Revolte! Revolutie! En…Renaissance.

Hoog waterRevolte! Revolutie! Die kop vond ik mooi gevonden. Ik zou uiteraard ook het woord leuk daarvoor in de plaats kunnen gebruiken, maar doe dat maar niet. De titel was al kop gekozen door Bas Heijne. Het stuk geschreven tekst ging over Donald (The Donald) Trump. Bas had hem gezien en schreef er een stuk over in het NRC. Een tikje jaloers las ik het, maar gaande weg maakte mijn jaloerse kant plaats voor waardering voor zijn analyse en vakmanschap.

Net als Wilders in ons land verstaat Trump de kunst om de wereld op een schoolplein te laten lijken. Belachelijk stoer doen, snoeven en schelden, zwakken dreigen en treiteren, en eindeloos koketteren met een recalcitrante opstandigheid tegen de meester – eindelijk is onze tijd gekomen, we zullen jullie leren!, aldus Bas. Wauw. Wat een tekst en bedankt voor het beeld. In gedachten ging ik even terug naar mijn eigen schoolpleintijd.

Like ons als jij dat ook vindt. Kwam ik tegen op social media. Alweer. Kan het bijna niet meer horen of in dit geval lezen. Het vele gelike en de oproep ervoor zorgt dat ik de neiging heb niet in beweging te komen. Er een beetje immuun voor raak. Net zoals bij het horen van het woord Valentijnsdag. Gisteren zag ik een advertentie van de ANWB die gebruik maakte van die speciale inmiddels keurig ingeburgerde dag om een graantje mee te pikken.

Vreemde drollen, zeldzame grillen. Exuberante zedentaferelen. Duizelingwekkende voorstellingen. Artistieke experimenten. Een extravagante regisseur in het woelige overgangstijdperk van middeleeuwen naar de Renaissance. Jeroen Bosch maakt deze dagen veel los. Ook al is de begenadigde schilder al heel wat jaren dood, voor een liefhebber valt er veel te genieten. En of het nu over Donald, Geert of Jeroen gaat, het maakt niets uit. Alle drie maken ze, ieder op eigen wijze, veel tongen los.

Qua water valt er deze dagen ook, fotografisch of anderszins, véél te genieten. Het water staat in de rivieren hoog en veroorzaakt allerlei ah’s en oh’s van bezoekers. Ook van hen die er snel aan voorbij gaan. Omdat ze wel moeten. Op weg naar werk of afspraak kun je af en toe helaas niet anders dan snel aan dingen voorbij gaan. Part of the deal zullen we maar zeggen.

De foto linksboven is alweer uit 2011. Ben er een beetje gek op. Komt zéker vanwege de lijnen en het omgevallen bord, maar ook door de kleur geel en de gelaarsde kinderen. Maar vooral komt het door het ontdekken hoever je kunt gaan.

Revolte! Revolutie! En…Renaissance. Gelukkig wel.

Fijne Valentijnsdag.