niet naar de special over terrorisme kijken, die zal naar alle waarschijnlijkheid angstbevorderend werken. Dat zou een goeie actie kunnen zijn.

In plaats daarvan zou je misschien kunnen kijken en vooral luisteren naar de openingsscène met Julie Andrews als ronddraaiend middelpunt. ‘Thge hills are a live…etc, etc.’.

Een mantra starten en hardop de namen noemen van Faber Castell, Bruynzeel en Caran D’Ache kan natuurlijk ook. Je veiligheidslinie in de gaten houden is ook een optie. Die twee laatsten kosten niks. Dat scheelt.

Succes en een fijne dag.

Gratis kunst, Gustav Klimt en een vrouw met harp

Beeld en CoachingGratis en voor niets kunst. Je zou het inderdaad zo kunnen zien. Of een beeld wat je doet denken aan het werk van Gustave Klimt was een reactie op Facebook. Of een “Vrouw met een harp”  zoals mijn geliefde tijdens de koffie aan tafel toevoegde.

Zo had ik het zelf nog niet gezien. Mij waren wel de ogen, mond en haren opgevallen. Net zoals de uitgetrokken vormen van arm, lijf en borst. De blik van de vrouw is naar boven gericht en dat geeft het geheel een toegevoegde waarde. Het woord intens doet dat voor mij ook. Ik kan me vergissen, maar hoe langer ik er naar kijk, des te meer voel ik, of lijkt het, dat er behoorlijk wat vrouwelijke energie in het beeld verpakt zit.

Gratis en voor niets kunst. Je hoeft het alleen maar, toevallig of niet, te zien. Of ervoor openstaan aan dat wat zich af en toe wil openbaren. Tja, moeder natuur heeft zo haar eigen manieren om ons een beeld te laten creëren. Dat maakt de ogen de kost geven en uiteindelijk het fotograferen ook zo boeiend.

Ik weet niet of je het proeft, maar ik probeer het woordje leuk zoveel als ik kan te vermijden. Waarom? Omdat het te pas en te onpas voor alles en nog wat wordt gebruikt. En als je zo’n woord zoveel gebruikt als op dit moment dan verliest het voor mij allerlei waarde. Het woord leuk is, ik kan alleen maar voor mezelf spreken, in waarde gedaald.

Awoiska van der Molen. Ik geef toe, van haar had ik nog nooit gehoord. Het lukt ook niet om alle namen van collegafotografen op te slaan en op te hoesten, maar fotografe Awoiska vertelde deze week in een interview dat ze graag naar het buitenland gaat om daar landschappen in beeld vast te leggen. “In Nederland zijn teveel prikkels” gaf ze als aanvulling. De rest van het artikel kon ik niet lezen want daarvoor moet je een (online)abonnement hebben, wat ik dus niet bezit. Jammer, maar ik begrijp het wel. Tenslotte moet de NRC ook ergens van bestaan.

Teveel prikkels? Filteren is een natuurlijk mensengereedschap. Net als balanceren voor de broodnodige rust en kijken. En openstaan voor. En er ongeremd op los fantaseren.

Fijne en prikkelende dag.

Grote stem, klein geluid en tekst

Schaduwenstoel Gisteren was het zo’n beetje sopranen en tenorendag. Een groot deel van die mooie en zonnige lentedag met lichte en wat zwaardere wolken en een ietwat zuchtende wind, hoorde ik stemmen. Klein, groot, vet en mager. Soms uitslovend dan zich weer op de vlakte houdend. Het was een genot. Niet alleen qua muziek, maar ook door het proeven van de onderlinge verschillen.

Muziek is niet alleen maar voor fun en genot, maar het ontwikkeld en verdiept ook smaak. Die gedachte ontpopte zich als een tere vlinder bij het horen van Maria Callas en haar versie van een beroemde aria. Waarom raak ik van de ene stem zo geboeid terwijl een andere vervaagd, wegdrijft en niets doet? Waarom laat de een mijn hart sneller kloppen terwijl de ander niets veroorzaakt?

Sommige sopranen en tenoren kunnen vreselijk overdrijven, kwestie van smaak. Ze lijken wel een competitie aan te zijn gegaan wie het hardst, het langst of het hoogst kan. Het combineren van die drie overdrijvingen bij elkaar is soms killing, bij mij tenminste.

Ze doen hun best of hebben dat in het verleden gedaan. Maar het blijft grappig te constateren dat er zoveel verschillen zijn in uitvoeringen, opvattingen, interpretaties en inleven. En volgens mij kick ik op het laatste. Inleven en doorvoelen tot op het bot en het diepst van je ziel, dat is wat mij in ieder geval echt kan raken.

Dus het was sopranen en tenorendag, althans een deel van de dag. Tegelijkertijd met het (be)luisteren kwamen de beelden als vanzelf. Ter ondersteuning, als bijvoegsel, ondertiteling of als de kers op de de taart.

Een drijvende kleurrijke lotus in een vijver of oneindige Ruysdael landschappen compleet met prachtige wolkenluchten wisselden af met Goya’s dramatiek. Lijnen van Feininger bogen door in gedachten. Immense diepte van Rothko speelden een spel met het brute en tot zachte schilderen van Caravaggio.

Drama en lentegenot kunnen gewoon hand in hand wandelen. Ze bijten elkaar niet, zijn niet elkaars tegenpolen, maar kunnen elkaar prachtig aanvullen. En intens mooie teksten kwamen en gingen. “Un bel di vedremo.” (One good day, we will see.). De intense kleuren van William Turner liepen ondertussen en van harte langzaam een stukje mee.

Fijne dag.