Het bos, het oog en de prikkelende fantasie

Bos Mart van Zwam Het bos herbergt veel wat op het eerste gezicht aan het oog is onttrokken. Dat is een van de mooiste kanten van een bos. Dat wat verborgen is en misschien blijft. Als wandelaar kijk je niet alleen je ogen uit als je niet voorzichtig genoeg bent, als beleving voel je het intense leven. Het leven in al zijn eigen verscheidenheid waar vorm en ritme je zo mooi kunnen leiden.

Bijna lente. Het bos was gisteren in de ontwaakstand. Groen komt alsmaar meer, de bescheiden en zachte wind gaf een mooie aanvulling. Vanwege de grote hoeveelheid aan regen, zeg maar gerust hemelwater, was het op sommige plekken behoorlijk drassig. Hier en daar verschenen poelen met alle gevolgen die gevolgen zo kunnen hebben. Drijvend blad dreef net als afgebroken takken dat ook deden.

Ontwortelde bomen zijn ook mijn favoriet. Hier en daar zie je de verschillende tinten kleur van de bodemlaag, het mosgroen is er in verschillende varianten, schimmels groeien en hechten zich dat het een lieve lust is. Leven en dood in perfecte harmonie.

Soms wil ik wel een schimmel zijn, of een mooi stukje mosgroen. Dan weer een fiere Eik, Berk of Spar. Maar dan zou ik mijn wandelaarschap kwijtraken wat me toch zo lief is. Nee, dat toch uiteindelijk maar niet.

Een vorm in een stam. Een wild zwijn met snuit? Een lui oog, de ander gesloten? Als je goed oplet ontsluit een bos niet alleen zichzelf maar activeert het ook de prikkelende fantasie.