Musjes op de schutting, Ome Bart en de vogels van de Jordaan

IMG_4080“Musjes in de tuin en op de schutting die helpen, ik zag gedichten in de zon”

Het was een druk gefladder en gehip in de tuin en op de schutting. Sinds een paar weken zijn er een stuk of wat musjes neergestreken. Stadsmusjes. Van die mooie kleine rakkers.

Gisteren kwam het nieuws voorbij dat Dolf Toussaint was overleden. Kennelijk al een week geleden, maar het bericht was nu pas op reis gegaan. Langs de media, slow dansend op Twitter en opgepikt door de NOS.

Dolf Toussaint was als fotograaf bekend vanwege zijn boek ‘De Jordaan’. Een boek vol met prachtige foto’s van bewoners en hun momenten in de tijd.

Gek, maar wanner ik de naam Jordaan hoor dan schieten er altijd accordeonklanken voorbij. Aangevuld met de stem van Johnny Jordaan en het onvervalste en zeer toepasselijke ‘hela hola hoeladiejee…’.

Ik heb een beetje een zwak voor het lied. Niet dat ik het ooit beluister, want het gaat in je kop zitten en wil dan ook maar niet verdwijnen, maar heb er toch een zwak voor. Komt door de tijd. Zie mijn moeder nog glimlachen, ruik de zeer rokerige visite’s en proef het geldgebrek.

Vreemd, nu De Jordaan weer ter sprake komt en beelden zich aandienen moet ik opeens weer denken aan mijn oom Bart. Ik weet ook wel waarom. Omdat rondom Ome Bart in mijn herinnering een soort sfeertje hing van de Jordaan, in mijn beleving en herinnering dan. Een bulderende lach, een rochelende hoestbui, veel glazen bier en als kers op de taart een duiventil op zolder.

‘Zie je de jongens en de meiden dansen gaan..’ Hatsjee. Het is al gebeurt. Het heeft zich al laten horen.