Het vanzelfsprekende, het Prado en het beeldenfestival

Velasquez

De smederij van de vulkaan- Diego Velásquez

“Democratie is niet vanzelfsprekend” aldus Kasja Ollongren in een interview. Waarlijk een open deur zonder een echte eyeopener te zijn. Boodschappen verpakken is een kunst. Net zoals goede kunst ook altijd wel een boodschap met zich meedraagt. Klein of groot doet er niet toe, het formaat is veelal ondergeschikt maar tegelijkertijd ook veelzeggend.

Het plakkerige gevoel van gisterenavond en nacht was dat ook. Iedere beweging leverde onbedoeld maar trefzeker vocht op en juist dat komen we de laatste dagen weer ernstig tekort. Elkaar tegenspreken is in dat geval iets vanzelfsprekends.

Terwijl buiten het ochtendvocht de toon bepaald was er het bericht van een uitwisseling door het Prado uit Madrid en het Rijksmuseum te Amsterdam. Zeventien werken zijn er al in in het Prado, veertien komen er in het najaar (vanaf 11 oktober te zien)naar Amsterdam. Maak de borst maar nat want er zal veel reclame voorbijkomen en het zal er druk gaan worden.

Rembrandt’s De staalmeesters zal naast ‘De smederij van de vulkaan’ van Velásquez komen te hangen. Ik ben reuze benieuwd naar de overeenkomsten, verschillen, uitstraling, compositie en meer van dat soort wezenlijke onderwerpen. Een feest zal het gaan worden, een hartelijke communicatie tussen opzet, kleur en penseelstreek ligt stil in het verschiet. Vanzelfsprekend zal zich, gevoelsmatig gesproken, in een andere dimensie gaan afspelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *