Vincent, stilstaan en leven

Fotografie Mart van ZwamVandaag, 29 juli, is het de 125 ste sterfdag van Vincent van Gogh. Best een dag om even bij stil te staan. Zoals elke dag er eigenlijk om vraagt om even, al is het maar heel eventjes, stil te staan. Een kort moment is vaak al genoeg. Een wat langere tijd gevuld met overdenking en mijmeren vind ik zelf altijd de moeite waard.

125 jaar geleden. Vincent van Gogh. Vincent heeft behoorlijk wat teweeg gebracht. De schilder die kleuren intens laat beleven. De schilder van de Aardappeleters en de Zonnebloemen. De harde werker en zwoeger. De man van de zenuwziekte en een afgesneden oorlel. De man die uiteindelijk zelfmoord pleegde. De man van het leven.

Ik kan me niet herinneren wanneer ik nu voor het eerst een van zijn schilderijen zag. Dat is al te lang geleden. Ze maken in ieder geval nog steeds diepe indruk. Zowel in het Van Gogh museum als in het Kroller Muller museum op de Veluwe. Het voordeel van het laatste vind ik de weg ernaar toe. Rijdend over de wegen op de Veluwe geeft dat natuurgevoel en dat is fijn om alvast in de sfeer te raken. In Amsterdam stap je, via de immense drukte buiten, het Van Gogh Museum binnen. Dat vraagt in het Van Gogh Museum om een moment van stilstand en rust. Een groot verschil.

De mooiste zin die ik in verband met Vincent’s herdenking las was de volgende. “Ik zie wel dat ze niet mooi is, maar het leven is over d’r heen gegaan.”. Vincent schreef het in een van zijn brieven. In Den Haag nam hij de zwangere ongetrouwde prostituee Sien Hoornik in huis. Hij trok zich niets aan van de heersende geldende moraal.

Vincent heeft me als grootmeester nog beter leren kijken, proeven en voelen. Heeft mij nog meer wegwijs gemaakt in wat leven heet. Mijn dank is groot.

Fijne woensdag.