Een woestijn, gesloten ogen en intern zicht op

A women in the dessertIk keek nog eens goed of er niets over het hoofd was gezien, klikte op OK en dat was het dan. Mijn digitale (kunst)kindje was geboren. Ik moest het ook direct loslaten zonder het uit het oog te verliezen. Dat dan weer wel.

Op de tafel tussen al het gereedschap en bovenop de stapel al getekend papier lag er al iets in wording te wachten en stilaan te wenken. Het lichaam van een vrouw in verwachting is nog niet af maar zal dat binnen onafzienbare tijd wel zijn. Dat hoop ik althans.

Een gevoel van weemoed trof me. Dat kon mooi samen met het gevoel en verlangen dat ik haar ogen nooit zou zien. Gesloten keek ze naar binnen. Samen met een warm en bijna gouden gloed stond ze daar in het woestijnachtige landschap. Haar rode lippen drukten naar voren alsof ze me afhield maar ook aantrok. Haar gouden haar gaf de richting aan. Naar binnen. Richting het snijpunt van de piramide.

Ik liep gisterenmiddag nog even op straat. Tussen de windvlagen in en door. Langs huizen, flats en andere hoge gebouwen. Proefde de relatieve stilte op de weg. Dacht aan de verdwijnende koraalriffen die ik op nieuwsbeelden zag, verbaasde me prettig over de geur van houtkachels die mijn neus niet links kon laten liggen en stak diverse kruispunten over.

Langs een hoog gebouw vol met appartementen en een ondergrondse parkeergarage dacht ik nog even aan de vrouw in het landschap. Zag haar gesloten ogen voor me en wenste dat ik, al was het maar voor even, bij haar kon zijn.

Mijn voeten raakten opeens het restant van wat een paar dagen geleden nog met enorme knallen was afgevuurd. Uit een gevoel van balorigheid schopte ik het stuk karton een paar meter verderop, liep verder over de zwart geschroeide stoeptegels en besloot om door te gaan.

Piramides overleven het tenslotte al duizenden jaren, al zijn ze leeggeroofd van alle kostbare bezittingen. Gemummificeerde lichamen liggen voor de hongerige bezoekers te wachten en het goud zal voor altijd blijven schitteren.

Schitteren. Net zoals die gesloten ogen in het landschap.