Het zwarte gat, onder de indruk zijn en tot de verbeelding spreken

1F407BA1-4A7B-4A07-879C-FCF198CFE40255 miljoen lichtjaren. Het getal was gisteren bijna niet te bevatten. Net zoals het getoonde beeld dat uiterst zorgvuldig en met veel werk plus de bijbehorende energie (en al het gereken) werd getoond. Ze hadden een foto van ‘het grote monster’ oftewel het zwarte gat met de naam Messier 87 (M87). Het bereikte beeld werd vergeleken met Columbus en de Maanlanding. De wetenschap was in vervoering, enkele wetenschappers liepen als herauten voorop in de stoet.

Ik weet het niet. Wanneer je je het getal probeert voor te stellen, terwijl het uiteindelijke heelal nog vele malen en niet te bevatten groter is, dan kun je best van de wap raken. Verward raken of zijn. Onder de indruk van. Al is het maar voor een kort moment. Een moment om te koesteren, in te lijsten of bij weg te dromen.

Onder de indruk van en het geraakt worden. Ik had er zo mijn eigen beeld bij. Vond ook dat de mens anno nu steeds minder geraakt lijkt. Misschien wel omdat we zoveel gewend zijn. Verwend of vol zitten met beelden. Onder de indruk raken van lijkt het gewoon een beetje moeilijk te hebben.

Als liefhebber van beeld en fotografie kon ik uiteraard mijn geluk niet op. Zag het systeem van telescopen in verschillende landen al voor me. Het rekenwerk, de aangeleverde data, het verzamelen en invoeren van. Zag ook de overeenkomsten op kleinere schaal met de toch wel aardse fotografie. Contrastbeheersing, belichting, verlichting, kleur, zwart-wit, sluitertijd en diafragma plus bijvoorbeeld de lichtgevoeligheid van een objectief waren termen die voorbij schoten. Als een lichtflits aan de horizon, een streep in het landschap. Als een ster aan een nachtelijke en zo mooie donkere lucht.

55 miljoen lichtjaren. Wat een dag, wat een moment! 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *