Een behinderte, een koe en Ewald Mataré

2016-01-31-001Ergens stopt het één en gaat het langzaam of abrupt over in iets anders. Dat vind ik nou ook zo mooi aan het gebied tussen dit en dat, of tijdens het reizen van Nederland naar Duitsland. Waar stopt het een en waar begint het andere? Is het bij het bordje dat aangeeft dat je je in Duitsland bevindt of is de verandering, in alles, al eerder ingezet? Het blijft een mooie manier van beleven dat opzoeken en aftasten van een grens.

Kleve (Kleef) ligt niet ver van Nijmegen verwijdert. Volgens de routeplanner van de A.N.W.B. 25,4 kilometer. Hemelsbreed weet ik het niet, maar het zal wel aanzienlijk korter zijn, maar zulke 25,4 kilometer kunnen gewoon nodig zijn om in de veranderende sfeer te komen. Zeker wanneer je naar een museum gaat. Een kwestie van in beweging komen en beleven.

Museum Kurhaus Kleve (Kleef) heeft veel te bieden. Een prachtig gebouw, moderne kunst en een geweldige verzameling van Ewald Mataré (1887-1965). Zijn beelden zijn fantastisch. Ze ademen inzicht en vakmanschap. Ze nodigen uit tot genieten en stellen onbewust vragen over bijvoorbeeld hoe nu eigenlijk een paard of koe eruit ziet? Dat gevoel krijg ik namelijk vaak bij zijn beelden. De vraag wat nu eigenlijk een dier en wat een beest is zingt op dit moment nog in het rond. Zo werkt een museumbezoek nog wel een tijdje door.

Een mooi woord, op de website van het museum, las ik in de begeleidende tekst over kunstenaar Stephen Prina: denktrant. Ook de aanvullende informatie op de site: “Zijn werken creëren een complex netwerk aan associaties en onderzoekingen, dat men als beschouwer nooit volledig kan, en ook niet zou moeten ontraadselen.”. Het veroorzaakt bij mij als toeschouwer wel wat. Wat moet ik dan? Niet weten wat nu de bedoeling was van zijn werk? In het ongewisse blijven?

Een paar dagen geleden kwam ik de volgende woorden tegen. “De belangrijkste bouwstenen van een bevredigend leven lijken er twee te zijn, waarvan elk van beide op zich voldoende lijkt voor het doel: namelijk rust en opwinding.”. De tekst is van filosoof John Stuart Mill. Vond ik mooi uitgelegd.

Moderne kunst kan je bij de kladden grijpen, tot de orde roepen, grappig zijn of gewoon mooi. Maar soms en soms ook vaak, kan het ook zorgen voor heftige onrust. Of een gevoel van een “Behinderte” te zijn.

Fijne dag.

Tip? Ga je mee op reis naar het museum Insel Hombroich..? Klik hier…