Tag Archives: Beek

De klim, het rijk en carnaval in Beek

Carnaval Beek 2015Het was nog een hele toer om met mijn fiets, zonder versnellingen en met een nogal zware fototas, de heuvels te beklimmen. Maar ik gaf er niet om. Er was een blauw lucht en de zon scheen volop. De lente hing voelbaar in de lucht en de met de wind mijn kant uitwaaiende flarden van muziek was mijn reisgenoot. Het enigste gezeur en wanklank kwam vanuit mijn benen. Die protesteerden. Er trad verzuring op en de spieren waren nogal gespannen over wat nog komen ging. Mijn kuiten hadden al genoeg voor hun kiezen gehad, werd me te verstaan gegeven.

Rijk van Nijmegen. Aan de ene kant weids en aan de andere kant bebost en heuvelachtig. Het hoogste punt van de Nijmeegse stuwwal ligt klaarblijkelijk op een slordige 100 meter, (Vlierenberg 99,8+ NAP), dichtbij Berg en Dal. Heb ik even opgezocht. Weet ik ook wat ik bijna heb beklommen.

De omgeving die als losse beelden, frame voor frame aan me voorbij glijdt, nodigt me uit om te stoppen. Nodigt me uit om te fotograferen. Maar ik doe het niet en fiets door. Ik heb er nu de gang in en wanneer ik zou stoppen moet ik met de fiets aan de hand gaan lopen. Ik weet dat ik niet meer fietsend op gang zou komen.

Alsof ik stil sta. Een passerende wielrenner laat me dat in ieder geval geloven. De boodschap gaat tussen mijn oren zitten en nestelt zich behaaglijk tussen allerlei andere aannames. Het zo gemakkelijk gepasseerd worden werkt demotiverend. Mijn wil moet een tandje bij schakelen. Gelukkig heeft mijn wil wel versnellingen. Ik wou dat mijn fiets die op dat moment ook had. Ondertussen wisselen klanken van hoempapa-muziek af  met ene house-gedreun. Het geluid wordt allengs harder, wat me weer gerust stelt en me de nodige geestelijke motivatie geeft om door te gaan. Het beeld dat er misschien aan de eindstreep twee rondemissen met een flesje water me zullen onthalen doet haar werk.

Ik ben in Beek. De rondemissen blijken er niet te staan en ik stort me direct in een kolkend feest. Fotograferen is, voor mij althans, een kwestie van overgave. Een praalwagen met Harry Potter van papier maché op een bezemsteel rolt voorbij terwijl ik ondertussen mijn camera uit de tas pak. Ik ben er klaar voor en geniet ondertussen nog even na van de overwinning op de klim.

Niet verklede toeschouwers die voorzichtig en gepast meedeinen zijn hier in Beek vermengd met verklede en veelal drinkende deelnemers. Tractoren met bierdrinkende jongeren op reusachtig grote aanhangers vermengen zich met de actualiteit op de hak nemende boodschappen. Ik loop de route twee keer. Een keer met de stroom mee en een keer tegendraads. Het levert enkele mooie plaatjes op.
Harry Potter zag ik later nog terug. Zwaaiend met z’n toverstaf en lezend in een boek met spreuken deed hij zijn ding.

Terwijl ik me laaf aan zoveel feestvreugde en lol vraagt een toeschouwer of ik van de krant ben. Een groepje studenten met die al aardig in de olie zijn vragen om een foto. Wat een vak. Het is bijna een roeping. Ik heb een relatie met mijn camera. heb er ooit ja tegen gezegd en daar nooit een moment spijt van gehad.

De rondemissen zag ik nog onderweg. Hoog op een aanhanger en bijna verheven zag ik de Prins Carnaval. Compleet met witte handschoenen en een steek met lange veren stond hij te zwaaien. De bofkont vormde een gelegenheidstrio met twee aantrekkelijke pages. Ze waren er dus wel maar hadden andere dingen te doen.
Rozenmoandag in Beek.

Alaaf en een fijne dinsdag.