Het verlangen, de breekbaarheid en het reizend mondkapje

Mart van Zwam Een foto uit 2016. Van ver voor de tijd van Corona en de door haar opgelegde aanpassingen en veroorzaakte veranderingen. We’re heading straight for the castlle. Geschreven op een raam. Een mooie gedachte, misschien een gedachte aan of een wens voor. Een getekend hartje erachteraan. Helemaal top!

In de trein kom je soms de meest absurde en ook wonderlijke dingen tegen. Nu zijn de mondkapjes aan de beurt. In gedachten zie ik mensen in vermomming. Wennend aan de nieuwe hopelijk tijdelijke werkelijkheid. Samen bewegend met de stroom andere reizigers. Op weg naar ergens. In het hier en nu. In en uitademend door het leven.

Ik zou niet op het idee komen ergens clandestien met een viltstift aan de slag te gaan. Aard van het beestje. Zou ook geen BOA in elkaar meppen of een homo met glas bewerken. Niet dat ik een heilige ben, verre van dat, maar sommige dingen doe je gewoon niet. Punt.

Een leeg blikje op straat gooien? Geen denken aan. Vuil dumpen in het bos? No way! Met een mondkapje voor het openbaar vervoer instappen? Eerlijk gezegd moet ik daar even over nadenken.

Vrijdag, de dag na Hemelvaart. Ascensio Domini. Niet om indruk te maken zoals Baudet zo vaak pleegt te doen, maar gewoon omdat het zo schilderachtig klinkt. Zelfvertrouwen versus zelfoverschatting.

Misschien is het verlangen naar een kasteel wel mooier dan het uiteindelijke verworven kasteel. Misschien is uitdrukking geven aan breekbaarder op glas.

Wie weet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *