Natuurbeheer, asielzoekers en de communicatie (2.0)

Zwammen “Die natur macht keine fehler”. Die eenvoudige maar oh zo indrukwekkende handgeschreven woorden las ik ooit op een bord in het landschap en museum van Insel Hombroich (Duitsland, dichtbij Neuss). Toen ik de woorden jaren geleden voor het eerst las was ik direct geraakt. Touched by an angel. Oftewel, (aan)geraakt door vijf woorden. Zo werkt de natuur, op mij in ieder geval, door op spiritueel niveau. “Keine fehler”. Het is eigenlijk zo simpel. En helder en duidelijk als het maar zijn kan.

Ik moet je zeggen, ik heb niet zoveel kaas gegeten van biologie. Natuurlijk kan ik een Eik van een Berk onderscheiden en weet ik wat een Zwam (mijn achternaam by the way) is. Ook realiseer ik me dat het in de natuur een kwestie van overleven en voortplanten is, tot zover reikt mijn ontwikkeling wel. Maar stiekem kan ik ook stikjaloers zijn op de kennis van iemand als Midas Dekkers en er tegelijkertijd zo ademloos en geboeid naar luisteren. “Die natur kennt keine ego”, dat was gisteren mijn gevoel en persoonlijke ontdekking.

Ik heb er één gezien en dan nog ergens in de verte aan het eind van een van de wegen richting opvangkamp. Tenminste, ik ga er maar vanuit dat het een vluchteling/ asielzoeker was. Want ja, hoe zien die er eigenlijk uit? De beelden die in de media worden geschetst zijn ook maar betrekkelijk en vanuit een bepaald perspectief doorgegeven.

Ik ben in het schitterende bos dichtbij het opvangkamp in ieder geval niet aangevallen of belaagd. Ben niet lastiggevallen of benaderd om geld of spullen. Ook zag ik niet meer zwerfvuil dan anders of was er zichtbare overlast te bespeuren. Wel kreeg ik een intens gevoel van compassie en leed ik een beetje in stilte met ze mee. Maar dat lijden was wel vanuit een luxe, tenslotte kon ik na een mooie wandeling gewoon naar mijn eigen verwarmd en van alle gemakken voorzien huis.

Terwijl ik zo rondliep, en op een goed moment de richting kwijt was omdat mijn loopbewegingen nogal gepaard gingen met enorme hoeveelheden interne oh’s en ah’s over van alles en nog wat, voelde ik me sterk verbonden met alles dat/wat is. Dichterbij het grotere geheel en als miniem onderdeel van de uitgestrektheid van het Universum kon ik niet komen.

Zuivere verbondenheid. Dat is wat de wandeling van gisteren en het contact met me gisteren brachten, behalve dan dat het ook nog leuk was en héél ontspannen. De woorden: “For the children and the flowers/ Are my sisters and my brothers/ Their laughter and their loveliness/ Could clear a cloudy day” die ergens vanuit het grote interne archief gevuld met kostbare herinneringen opborrelden waren van harte welkom.

“Die natur macht keine fehler”. En het werkelijk verbonden zijn kent geen voorwaarden. En een onderdeel doet wat ie moet doen. Gewoon een boom oppeuzelen.

Fijne dag.