De zon, het reizen en de onschuld van beelden

D99F193F-3509-40DA-B489-0C27F75102D8Ik verlang van een beetje naar heftig naar zon. Maart roert zijn staart heeft zich denk ik deze dagen wel genoeg bewezen. 

Zonnestralen. Je weet wel. Van die waardoor je je zo lekker behaaglijk kunt voelen. Waarvan je de energie krijgt die je kan laten huilen van geluk, waarvoor je je jas snel uittrekt om maar niets te hoeven missen, waarvoor je qua werk alles zou kunnen laten vallen om er wat van op te pikken.

Het reizen door het fotoarchief terwijl het buiten kletterde was er een van beeldend genot. Alsof ik mijn kinderen al een lange tijd niet had gezien, alsof de  opgebouwde en beeldende wereld weliswaar voorzichtig maar doch ook duidelijk trekkend aan gevoel haar best deed. Foto’s met schaduwen wisselden af met verwaaide beeldmomenten, vastgelegde en indruk opwekkende vormen met die van spontaniteit en levenslust.

Een oude en bijna vergeten antenne voor televisie-ontvangst, een achtergelaten teddybeer op een kindergraf. Opvallende putdeksels in een bezochte stad, een zomerijsje dat schijnbaar uit een hand was gevallen, metaal dat steeds verder roest in de tijd totdat het oplost in de wereld van tijd. Grappige verkeersborden of mensen met lichtelijk vervreemdend gedrag of uitmonstering? Het licht in een landschap of groepjes bomen? Het is een bij elkaar verzamelde wereld van beelden omdat registreren en verzamelen nu eenmaal in het bloed kan zitten.

Reizen door het beeldarchief. Daar kan geen Tui, Corendon, Vakantie-discounter of Kras tegenop. De beelden schreeuwen niet en zijn niet op geld belust. Onschuldig zijn ze. Van vliegschaamte hebben ze nooit gehoord. Van een eventuele fobie in welke vorm en gericht tegen wie dan ook evenmin. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *