Tag Archives: amsterdam

Matisse, het proces en de weg

Matisse_schaduw_vormNa de kriebels en het reizen begon het laven afgelopen vrijdag. Kriebels, reizen, laven? als je niet weet waar ik het over heb dan is het misschien handig de tekst van afgelopen donderdag (terug) te lezen?

Laven. Misschien kan ik het beter vergapen noemen. Of kijken met een versnelde hartslag van opwinding, beleven met een sterke nadruk op het woord leven of bijna constant onder de indruk zijn van al het indrukwekkende moois? In ieder geval was het bezoek aan Amsterdam en de tentoonstelling over het werk van Henri Matisse zéér zeker de moeite waard en ben ik in mijn persoonlijke ontwikkeling weer een stukje vooruit gegaan.

Wat er uiteindelijk te zien was, en nu ben ik met grote stappen door de tentoonstelling gewandeld, in de twee grootste zalen was het eindstadium van een rijk kunstenaarsleven. Wat we zagen was het ontdekken en het verder uitwerken van een nieuwe kunstvorm en de weg ernaar toe.

Het ontstaan en het proces ernaar toe maakte op mij persoonlijk diepe indruk. Het raakte me, het boeide en fascineerde. Het “Meedoen is belangrijker dan het winnen” uit de sportwereld kwam als een heldere boodschap terwijl ik van binnen nog natrilde en mijmerde over wat ik had beleefd. Misschien is mogen beleven wel een betere uitdrukking, want ik zie en voel de ervaring als een geschenk.

Het ontdekken van iets anders, iets fris, dat wat nog niemand ooit heeft gedaan, lijkt mij een boeiend maar ook een lastig proces. Ontstaan als gegeven kun je niet sturen. Nu moet er iets ontstaan gaat niet lukken. Dwingen lijkt mij geen optie, dat werpt uiteindelijk geen vruchten af en het woord moeten is als een valkuil op het pad naar een eindresultaat.

Maar wat dan? Loslaten? Al het ontdekte en tot nu toe gewaardeerde voorgaande loslaten? Lijkt het proces een beetje op het schillen van een ui? Tenslotte zijn de schillen dat wat de glimmende en glinsterende kern veilig afsluit voor de buitenwereld.

Ik merk dat ik al schrijvend afdwaal, maar laat dat maar even gebeuren. Maar ik moet er wel iets mee, met dat waanzinnig mooie proces van ontdekken en uitwerken. Maar even een stapje terug, dit is tenslotte een nabeschouwing van een bezoek aan de Cut-Out wereld van Henri Matisse. De blog van vandaag is een nabeschouwing van een bezoek aan een Oase die Amsterdam heet en het wandelen langs de enorme rij schilderijen van Henri en andere grootheden.

Ik tril zoals gezegd nog een beetje na van alle opgelopen positieve emoties en de met mijn ogen vastgelegde beelden. Eén van de eerste overweldigende indrukken was trouwens niet naar aanleiding van een schilderij van Matisse maar vanwege een werk van Breitner.

Ik zag het schilderij vanuit een ooghoek hangen en werd er direct blij van. De slingerende rij van bezoekers voor en achter ging qua snelheid wat langzaam. Mijn gedachten dwaalden voor een moment af naar een rij wachtenden voor een attractie in een pretpark. Maar na een paar geduldminuten was het zover.

George Hendrik Breitner’s “De rode kimono” raakte me en was een cadeau. Ik had het schilderij nog nooit in het echt gezien, wel op reproducties of in een boek, maar uiteraard was het in werkelijkheid indrukwekkend. Nooit eerder zag ik zo’n kleur rood en die stofuitdrukking van een kimono. En Geertje Kwak, Breitner’s model en in haar andere leven verkoopster, lag daar ontspannen, bijna afwezig en leek in stilte te kijken naar een vastgehouden bloem. Ik hoorde haar bijna ademhalen.

Ze keek me niet aan en dat was goed. Zachtjes en bijna op mijn tenen liep ik weer verder. Ik wilde haar niet storen maar zei wel even fluisterend “Dag…”.

Fijne zondag.

 

 

Expositietip: De oase van Matisse

De oase van Matisse
27 mrt – 16 aug 2015

De oase van Matisse biedt u een unieke kans om meer dan 100 werken van Henri Matisse (1869-1954) te bekijken. Het is voor het eerst in zestig jaar dat er een tentoonstelling van Matisse van dit formaat in Nederland te zien is. Ga mee op reis langs de veelkleurige topstukken van Matisse en werken van zijn tijdgenoten uit de vaste collectie van het Stedelijk Museum. Beleef De oase van Matisse!

Bron en lees verder…

Actie, Amsterdam en de beelden van zolder

Met de aankondiging was ik persoonlijk héél blij. Het Allan Pierson museum in Amsterdam gaat vanavond een benefietavond houden om geld in te zamelen. Het geld wat tijdens de avond bij elkaar zal worden gesprokkeld gaat naar kunstcollega’s in Rome voor het herstel van de Barcaccia-fontein. Ik vind het een mooi initiatief. Vanavond zijn er verschillende lezingen en er is muziek. Hulde voor het museum en het initiatief van het opgerichte groepje “Wij zijn Romeinen”.

Op het moment dat ik de titel hoorde moest ik even denken aan Asterix en Obelix die steevast de Romeinen rare jongens noemen, maar liet het ook weer snel varen. Het bootje met die gedachte dreef op een Amsterdamse gracht snel uit zicht. Ervoor in de plaats kwam de constatering dat ik nog nooit in het Allan Pierson ben geweest. Nog nooit bezocht, weet dat het in Amsterdam staat, maar had géén idee wat ze hebben of tentoonstellen.

De website geeft me de nodige informatie en houvast en ik weet wat ik ga verwachten als het moment daar is. Hun uitnodiging staat op mijn beeldscherm, het museum op mijn lijstje van ’te bezoeken”, de actuele expositie en thema “Keys to Rome – het Romeinse Rijk ontsloten” klinken goed.

Iets verderop op de website staat een stukje geschreven over steun en steun ons. Een andere actie van het museum is namelijk om beelden van zolder te halen en die ten toon te stellen. Een uitgebreide collectie beelden staat daar maar te verstoffen, onzichtbaar voor het grote publiek en gebukt op hun plekje. Klinkt een beetje wrang, iets waardevols wat door gebrek aan geld op een zolder staat.

Weet jij hoe de “Venus van Milo” eruitziet?, wordt er aan mij als toeschouwer gevraagd. Ja, ik heb wel een idee en beeld op mijn netvlies. En of ik haar of een ander beeld wil adopteren zodat het afgestoft en verhuisd naar beneden kan, de Amsterdamse trappen af. Via deze link..zoeken naar je lievelingsbeeld  kan ik als toekomstige ouder een kijkje gaan nemen qua kroost. Het museum is creatief in actie, dat blijkt.

En als je dan toch als lezer aan het surfen slaat dan is er hier nog een leuk stukje promotie om de actie te bekijken om de beelden van de zolder af te krijgen. Haal ons van zolder…

Op naar het Allan Pierson museum in Amsterdam, zij hebben ons nodig en wij hen.

Fijne beelden-dag.

Expositietip: “Het Meesterwerk…”; Nieuwe kerk Amsterdam

Bill Viola’s Tristan’s Ascension en Fire Woman zetten serie Meesterwerk in De Nieuwe Kerk eigentijds voort

De serie Meesterwerk in De Nieuwe Kerk Amsterdam wordt vanaf 28 februari 2015 voortgezet met twee installaties van videokunstenaar Bill Viola, Tristan’s Ascension (The Sound of a Mountain Under a Waterfall) en Fire Woman. Met deze werken krijgt de serie na De Heilige Familie van Rembrandt (2011), Andy Warhols The Last Supper (pink) (2012) en Francis Bacons triptiek In Memory of George Dyer (2014) een zeer eigentijds, spiritueel vervolg.
De installaties
Bill Viola maakte beide installaties in 2005, bij een uitvoering van Richard Wagners opera Tristan und Isolde, in een samenwerking met regisseur Peter Sellars en dirigent Esa-Pekka Salonen. De opera is een tragische liefdesgeschiedenis van twee mensen die voor elkaar zijn bestemd, maar elkaar niet zullen toebehoren. Viola verbeeldde in aparte video-installaties scènes uit de opera.

Bron en lees verder…

Expositietip: On the move t/m 22 feb 2015

On the move t/m 22 feb 2015

Verhalen in hedendaagse fotografie en grafische vormgeving. Nieuwe aanwinsten voor Amsterdam.

Het Stedelijk Museum presenteert On the Move, een tentoonstelling over de nieuwste ontwikkelingen in de fotografie. Het is de meest recente aflevering van de gemeentelijke kunstaankopen die het museum iedere twee jaar organiseert met financiële steun van de Gemeente Amsterdam. De aankopen daaruit zijn altijd een belangrijke, actuele bijdrage aan de collectie van het museum. 

Bron en lees verder…

Expositietp: Rijksmusem en Late Rembrandt

Hendrickje Stoffels RembrandtLate Rembrandt

12 februari 2015 t/m 17 mei 2015
Het Rijksmuseum presenteert dit jaar voor het eerst en éénmalig een groots overzicht van het late werk van Rembrandt van Rijn. Meer dan 100 werken uit topmusea en privé-verzamelingen van over de hele wereld zijn te zien.

Voor het eerst is een tentoonstelling gewijd aan het late werk van een van de allergrootste schilder van ons land: Rembrandt. Meer dan 100 schilderijen, tekeningen en prenten die Rembrandt in de laatste periode van zijn leven maakte zijn te zien, afkomstig uit musea en privé-verzamelingen wereldwijd. Het Rijksmuseum presenteert met Late Rembrandt een grootse tentoonstelling die je maar eens in je leven kunt meemaken!

De tentoonstelling is éénmalig te zien van 12 februari tot en met 17 mei.

Bron en lees verder…

Paradise, Maria Lani en een blik

Kees-van-DongenAnd Dreamed of para-para-paradise, Para-para-paradise, para-para-paradise
Every time she closed her eyes.
Het refrein van Coldplay’s “Paradise” schalt door de kamer. Ik vind het een geniaal nummer. Qua tekst en zeker qua compositie. De stemmen van de bandleden veroorzaken muzikale golfbewegingen die je vanzelf laten meedeinen alsof je je op een schip van Admiraal Michiel de Ruyter bevindt. Golven van oceaanwater mengen zich in mijn verbeelding als vanzelf met de muzikale golven en de prettige emoties.

Er was even een pauze met een kopje thee. Het scherm van de laptop open, internet, mail en twitter onder handbereik. De wereld is groot. Het stedelijk museum laat me via een tweet weten dat het vandaag (gisteren dus…) de geboortedag was van Kees van Dongen. Het bericht staat geschreven bij een schilderij van Kees van Dongen, het beeld van Maria Lani uit 1928.

Ik ben wel een bewonderaar van Kees van Dongen’s werk maar deze kende ik nog niet. Was me nog nooit onder ogen gekomen. Ik zag haar voor het eerst en ze sloeg in als een bom, maar dan wel een uiterst prettige bom. Ze maakte op mij een diepe indruk. Indruk door haar grote ogen, het rood van haar gestifte lippen, al dat blauw en dat bijzondere mooie licht. Het licht is intens en hartverwarmend. En het lijkt overal vandaan te komen, uit alle hoeken, vanuit allerlei windrichtingen. Het goudgele licht aan haar rechterkant, voor mij links, is van een andere orde en waarde dan de rest van het licht.

Ze kijkt me niet aan. haar blik gaat richting linksonder. Ze lijkt haar het hare van te denken. Wat zou er in haar omgaan? Ik weet het niet en zal er nooit achter komen en dat is een geschenk. Het blijft een mysterie…

Terwijl ik Coldplay en hun verbeelding van het Paradijs, ik was al met de vijfde of zesde herhaling bezig, op pauze heb gezet. Kijk ik nog eens en nog eens naar haar blik. Haar blik lijkt te veranderen als ik op play druk. Het blijft wonderlijk hoe het werkt.

Ik ben in mijn leven twee keer in het Louvre geweest. Zet mij in de ingang en ik ben als kind aan huis, in een snoepwinkel, in het paradijs. En twéé keer zag ik haar. Twee keer zag ik life de Mona Lisa. Ze was vastgelegd. Vereeuwigd en verbeeld in olieverf en op populierenhout. La Gioconda keek me beide keren aan. Ze bleef kijken hoe ik haar blik ook probeerde te ontwijken om ook het andere geschilderde te zien. M.L’s ogen zijn niet alleen uitnodigend, onderzoekend en peilloos diep, maar ze zijn ook een beetje dwingend. Volgens mij geniet ze ook van alle aandacht.

Nee dan Maria Lani (M.L.2.0). Ze kijkt me niet aan, ze ontwijkt en is in gedachten waarschijnlijk héél ergens anders. Misschien denk t ze aan iets wat paradijselijk zou kunnen zijn. Misschien is het paradijs niet ergens ver weg of een niet bestaand iets. Misschien is het paradijs wel dichtbij.

En ik? Ik moet toch weer eens snel terug naar het Louvre. Maar eerst naar het Stedelijk. Eerst naar Amsterdam.

Fijne dag.