Wit-zwart, beeldvorming en de klappende mensen

Tarzan “Alle perken te buiten.” Hoorde het een minister zeggen. Gisteren was een dag met veel buiten en bijzondere contrasten. Terwijl een deel van de samenleving probeerde om afstand te bewaren trok een ander deel met de allerbeste bedoelingen en gewapend met “dat er iets moet veranderen” richting de Dam te Amsterdam. De burgemeester ‘What a job’ kwam onder vuur te liggen. Heel Twitter vond er namelijk iets van alsof dat gewoon is of domweg moet. Het lijkt wel een verslaving of zelfs een virus.

Ergens klonk er in de binnenstad, in die van mij dus, applaus. Omdat de horeca eindelijk openging. Omdat bier en wijn eindelijk weer zouden stromen. Het werd verwelkomt alsof de langverwachte regen op ons zou neerdalen. Ja, ook ik maak me oprecht zorgen over de droogte. Ook over de droogte in onze samenleving en de manier waarop misstanden alsmaar toenemen.

Beeldvorming. Ik ben in mijn oude stripalbums gedoken. Strips die ik al sinds mijn kindertijd met me meesleep. Een kostbaar bezit, werkelijk en letterlijk. Strips van Tarzan zijn en blijven een bron van inspiratie ook al heb ik ze jaren niet gelezen.

Wildemannen. Inlanders. Zwarte, donkere mensen met pijlen vol vergif. Bedoelt om dieren mee om te leggen of witte mensen met slechte bedoelingen (bijvoorbeeld het bezoeken van een olifantenkerkhof en het roven van ivoren slagtanden…). Een man’s wil is er wet en dat is die van de Koning van de Apen en van de complete uitgestrekte jungle. De Man is blank, atletisch gebouwd, spreekt de taal der dieren, helpt waar nodig en is de uiteindelijke redder die mensen zo broodnodig hebben. En oh ja, hij heeft uiteraard de allermooiste onder de allerschoonste vrouwen.

Beeldvorming. Knechten. Slaven, buit en uitbuiting, geloof en ongelovigen, Zwarte Piet. Racisme en discriminatie. Beeldvorming is een werkelijk bijzonder (soms levensgevaarlijk)onderdeel van onze samenleving.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *