Beelden, het nestelen en gedijen

Museum Booijmans van Beuningen. Fotografie Mart van Zwam

“Als ik me maar niet zwart hoef te schminken.”. Ondanks mijn meest hartelijke buurmannenglimlach kwam de boodschap, dubbel of niet, niet echt aan. Ik liet het er maar bij.

Maandag ga ik dus voor Piet spelen. Het woord zwart laat ik maar even weg en voor wat het is. Maandag dus. Een simpel karweitje. Een zak met cadeautjes op de stoep. Even op het raam kloppen en snel de deur dichtdoen. Een kind kan de was doen. Het zal dit jaar mijn enige deelname zijn aan het jaarlijkse gezellige kinderfeest.

Ik ben er ook langzaam wel klaar mee, met de discussie en het kinderfeest. Maar ook weer niet. Heb er een dubbel gevoel bij en dat blijf maar bestaan. Ondanks alles. De boodschappen, de opvattingen, signalen en wat nog meer. 2017 zal ook, wat mij betreft, de boeken ingaan als het jaar van de correcties en het politiek correct denken. En van de verdere toename van angst en het nog verder verdwijnen van de onschuld.

Hoe komt een flesje met gif toch door de ‘security’? Ik vraag het me niet alleen af maar krijg het beeld van de man die tercht stond in de rechtzaal en het flesje aan de mond zette maar niet uit mijn hoofd. Dat gebeurt soms met beelden. Onbedoeld. Maar sommige beelden, waar of niet, hebben die gelaagdheid in zich om te nestelen en te gedijen.

En terwijl allerlei mensen druk, druk, druk (mooie beelden ook!)…doende zijn met de voorbereidingen voor de naderende feestdagen en het balkon en tuintjes in het licht worden gezet zag ik gisteren in het voorbijgaan nog drie kindertekeningen. Ze hingen voor het raam aan de straatkant. Een cirkel gevuld met zwart die het hoofd moest voorstellen. Dikke rode lippen, twee gouden oorringen en een rood mutsje compleet met een kleurrijke veer.

Er hing onschuld voor het raam. Maar de beelden nestelden zich. In gedachten zag ik de duivel. Handenwrijvend. Van puur genot en de behaalde doelstelling.