Passie, werk en een rivier

iPhone vorm Een paar dagen geleden kreeg ik een vraag op mijn bordje gelegd waar ik wel even over moest nadenken. Wat nu precies mij werk was? Het woordje precies deed het hem denk ik. Het triggerde en activeerde.

Een duidelijke scheidslijn tussen werk en vrije tijd is er inmiddels gewoon niet te geven. Wat ik als werk zou kunnen beschouwen loopt door in het leven zelf. Een duidelijke scheidslijn is er niet te trekken zoals scheidslijnen in een laat werk van Mondriaan waar vlakken elkaar niet raken en gescheiden zijn door zwarte lijnen. Het lijkt eerder op de kleurvlakken in de schilderingen van Mark Rothko. Die raken elkaar licht, gaan deels in elkaar over. En beïnvloeden en voeden elkaar.
Ik moet nu echt snel naar zijn tentoonstelling in het Gemeentemuseum in Den Haag. Voel dat daar veel inzicht en ervaring te halen valt.

Als werk je passie is, en dat is iets anders dan je hobby, dan ben je een gezegend mens lijkt me. En zo voelt het ook voor mij. Ik voel de passie van mijn kruin tot mijn tenen, met uitloop in de vingertoppen.
Passie heeft geen aan- en uitknop. Het is voor mij eerder een rivier met stroomversnellingen die intens opkomen en weer vervagen zodat je af en toe de gelegenheid hebt om aan te meren en voor anker te gaan op plekken van kalmte en rust. Misschien komt het mede daardoor dat ik zo hou van een oceanische rivier. Het heeft een oorsprong, het is ergens ontstaan, het gaat ergens naar toe en mondt uit in zee of oceaan. En dan? Dan begint alles gewoon weer van voren af aan. Ongewoon weer opnieuw.

Moet opeens denken aan een filmklassieker. The African Queen uit 1951. Humphrey Bogart en Katherine Hepburn die op een bootje zittend elkaar niet kunnen luchten en regelmatig met elkaar over hoop liggen. Ze zijn tot elkaar veroordeeld omdat het op dat moment niet anders kan, er is geen andere keuze. Uiteindelijk kelderen ze samen een Duits oorlogsschip en op de stroom van de film beleven ze onverwachts een romance.

Maar eigenlijk had ik vandaag een stukje willen schrijven over “De weg van de minste weerstand…”. Was daar gisteren iets over aan het nalezen, maar nu is de weg opeens getransformeerd tot een rivier. Ook goed. Gewoon meeliften op datgene wat zich aandient, wat zich openbaart en enige geldingsdrang heeft.
Dat stukje over die weg komt wel. Gewoon loslaten en later met een enterhaak weer oppikken.

Rest mij nog om te delen vandaag?  “Een integraal wezen weet zonder te gaan, ziet zonder te kijken, en brengt dingen tot stand zonder te doen.” aldus Lao-tse.

Een mooie afsluiter en een prachtig begin van weer een nieuwe dag op de stroom.
Trossen los en gaan met die banaan. Euh…boot.

Fijne dag.