De reis, de beelden en het onderbewuste

René Margritte. Het zijn bijzondere dagen als je geen fan bent van het Eurovisie Songfestival of met volle aandacht kijkt naar een interview vanwege de vijftigste verjaardag van Hare Koninklijke Hoogheid. Ik hoorde dat haar vader ter sprake kwam en zo ook de vergissing om naar Griekenland te gaan. Het zal allemaal wel.

Liever dook ik in een mooie documentaire over onder- en bewustzijn plus onze waarneming. Allerlei uitleg alsmede wetenschappelijke proeven kwamen voorbij waarvan ik gelukkig het meeste begreep. Verhelderend was het zeker, net zoals  het inzichtelijk maken.

Ach, René Magritte. Zie bijgevoegde foto. Een van mijn kunstzinnige helden die qua beeld alsmaar blijft intrigeren. Hoe graag had ik met die man een koffie genuttigd op een terras, hoezeer had ik hem in werkelijk willen aanschouwen. De afbeelding laat niet alleen het schilderen zien dat absoluut meesterlijk is gedaan, het toont ons de rijke mogelijkheden die wij als mens tot onze beschikking hebben. Tegelijkertijd ontstaat er verwarring, is er verbazing en een moment van balanceren.

Denkend aan Thailand zie ik bomen vol met bananen en mango plus een tuin met (h)eerlijke groente. Zie ik ogen gevuld met liefde en verbintenis. Ik ben nog (lang) niet op reis ernaar toe maar wel op het pad erheen. Het zal bochtig zijn met avontuurlijke landschappen, afdalingen en hoogtepunten. Maar in de juiste vorm zal het zich vullen met kleuren die zich van elkaar onderscheiden.

De (Koninklijke)reis naar Griekenland was uiteraard een foutje. Hadden ze in en met volle bewustzijn niet moeten doen, kwestie van een juist afgesteld moreel kompas.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *