De Oscar’s, de momenten en overblijfselen van de dag

026E6001-B141-4D1C-8ACE-F5CA547C9FE6“Blijf kijken naar The Oscar’s live. We zijn elk moment weer terug.” De boodschap kwam in de fase tussen nacht en ochtend op het beeldscherm terwijl ik even daarvoor zag dat James Ivory (regisseur, schrijver en producent) een Oscar in handen kreeg.

We zijn elk moment weer terug. Hoeveel momenten gaan er een dag, vroeg ik me af. Hoeveel in een minuut? Of wat is een moment nu eigenlijk?

Terwijl het scherm weer opflikkerde en stukjes beeld liet zien van allerlei oorlogsfilms gevuld met veel (heel veel…) geweld, drama en de oproep om toch vooral je land te dienen dacht ik voor een kort moment aan Trump. Héél eventjes. Gelukkig maar.

Ik bleef een beetje steken bij James Ivory. Kon niet verder. Zag in mijn hoofd de beelden terug van ‘Room with a view’ en vooral ‘The Remains of the day’. Negeerde de diverse qua vel opgetrokken gezichten van verschillende actrices. Had geen oog voor hun prachtige galajurken, maar hoorde in de wereld van herinneringen de gesproken woorden (en zij die dat niet waren) maar vooral ook de breekbaarheid tussen Emma Thompson en Anthony Hopkins als de hoofdfiguren van het verhaal.

Ik hou van dat Engelse. Dat ingehoudene dat vaak zoveel drama en prachtige momenten kan opleveren. De bijna zichtbare drempels, zelfs de beren op de weg die zoveel teweeg kunnen brengen.

Tussen al dat glitter and glamour van het Oscar programma was er uiteraard het blokje ‘In Memoriam’. Onvermijdelijk. Afscheid nemen maar vooral herdenken hoort er nu eenmaal ook bij.

The Remains of the day. Onuitgesproken woorden. Ook overblijfselen van de dag. Momenten die elkaar opvolgen in het rijke ballet van de tijd. Ik hou van de momenten, ze zijn me allemaal even lief.

Wens je een mooie momenten dag!