Een vermoeide stad, het feest en een zoekende dochter

2017-07-20-0060-smallHet is iets over zessen als ik ze hoor. Golvend komen de spreekkoren en flarden van liedjes van een paar straten verderop. Ze scheren langs mijn huis, weerkaatsen tegen muren en vinden hun weg tot. De laatste wandeldag is begonnen.

Over een aantal uren zullen de eeerste wandelaars over de Via Gladiola gaan. Daarna zal hun aantal alleen maar en snel groeien. Zo gaat het nog de hele dag door totdat de gemeentereiniging (Dar) groen licht krijgt en het opruimen en vegen kan gaan beginnen. Maar dan zijn we al liters bier en frisdrank, chips en worstjes en vele bassen uit opgestelde speakers verder.

Ondertussen zullen de speciaal genodigden, inclusief burgervader en in uniform gestoken hooggeplaatsten, wel uitgezwaaid zijn. Zullen verschillende wandelaars op hun huis-, kampeer- of logeeradres wel aan de thee of de borrel zitten. Met de voeten omhoog en hun vierdaagsekruisje trots opgespeld.

De route gaat vandaag allereerst door de Overasseltse en Hatertse Vennen. Een prachtig natuurgebied. En dan veel héél veel kilometers verderop volgen dan plaatsen als Mook, Molenhoek en Malden. Om dan uiteindelijk de Via Gladiola te betreden en onder luid applaus en uitbundigheid de laatste kilometers te lopen. Op weg naar het einde, op weg naar het felbegeerde kruisje.

Ondertussen is de kist met het gebalsemde lichaam van Salvador Dali opgegraven. Er volgt een onderzoek om officieel vast te stellen of een vrouw zijn dochter is. Deels vanwege haar zoektocht naar een vader, deels vanwege de gigantische nalatenschap. Dali schijnt ooit gezegd te hebben al jaren impotent te zijn en dat grote genieën zich niet voortplanten. Die laatste uitspraak pastte wel bij hem.

Vanaf de komende dagen zal Nijmegen in de rust en normaalstand gaan. Moe als ze is. Gebruikt door de hordes en aantallen. Aantallen vanuit de wereld van de horeca en commercie. Aantallen van bewogen voetstappen, opgewekte verhalen en anekdotes en min of meer aangedikte heldenverhalen. Het bronzenbeeld van Mariken zal weer haar vrijheid rondom krijgen. Net zoals het beeld op Plein 1944 ter nagedachtenis aan de Tweede Wereldoorlog dat nu ingeklemd staat.

Maar vandaag eerst nog de Via Gladiola. Als apotheose, als toetje, als hoogtepunt. Ik heb haar moed ingesproken. Nog even volhouden en je mag achteroverleunen na zoveel strelende voeten en complimenten.

Achteroverleunen. Een tikkeltje moe maar zeer zéér voldaan.