Een vraag, het levenspad en de Voyager 1

2017-09-01-0020Wat heb je nodig?

De vraag was geen standaardvraag zoals er zovelen zijn. Maar meer een hardop en zuiver gestelde. De inmiddels gedeeltelijke foto oftewel digitaal bestand hulde zich in zwijgen en stilte. Alsof de vraag tijd nodig had om de bestemming te bereiken.

Wat heb je nodig? De foto op het beeldscherm was nog steeds stil. Gaf geen antwoord. Ik wist het gewoon nog niet. Alsof het niet weten er toe doet. Om ruimte te scheppen. Of om de ruimte af te tasten zoals de nog altijd op weg zijnde Voyagers ook doen.

Ik zag de beelden in het nieuws. Gisteren was het precies 40 jaar geleden dat Voyager 1 de ruimte inschoot. Op zoek naar. Op weg naar dat wat je voorstellingsvermogen te boven kan gaan. Vond de lancering toendertijd spannend. Niet alleen qua avontuurlijk bericht, maar ook vanweg de romantiek van het onbekende.

Mensen hebben ooit een beeldplaat aan de Voyager meegegeven. In die tijd een moderne techniek, nu hopeloos achterhaald. Op de beeldplaat staat wie wij zijn. Uiteraard kon de muziek van Bach niet ontbreken, evenals een ingesproken boodschap in zestig talen. “Hartelijke groeten aan iedereen” aldus de Nederlandse boodschap klonk anno 2017 nogal suf en stoffig toen ik het fragment in het nieuws terughoorde. Stiekem hoopte ik dat buitenaardse wezens niet achterover zouden vallen van het lachen. Verbaast kijkend vanwege de klank en de gekozen woorden.

Wat heb je nodig? Ondertussen was ik in de supermarkt aanbeland. Vanwege de leegte in de koelkast en de trek die zich aandiende. Kaas, brood en fruit vonden hun plek in het mandje. Naast de wijn, groente, aardappels en de kip.

Wat heb je nodig? Het beeldscherm lichtte op. Uit de slaapstand waarin het zich tijdelijk bevond. De wittige lijnen tussen het rood openbaarden zich als vanzelf. Ze vroegen om aandacht. Als een min of meer uitgestippelde route of het avontuurlijke levenspad.

Wat heb je nodig? De vraag stellen helpt. Kan het iedereen aanbevelen. Waarvoor je het ook nodig hebt of kunt gebruiken.