Verbeeldingskracht, energie en het vakantiegevoel

Mart Van een zelfportret van Rembrandt, geveild voor 14 miljoen, ging het naar het beeld van het wel of niet verplicht dragen van een mondkapje. Van het inpakken van een stuk gletsjer, om verder smelten te voorkomen, tot aan de plek die eindelijk herkend werd als de plek waar onze Vincent Van Gogh zijn laatste werk schilderde. De beelden vlogen gisteren als vanouds en zoals zo vaak voorbij en ergens haakten ze vast.

Rembrandt in zijn zondagse pak. In particulier bezit en dus nu geveild. Waarschijnlijk vereeuwigde onze Nationale Held zichzelf op die manier om indruk te maken op zijn aanstaande schoonfamilie……met het grootste gemak zou je dat dus een visitekaartje kunnen noemen.

Ondertussen staan bij, mij in de bescheiden moestuin, de kool, paksoi, pompoen, bieten, prei en broccoli te groeien voor wat ze waard zijn. En dat is heel wat. Tel daarbij op de bramen, de bes en framboos dan krijg je vanzelf een kleurrijk palet. In ieder geval volgend jaar. Wanneer groei de kleur verder beïnvloed, zoals ook de bedoeling is, kun je de bedoeling niet langer als iets abstracts zien maar gewoon als zijnde de werkelijkheid.

Vakantie, op vakantie gaan. Ik herken het gevoel en het verlangen naar. Misschien is dat het grote goed. Vanochtend zag ik twee mussen tegelijkertijd drinken uit dezelfde waterbak. Zag ik een zwarte kraai landen op een richel van het dak, een andere mus landen op een stuk nog onbewerkt speksteen. De verbeeldingskracht liet het paspoort voor wat het is: goedgekeurd papier en drukkunst met benodigde informatie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *