Een zaterdag, verdwenen kinderen en de wereld van Cecilia Bartoli

6FC487D9-1D6C-4662-904C-474DEE7E8772Het was zo’n zaterdag die een zaterdag zo mooi kan vormen. De dag begon loom en op een sukkeldrafje. Er was geslenter langs beelden en herinneringen, de koffie was lekker en gaf aanvulling, de stilte op straat veelzeggend. Als stilte voor de storm.

Plotseling was daar het bericht van de kinderen. De kinderen waar de laatste tijd zo om is gevochten. De kinderen die onlosmakelijk verbonden waren met asiel, recht en onrecht, politiek gewin en een emotionele lading van het volk. De kinderen waarvoor talloze belanghebbenden en strijders aanschoven aan de tafels van de diverse praatprogramma’s. De kinderen waar mensen zich over uitlieten voor snel uitgestoken microfoons. De kinderen waar iedereen wel een mening over had.

De kinderen waren weg. Verdwenen. Gevlucht. Opnieuw ondergedoken of iets dergelijks. Omdat de uiteindelijke uitzetting toch door zou gaan. De politie riep op. In het belang van hun veiligheid. Die van de kinderen dus. De politie vroeg eenieder uit te kijken naar en vroeg om tips. Peter R. de Vries, who else, had het al snel over de NSB, social-media zal wel weer op ontploffen hebben gestaan, de speurhonden gingen door de lege en inmiddels door de politiek verder uitgeklede straten van het bestaan.

Het was zo’n zaterdag. Gewerkt moest er van mijn kant niet worden, maar de passie en de zin in riep. Als luidkeels roepende in de rijke wereld van de energie en werklust. 

Op de achtergrond was Cecilia Bartoli de grote steun en aanvulling. Haar album ‘Live in Italy’ is door de tijd heen nog steeds een parel. Ze schitterde als een flonkerende ster, haalde noten waarvan een mens zich afvraagt “hoe doe je dat” en zong er met veel gevoel, passie en diepgang op los. 

Plotseling was er het bericht dat ze toch konden blijven. De kinderen doken als vanzelf op. Politici verdrongen zich rap voor de camera’s, keken emotioneel en hoopten op enig politiek gewin. Maar misschien is dat laatste vanuit mijn zaterdag wel te streng en te kritisch gedacht. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *