Category Archives: Blog teksten

Het beeld, het licht en de schrijverij

De warme vroege lentezon viel vanochtend in een deel van de woonkamer. Pril en speels gaan zoals zo vaak goed samen tijdens de vroege uren van de dag. 

Hoe blij kun je zijn met wat licht en vooral het zonlicht? Als mens, man en fotograaf? De laatste van de drie kan niet zonder. Tenslotte betekent fotografie niets anders dan ‘schrijven met licht’. Ik ben dus ook een schrijver, vertaald in een technisch en een toegevoegd deel. Die toegevoegde waarde bestaat uit onder andere smaak, opvatting, inzicht in en uitzicht op de tijd waarin je leeft. 

Het bijgevoegde beeld van ooit was een moment van geluk hebben. Ook dat heb je als fotograaf soms nodig. Het bronzen beeld stond op een pleintje in een dorp, het was er stil en verlaten. Het licht scheen in een bundel door het gebladerte van het groen. 

Wat me toen vooral trof was het gevoel en de sterke behoefte om alles bij het oude te houden omdat verandering nu eenmaal ook onrust met zich mee kan brengen. Nog geen drie seconden later bewoog ik alweer mee op de tijd en de bijbehorende veranderingen. Zo snel kan het gaan!

Licht! En de bijbehorende schrijverij…Als toeschouwer is het een kwestie van opletten, kijken en vooral waarnemen. Als beschouwer kun je later nog eens herkauwen op. Eet smakelijk! 

Edward Hopper, beelden en de ruimte

Morning Sun 1952.

Telkens als ik een schilderij of afbeelding van Edward Hopper zie verval ik in een bijzondere stilte. Dat kan enkele seconden duren of zelfs minuten. Na gelang de toestand, het moment of de situatie. 

Het is geen vlucht uit de werkelijkheid van alledag of zelfs maar een toevluchtsoord uit de snelheid van het leven. Nee, eerder is het de gewaarwording van de stilte, leegte en de mogelijk en onmogelijkheden van een beeldenmaker. 

Wie kent niet de Hopper reproducties? In een boek? Afgedrukt op een kunstkaart, via een kalender, of als ingelijst en soms goedkoop aandoende aanbieding van een woonwinkel? Of ben je meer van de plaatjes die social-media (als doorgeefluik) aan ons laat zien? 

Ervaren is een van de grootste geschenken die ons zijn gegeven. Het is goed om er zuinig op te zijn, het is goed om er een bewustwording voor te creëren. Het is waardevol om het te koesteren en met liefde tegemoet te treden. 

Ik ben reuze benieuwd hoe ik een land (of in ieder geval een klein deel ervan..) als Thailand zal ervaren. De temperatuur zal er hoger zijn dan gewend, de kleuren zullen helderder zijn vanwege het zonlicht. De schaduwen, afhankelijk van het moment van de dag, zullen vele malen talrijker zijn dan die in mij zo vertrouwde omgeving.

Al het vertrouwde loslaten en compleet openstaan voor nieuwe ervaringen. Binnentreden in de beschikbare ruimte, bewegen op het eigen ritme in wat zich aandient. Met Hopper’s beelden als inspiratie en leidraad gaat dat vast lukken. 

Het straatbeeld, Thailand en de stevige stappers

Persoonlijk vind ik dit een van mijn betere foto’s uit het archief. Niet alleen vanwege het gekozen standpunt en de keuze van een zwart-wit uitvoering? Het is ook de beweging in het straatbeeld, de harde schaduwen en diep zwart plus de handen en voeten en zeker niet te vergeten de in het oog springende wat oude benen. 

Ik weet het nog. Er kwamen twee wat oudere vrouwen aanlopen. Blouse, rok, dunne regenjas en niet te missen: de stevige schoenen. Mijn blik bleef toen en nu nog steeds hangen op de wat dikkere nylonkousen en de daardoorheen zichtbare spataderen. 

Bijzonder hoe beelden uit de geschiedenis in je geheugen gegrift staan. Nog altijd zie ik mijn Oma (van Moeder’s kant) langzaam lopen. Altijd in jurk of rok, altijd met stevige donkere schoenen. En ja, ook zij had last van spataderen. 

Ik zie de laatste tijd in mijn buurt weer een grote toename van scootmobielen, rollators en niet te vergeten de fietsen met elektrische trapondersteuning. De wat ouderen (gehelmd of niet) zoeven en racen vaak door de straten: het is uitkijken geblazen!! 

Ik ben reuze benieuwd, ook zeer zeker fotografisch gezien, naar het straatbeeld in Thailand. In de grote stad, de provincie. Op grote pleinen, in de steegjes. Op het brede asfalt, op de stoffige en ongeplaveide wegen tussen het uitgestrekte groen. 

MOCA, dinsdag en een grijs filter

B565A3C0-E2C1-4853-83EE-4DF3F5E4799D

Dinsdag. Persoonlijk vind ik dat de minst aantrekkelijke dag van de zeven. Maandag is de dag om de week te starten, woensdag is bijna de helft, donderdag voelt als ter aanloop van en vrijdag is zo’n beetje de start van het aankomende en alsmaar naderende weekend.

Dinsdag voelt dus een beetje als leeg in de leegte. Niet veel zinnigs om aandacht aan te besteden hoeveel Carpe Diem (wat best hyperig is gaan klinken…) je er ook tegenaan gooit.

Als er genoeg tijd is dan wil ik in Bangkok graag twee musea bezoeken. Bijvoorbeeld het Museum of Contemporary Art (MOCA BANGKOK). Daar hebben ze een bijzonder mooie vaste collectie en een aantal tijdelijke tentoonstellingen. Een ervan met de titel: “Passage Across -The Universe-“.

Waarschijnlijk geen toeval dat die titel gezien mijn aanstaande reis het meest bij mij blijft hangen en z’n juist aantrekkelijke klank heeft. Reizen is 1 ding, je bewegen een ander. Vliegtuig in en ook weer uit, de eerste stappen in wat een andere wereld lijkt? Het tijdsverschil met Thailand is vanwege onze zomertijd 5 volle uren.

“God moet wel een schilder zijn. Waarom hebben we anders zoveel kleuren?”. Komt uit de film A Beautiful Mind (2001). Die opmerking en gestelde vraag bleef gisteren ook een beetje doorsudderen. We weten nog zo weinig en denken zoveel te weten. Ook daarom is een bezoek aan een museum altijd de moeite van het reizen en bewegen waard.

Dinsdag. Het regent nu al een aantal uren. Een grijze lucht zorgt ervoor dat de kleuren grijs gefilterd raken in de nog vroege ochtend. Ik zag twee mussen op de schutting. Ogenschijnlijk onbekommerd. Samen op zoek naar iets eetbaars, angstvallig de tuin in de gaten houdend vanwege een plotseling opduikende kat.

Vliegen, stoppen en het beleven

D6505303-BA6F-46A1-B45D-96B5884BA33FZo op de kaart te zien is het een heel eind vliegen. Als ik een vogel was zou ik wel weten waar onderweg te landen om even op krachten te komen? Rome lijkt me wel wat. Zittend op de rand van de Trevifontein (Fontana di Trevi) zou ik dan wat rond kijken om te zien wat de toeristen nu weer voor een capriolen uithalen om hun selfie’s en social-media plaatjes te schieten. In Turkije zou ik Istanbul aandoen om wat geschiedenis op te snuiven en in India me constant verbazen over de geluiden plus geur en kleur van het gebodene.

Zoals het er nu voorstaat land ik eerst in Parijs (Latijn: Civitas Parisiorum). Ook niet de eerste de beste stad in het westen? Het zal me zeer waarschijnlijk erg vreemd voorkomen om het vliegveld Charles de Gaulle niet te verlaten en de stad in te trekken. Tenslotte heb ik ook hare schoonheid de Notre-Dame nog niet gezien sinds die catastrofale brand op 15 april 2019. Voor mij en anderen over de hele wereld was dat schokkend om in het nieuws te zien. In gedachte zag ik ‘De klokkenluider van de Notre-Dame’ (Victor Hugo). In mijn neusgaten drong zich de geur op van kaarsen en kaarsvet vermengd met wierook.

Daarna, na die tussenstop, gaat het in een keer door naar Bangkok alwaar op het vliegveld direct Corona test op me wacht. Het stokje zal zich een weg banen door mijn neus, dan door naar het hotel voor een enkele nacht om de uitslag af te wachten. Is de test positief dan zal het een korte reis naar het ziekenhuis worden, indien negatief dan ben ik zo vrij als de eerder genoemde vogel.

Bangkok. Wat kan ik verwachten behalve lieve en glimlachende mensen en dat het een enorm drukke stad is? Kleur, geur, de zon die harde en zachte schaduwen creëert? We gaan het zien en zeker beleven.

สวัสดี- S̄wạs̄dī, Spotify en het tijdloze van muziek

A24405B0-EFDA-4B2F-93C4-1D5FA64F4A3Eสวัสดี– S̄wạs̄dī

Oftewel Hallo. Geen probleem, met Google Translate zal ik wel een heel eind komen. Plus dat er heus wel mensen op mijn komen die de Engelse taal machtig zijn. In grote steden zeker, in de provincie is het afwachten.

สวัสดี– S̄wạs̄dī. Het mooiste vind ik de klank van het Thais. Heb al ontdekt dat ik verschillende klanken niet eens kan maken? Mijn tong wil iets anders doen dan ik ervan vraag?

Het grappigste aan het taalverschil is het af en toe andersom uitspreken van benamingen. Zo heb ik het alsmaar over Kip-Curry (heerlijk!) terwijl mijn lief het als Curry-Kip uitspreekt. Het in het Engels vertaalde Cheap (in Thailand is werkelijk alles cheap…)klinkt als Sheep wat onlangs aan de telefoon een hilarisch moment opleverde. Zo zijn de verschillen niet alleen intens, grappig en waardevol, maar ook leerzaam als onderdeel van de ontwikkeling.

Klanken…Natuurlijk moet ik niet vergeten muziek mee te nemen? Op reis gaan zonder de ondersteuning en begeleiding van muziek is namelijk wel zo prettig. Voor mij althans. Vandaag maar eens gecheckt of Spotify ook in Thailand werkt? En dat blijkt dus van wel en dat stelt me gerust. Zo kan ik dat afvinken van de lijst der niet te vergeten dingen!

Songs in the key of life (Stevie Wonder). Uiteraard staat dit album ook in mijn Spotify Bibliotheek. All time favorite sinds het uitkomen in 1976. Ik zie mezelf nog als 18 jarige het een na het andere nummer beluisteren. Onder de indruk van zoveel kwaliteit en muzikale (lees:levens) inspiratie. Er is muziek dat je vormt en nog steeds vormt. Alsmaar. Omdat het tijdloos lijkt. En juist dat tijdloze is een wereld op zich.

DE REIS, NIET VERGETEN EN DE ZUIVERE WAARNEMING

3CEEE584-DC7C-4D63-9D2F-8F1EEE17C416Het schamele zonlicht valt als een zeer gewenste gast zo’n beetje dromerig de woonkamer binnen. Nog geen tien minuten vielen er een paar sneeuwklokjes. Het weer doet wat het doet, gelukkig hebben we daar met zijn allen geen controle over. Wel invloed. Dat moge nu onderhand wel eens duidelijk zijn.

Er liggen wat vellen papier op tafel. Sommige met aandacht, anderen redelijk gevuld met belangrijke dingen om niet te vergeten. Het uur nadert om nu uiteindelijk mijn vliegreis richting Thailand te boeken. Na zo lang wachten vanwege het virus dat ons allemaal zo bezig hield voelt het als een bevrijding om uiteindelijk te kunnen en mogen gaan.

Een lijst met ‘mee te nemen’ en zeker niet te vergeten? Als je het hardop zou voorlezen zou het op een bepaalde wijze op de lachspieren werken. Tandenborstel en de pasta, ondergoed, korte broek? Gelukkig kan ik het wereldnieuws een beetje terzijde schuiven. Ik weet dat er ruïnes zijn ontstaan en kapot geschoten dorpen en steden, dat er rijen met mensen aan de grenzen wachten op een vrije doorgang en dat er nog steeds mannen en vrouwen opstaan die van geen wijken willen weten.

Al maanden spookt kunstenaar Paul Gauguin door mijn beleving van wat te gaan zien? Komt door dat uitdagende woord: Exotisch! Zijn schilderijen die hij maakte op Tahiti en later op de Marquesaseilanden zijn niet alleen wereldberoemd maar ook van een absolute schoonheid. De kleuren, het kleurgebruik, de gekozen onderwerpen en standpunten? Parels voor het oog en een streling voor het innerlijke hart.

Ik weet nog niet waar ik naar toe ga. Natuurlijk weet ik dat wel, maar toch probeer ik het oorspronkelijk en zuivere gevoel en dat ‘weten’ te scheiden. Dat houd de waarneming fris en helder, althans dat is het doel. Eerst naar Bangkok voor een aantal dagen en dan door naar naar So Phisai alwaar mijn geliefde op me wacht.

Compositie, de eenvoud en een rijke rijstoogst

40808EC3-F43B-4B7E-9DC4-8AD1416C3A2BCompositie, de eenvoud en een rijke rijstoogst

Het is nog donker buiten, binnen is de koffie geurend en zwart. Buiten dwarrelen de laatste herfstbladeren langzaam naar beneden. Een beeld, is een beeld, is een beeld…

Nieuws en vooral het meest recente brengt geen verlichting, eerder is het een kwestie van het hart vasthouden voor wat er nog komen gaat. Ik probeer me met regelmaat (soms lukt het, op een ander moment weer niet…) verre te houden van de discussie over dat verdomde virus en haar gevolgen. Om me niet mee te laten sleuren in die kolkende massa dat letterlijk zo lijkt te kolken in de meningen die ondertussen ontelbaar en soms zo tegenstrijdig zijn.

Terwijl de bladblazers van de gemeente een paar dagen geleden in mijn straat er op los trokken om de boel keurig aan kant te maken keek ik naar mijn voortuin en zag dat het goed was. De herfstbladeren rustig laten liggen is een optie, de vogels die er in wroetten om iets lekkers te vinden waren het, zo leek het althans, roerend met me eens. Leven en laten leven klinkt misschien als een spreuk op een goedkoop tegeltje maar heeft zeker een diepere kern van waarheid.

Overdenkingen dus alom. Ondertussen vragen inspiratie en compositie de aandacht. Een gedemonteerd en oud piano onderdeel tegen een houten en zware achtergrond van een oud kastdeurtje geven trillingen van geluk om zoiets eenvoudigs. Vanwege de vormen die er doodeenvoudig zijn om te zijn.

24866132-5944-474F-A754-AB16CF9740FEOndertussen is mijn geliefde ลำพึงไกรญาติ9000 kilometer verderop druk bezig met het handmatig binnenhalen van de rijke rijstoogst. Ik zag prachtige beelden van een helderblauwe hemel met daaronder een zinderend landschap waar kleuren een indrukwekkend en intens palet vormen. Een landschap zo tekenend en vol essentie van leven dat schilders zoals Cézanne en Van Gogh er graag hun tanden in zouden willen zetten.

Overmorgen is het ophaalmoment voor mijn nieuwe paspoort. Daarna volgen de stappen van verder organiseren. Visa, hotel, een vliegticket en laten testen op Corona een paar dagen voordat ik uiteindelijk, uiteindelijk, kan vertrekken.