Zondag, de rust en het Boijmans van Beuningen

Oorringetje Breitner Het was gisteren een zondag die je met het grootste gemak in het rijtje ‘rustig’ zou kunnen plaatsen. Een beetje van dit en dat. Beetje aanrommelen. Beetje lezen, kijken en luisteren in de kussens.

Ik moest jammer genoeg nog wel even een paar boodschappen halen. Een paar straten verderop in een van de twee op zondag geopende supermarkten. Daar was het druk, logisch voor de tijd van het jaar. Op de achtergrond  hoorde je muziek of wat er voor door gaat. Afhankelijk van je smaak. En smaak is altijd, ook als scherprechter, aanwezig in de supermarkt.

Het gebouw van de supermarkt staat stil. Terwijl de ontwikkeling van winkelinrichting en de producten doorgaat. Zo zag ik dat de ouderwetse chocolade ‘zoenen’ (de andere en slechte benaming is al jaren uit het assortiment van gebruikte woorden…) een broertje hebben gekregen. ‘Bergjes’. Om de variatie uit te breiden en het assortiment van ‘lekkers’ een verkoopstijging te geven. De zestien chocolade rakkers zaten in een doorzichtig en gemakkelijk hersluitbaar plastic doosje.

Ik moet je bekennen dat ik het winkelcentrum nou niet bepaald het toppunt van schoonheid vind. Het is open, maar er waait maar al te vaak een snijdende wind. Dat komt mijns inziens door de hoeken en ingangen. Vaak zijn de twee zitbankjes, vanwaaruit je een mooie blik krijgt op het koopgedrag en andere gedragingen van mensen, bevolkt door groepjes drinkende mannen. De prullenbakken zijn vaak overvol. Puilen uit van de achtergelaten ‘to go’ rommel, scheurende pizzabezorgers zorgen qua sfeer voor een ondersteunend geluid.

Vanochtend las ik een bericht over een ander gebouw. Museum Boijmans van Beuningen gaat naar alle waarschijnlijkheid en in de nabije toekomst 3 tot 4 jaar dicht. Vanwege het onderhoud, de toekomst (herinrichting) en het verwijderen van het asbest.

Ik vraag me af waar Titus van Rembrandt zal gaan verblijven. Plus de Toren van Babel en de rest van de prachtige collectie. Ik vraag me af hoe het straks zal zijn met de mooie doorkijk in het museum, de intieme kleine zaaltjes en de jaren dertig stijl van het gebouw. Maar het meest houd me, uiteraard, ‘Het oorringetje’ van Breitner bezig. Niet alleen vanwege de schoonheid van de jonge vrouw in kimono maar vooral ook omdat haar beweging nooit af is.

Gelukkig hoef ik vandaag niet naar de supermarkt. Ik blijf gewoon lekker in de energie van haar en het Boijmans.