Edward Hopper, beelden en de ruimte

Morning Sun 1952.

Telkens als ik een schilderij of afbeelding van Edward Hopper zie verval ik in een bijzondere stilte. Dat kan enkele seconden duren of zelfs minuten. Na gelang de toestand, het moment of de situatie. 

Het is geen vlucht uit de werkelijkheid van alledag of zelfs maar een toevluchtsoord uit de snelheid van het leven. Nee, eerder is het de gewaarwording van de stilte, leegte en de mogelijk en onmogelijkheden van een beeldenmaker. 

Wie kent niet de Hopper reproducties? In een boek? Afgedrukt op een kunstkaart, via een kalender, of als ingelijst en soms goedkoop aandoende aanbieding van een woonwinkel? Of ben je meer van de plaatjes die social-media (als doorgeefluik) aan ons laat zien? 

Ervaren is een van de grootste geschenken die ons zijn gegeven. Het is goed om er zuinig op te zijn, het is goed om er een bewustwording voor te creëren. Het is waardevol om het te koesteren en met liefde tegemoet te treden. 

Ik ben reuze benieuwd hoe ik een land (of in ieder geval een klein deel ervan..) als Thailand zal ervaren. De temperatuur zal er hoger zijn dan gewend, de kleuren zullen helderder zijn vanwege het zonlicht. De schaduwen, afhankelijk van het moment van de dag, zullen vele malen talrijker zijn dan die in mij zo vertrouwde omgeving.

Al het vertrouwde loslaten en compleet openstaan voor nieuwe ervaringen. Binnentreden in de beschikbare ruimte, bewegen op het eigen ritme in wat zich aandient. Met Hopper’s beelden als inspiratie en leidraad gaat dat vast lukken. 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.