Internationale Vrouwendag, een loonsverhoging en een stevige handdruk

Camille ClaudelHaar stevige handdruk. Dat was het antwoord op mijn vraag waardoor en waarom hij op haar was gevallen. Haar stevige handdruk. Tijdens het voorstellen. In een mooie sfeervolle duinpan en in gezelschap van enkele vriendinnen en vrienden. Zevenenvijftig jaar waren ze getrouwd. Wat hij liefdevol omschreef als een eeuwigdurende verkeringstijd.

De briefwisseling die hij startte. Plus het feit dat hij de moeite nam om vanaf Den Haag, zeg maar gerust ’s-Gravenhage, naar Nijmegen te fietsen. Dat deed het voor haar. Zette alles in werking. Hoe romantisch.

Kom daar nu eens om anno 2018. Kom daar nu eens om in de tijd van (te)kortdurende relaties en ontmoetingen. Email (klassiek), Sms (echt klassiek…), het sturen van snelle en vaak ontoereikende WhatsApp hebben de plaats ingenomen van (lange)briefwisselingen en het plakken van een postzegel. Tijd en moeite lijken nu een schaars goed en gevoelsmatig kostbaarder dan goud. Plus het feit dat de bindingsangst (verlatingsangst) lijkt te regeren. Laten we die niet uit het oog verliezen.

Ik stelde me de duinpan voor. Het zand, de wind en de zon. Een impressie en moment in het leven van jonge mensen. Een kleurrijk beeld. En dat allemaal bijna zestig jaar terug in de tijd.

Gisteren was het Internationale Vrouwendag. Het kan je of u niet zijn ontgaan. Machtige vrouwen kwamen voorbij, passeerden de revue. Er was een parade van invloedrijke CEO’s en stoere meiden. Prachtige jonge vrouwen wisselden af met stoere chick’s. Vergeten vrouwen en het feminisme liepen hand in hand als rode draad in de tijd.

Maar eigenlijk werd het nieuws van gisteren beheerst door een man. Vreemd en wrang genoeg. Een man en zijn salaris. Vijftig procent loonsverhoging ging een eigen leven lijden, evenals de verontwaardiging erover. En dat uitgerekend op de dag van de vrouw. Het was bijna schandalig.

Haar stevige handdruk. In een duinpan, tijdens het voorstellen. Haar stevige handdruk, dat deed het ‘m. Hoe romantisch.