Rommelerf, broedplaats en een vrijhaven

RommelIk kreeg via social-media een uitnodiging. Voor een evenement, een happening. The RаyВаn Annuаl Chаrity Sеll Evеnt. Als ik wil kan ik op de happening een RayBan voor het bedrag van £15.28 (met een limiet van zes stuks!) kopen. Ik ben een tikje naïef denk ik, want wat moet ik nu met zes zonnebrillen? De catch is uiteraard dat het bedrijf 80% van “the profits” zal schenken aan “the children’s educatiоn fund”. Het zou me over de streep moeten trekken, maar doet het uiteraard niet. Ik geloof in de zuiverheid die intenties kunnen herbergen.

Terwijl vanochtend in de media het woord rommelerf voorbijkwam in verband met broedplaats en het proberen te voorkomen dat zika (Aedes aegypti), nog meer rondom zich heen gaat grijpen, las ik een mooie titel van het Mondriaanfonds. “Vrijhaven van verbeelding.”.

“Het fonds wil in 2017-2020 kunst en erfgoed, die onschatbaar belangrijke vrijhavens van de verbeelding verder versterken. Want publiek verdient kunst en erfgoed en erfgoed en kunst verdienen publiek.”.

Gisteren vertoefde ik lange tijd in mijn archief. Langzaamaan begint het van een rommeltje te transformeren naar iets wat te behappen en overzichtelijk is. Nu moet je niet direct bij die bezigheid gaan denken aan een muffig ruikend of stoffig aandoend rommelhok boordevol kasten of zoiets dergelijks. Zo schilderachtig is het niet. Een digitaal archief heeft in de verste verte niets charmants of prikkelende uitdaging. Het is meer clean en zakelijk.

Om er nu een beetje meer lol in te hebben om daar te vertoeven stelde ik me de computermapjes voor als laden van een oude archiefkast. De muis was een koperen handgreep. Het geklik dat mijn rechterwijsvinger veroorzaakte klonk als het piepen van iets wat al lange tijd niet meer open was geweest. Dat scheelde een stuk.

Langzaamaan komt er schot in. Langzaamaan komt er overzicht. Al moet ik er af en toe wel bij slikken. Komt vanwege het beoordelen wat nu goed is en toonbaar of wat direct voor de eeuwigheid in de prullenbak kan. Afscheid nemen, ook van beeldmateriaal, is altijd lastig. Gelukkig blijven er herinneringen.

Tijdens het opruimen kwam ik ook nog een mooi gedicht tegen van Anna Vali met als titel: Prikkel.

Onterecht/ treft/ je het meest/als je/ het wreekt/ op jezelf.
Onrecht/ bewijst/ je een vriendendienst/ als het/ je tot/ daden prikt.

Prikkels, broedplaats, rommelerf en vrijhaven. Mooie woorden. En publiek verdient niet alleen kunst en erfgoed en erfgoed en kunst verdienen niet alleen publiek, maar hebben elkaar doodeenvoudig broodnodig. Zo zie ik het maar.

Zes zonnebrillen. Nee, gekker kan niet. Of wel?

Fijne dag.