Op scherp staan, abstraheren en Mondriaan

Trein Ons land lijkt onder vuur te liggen. Onder het spervuur van de angst. Ik voelde de druk, ook al deed de zon wat ze kon en was het een heerlijke eerste paasdag. Ondanks die ingrediënten was de voorzichtigheid voelbaar aanwezig en stonden de wetsdienaars op scherp. Zeven man personeel, een mix tussen agenten en leden van de spoorwegpolitie, geplaatst rondom drie burgers. Dat was zo’n beetje de situatie. En dat gedurende een tijdsspanne van een half uur want zoveel moest ik wachten op de volgende trein aangezien ik die van mij had gemist.

Nederland staat op scherp. Is geactiveerd. Even voordat ik het groepje mensen en agenten op het perron in het vizier kreeg had ik de politieauto al gezien. De auto stond scheef en leek in haast te zijn geparkeerd. Voordat ik het stationsgebouw binnenging kwamen twee jonge jongens met skateboard me tegemoet terwijl ze met een zwaai over de toegangspoortjes sprongen. Wanneer ik zou worden gevraagd een signalement te moeten geven zou ik het echt niet weten. Ik was veel te verbaasd. Over de durf, het gemak, de gekleurde skateboarden en de elegantie van de beweging. Ja, dat heb ik dan weer. Het elegante van de beweging voerde de boventoon.

Ik zag ze nog even na in mijn herinnering zoveel indruk maakten ze. Met niet al te veel moeite kon ik het filmpje dat zich in mijn hoofd nestelde een paar keer opnieuw afspelen. Ik weet zeker dat mijn lippen op elkaar waren, maar voor hetzelfde geld stond ik met open mond stil. Dat had zomaar gekund.

Op het perron, na het passeren van het groepje aangehoudenen versus de sterke arm besloot ik me maar met iets anders bezig te houden. Voor de afleiding. Voor de inspiratie. Het beeld van holsters, wapens, pepperspray en handboeien moest ik maar parkeren. Gelukkig waren de warmte, het licht en een stilstaande trein me gunstig gezind.

In hoeverre heeft abstracte kunst invloed op ons denken en leven? Die vraag ligt er. Ik moet me ermee bezig houden voor een volgende kunstreis. Kan ik voorbeelden bij elkaar sprokkelen? Afbeeldingen of zelfgemaakte foto’s vinden en/of maken?

Zoals gezegd was de stilstaande trein me gunstig gezind. Als een soort brother in arms deed het mee. De gemaakte foto laat vlakverdeling en compositie zien. Vlakken en vormen gaan op in hun spel. De kleuren en tinten geel, grijs, zwart en lichtgrijs doen wat ze kunnen. Ze vullen het beeld en verstevigen elkaar. Ze fluisteren, praten, roepen en schreeuwen. Het woord compressor en de naam Atlas Compo spelen mee.

In de verte zag ik een meisje gehaast de trein ingaan. Ze droeg een tas met het beeld van een Mondriaan erop geprint. Binnensmonds en dus gelukkig onhoorbaar vloekte ik een beetje. Ik had haar gemist…

Nederland staat op scherp. Ik ook. En heb daarvoor zo mijn eigen redenen.

Fijne tweede paasdag.