De getallen, de grens en het stukje niemandsland

A009174E-0733-48F1-B4E1-416C06047F80Terwijl de 1ste het heeft overgenomen van de schrikkeldag hebben we er een zevende Corona besmetting bij. En de eerste dodo in Australië is gevallen trouwens. Waarbij je het woord gevallen uiteraard niet letterlijk moet nemen.

Het was gisteren toch alweer de dag van de getallen. Niet alleen was er de 75ste editie van de eerste voorjaarsklassieker (wielrennen) waarbij de renners (mannen en vrouwen) schilderachtig ogende en kletsnatte kasseien voor hun kiezen kregen. Ook waren er voor de goede beschouwer alleraardigste landschappen met hier en daar een dorpje plus daar en hier een kerk.

Ik hou van dat gedoe op de fiets. Van dat afzien en het uiterste te vragen. Karakter neemt een speciale plek in, zo ook de moraal. Maar terwijl de Vlaamse commentatoren de oren streelden met een wat zoetige tongval stroomde een stukje niemandsland tussen Turkije en Griekenland in verband met de geopende Erdoganse grens intussen flink vol. Vreemd en bizar is het leven en haar politiek. Wonderschoon is het ook. En zeker in Vlaanderen.

Tussen de buien plus sport en nieuwsflitsen was het vervreemdend je te realiseren dat de een voor zijn sport, plezier en professionaliteit in een afgebakende ruimte fietst terwijl een ander zich in een andere ruimte bevind met het oog op het zeer aantrekkelijke waar de slagboom gewoon gesloten blijft.