Normaal, bijzonder en vice versa

2DDF8757-F58D-44EA-B740-1F3BB954DCBCIk had achteraf gezien spijt dat ik de kortst mogelijke route naar de stad had genomen. Een aantal dagen geleden hadden we nog last, of niet, van de Siberische Beer en haar naweeën. Nu was het alweer de zoveelste aangename lentedag op rij.

Twee fietsers, een stelletje dat op eenzelfde merk en soort elektrische fiets reed scheurde me voorbij. Ik lieg niet. Het was alsof ik stil stond terwijl ik de trappers van mijn gewone fiets bewoog. Normaal werd bijzonder en omgekeerd.

Ze waren trouwens niet gehelmd als voorzorg tegen valpartijen en een eventuele hersenbeschadiging. De twee op leeftijd zag ik in de verste verte al gauw niet meer terug.

In de boekwinkel maakte men zich op voor het feestje en de aanstaande boekenweek. Op de blokken lagen stapels boeken te wachten op wat komen ging. Overzichtelijk. Verkooptechnisch gesproken was er geen speld tussen te krijgen, de koffie op de achtergrond rook heerlijk, boekomslagen prikkelden. Lente!

Wat als normaal bijzonder is en vice versa? Ik keek de winkelstraat eens goed rond. Zag meer bellers dan niet. Lege onverhuurde winkelpanden konden schijnbaar nog steeds niet worden opgevuld, overschot zag eruit als iets normaals.

Op een van de drukste punten zat een jongeman op de grond. Een met de handgeschreven kartonnen bord met daarop in het Engels “I’m homeless” vermelde ook het woordje ‘please’.

Je ziet ze steeds meer opduiken in het straatbeeld. Bedelaars. Net als verwarde mensen trouwens. Regelmatig verschijnen ze in het nieuws. Als signaal naar de samenleving, als boodschappers van hoe we met elkaar omgaan. Als stille herauten. Als normaal tussen al het bijzondere.

Of vice versa. Of zoiets.

Bijgevoegde kunstwerk: Daan van Golden-zonder titel-1965

Of zoals een tijdschrift zo mooi verwoorde “een schilderij dat uit de lijst wil”.