De eerste keer, weemoed en een flinke Wham!

img_3505Terwijl de keuken gevuld was met enkele restanten vuile vaat, een trotse vader en een heerlijk mengsel van geuren hoorde ik het nieuws. Het nieuws dat George Michael was overleden.

langzaam smolten de fantasie en een jarenlang voorgeschotelde droom. Het verdween als sneeuw voor de zon. Er ontstond een beeld van een gesmolten super 8 filmbeeldje, inclusief het bijbehorende geluid. Verloren raakten de beelden van een blokhut, romantiek, verliefde stelletjes en de symphonie van gezelligheid, sneeuwballen gooien en warmte.

‘Waar was jij toen je hoorde dat..?’ is een mooi gezelschapsspel zonder kartonnen speelbord, pionnen en dobbelstenen maar wel met trieste ondertoon. De indrukwekkkende ondertoon van weemoed en verlangen. Je wilde niet geloven dat Elvis dood was. Of Bowie, Prince, leonard Cohen of Maurice White. Om er maar eens een paar te noemen.

Je wilt niet dat je helden sterven. Want helden zijn er voor altijd. Ze hebben het eeuwige leven. Net zoals de momenten dat je iets voor het eerst hoort of wanneer je iets voor de eerste keer doet. Een beetje trillend misschien, een VHS band de videorecorder inschuift? Je eerste liefde, je eerste brommer en auto, vakantie zonder ouders, zoenen en sex?

Aan alles komt een einde, omdat er ook een begin is. Kwestie van wet en wetmatigheid. Aan alles komt dus uiteindelijk een einde. Zelfs aan films als The Sound of Music, Home Alone en/of Gone with the wind. Aan gedichten en poëzie, ja zelfs aan het proces van doodgaan.

Als een mokerslag kan het komen, dat einde. Soms ingeleid door een zin als ‘Frankly my dear, i don’t gave a damn’. Soms in stilte. Of als een onverwachte Wham!