Italië, Bernini en de extase in en van de stilte

Bernini Hoe was Turkije? Twee mooie jonge vrouwen samen in een horecagelegenheid. En dan volgt er een bombardement aan kleur, spannende en uitermate zonnig opgenomen vakantiemomenten. Wauw! Turkije was wauw! Reclame gaat vaak over nog niet uitgevoerde dromen.

Ik zou wel naar Italië willen. Ja, echt wel. Alleen zit het er voorlopig niet in en zeker nu niet. Het dodental daar, door sluipmoordenaar Corona, klinkt als een gehuurde Italiaanse killer by the way, staat op zes! Of er moeten er inmiddels al weer wat zijn bijgekomen.

Een mooi artikel in de Volkskrant van gisteren. Over kunstenaar Bernini. Over zijn beeld van St.Theresia van Avila dat in de Cornaro  kapel van de Santa Maria della Vittoria-kerk in Rome staat. Zo veel opwinding kunnen vatten in een (barok)beeld is waarlijk een meesterwerk van enorm hoog niveau. Het zou zomaar en zonder al te veel moeite de eerder genoemde ‘Wauw’ van Turkije kunnen verpulveren als was het steen van hoge hardheid.

Dat Theresia in beeld gevat in extase is moge duidelijk zijn. Ogen gesloten, mond half open. Een getoonde hand en voet. De rest van haar lichaam is zo fantastisch bedekt door stof en de stofuitdrukking en met zoveel intensiteit in een marmer beeld gevangen dat je er stil van zult geraken. Een wauw uitroepen is dan werkelijk overbodig…en zelfs ongepast.

Stilte. Dat heb je soms nodig.