Uitgesproken woorden, het beeld en het geluk van een dilemma

606C703B-9765-40FE-8FF7-128BAD773BFBHet is het dilemma dat ervoor kan zorgen dat er een plotselinge blokkade ontstaat. Zoiets als een voor de veiligheid geplaatste roadblock midden op de weg zodat je niet met de auto kunt doorrijden.

Wat als ik door een penseelstreek extra olieverf aanbreng? Zal ik het beeld verknoeien? Zal er spijt ontdaan die niet meer uit te vlakken is? Is herstel een onmogelijkheid?

Een hoop gedoe, en zeer terecht, rondom de gedane uitspraken van ‘onze’ (blanke) minister van Buitenlandse Zaken. Niet voor de eerste keer, en zeker ook niet voor het laatst, is er weer iemand van de VVD in opspraak. Vanwege uitgesproken woorden. Om de energie ervan die wereldwijd, van Suriname tot Australië, zoveel vragen heeft opgeroepen en dat nog steeds doet. Er worden en werden excuses gevraagd en verlangd. Mensen in en buiten allerlei groepen voelen zich niet juist of zuiver gezien en in een enorm kwaad daglicht gezet.

De drie bijna lukraak ontstane vormen hebben ieder hun eigen bepalende waarde. Net zoals de kleuren, hun onderlinge mengsel en de verschillende smalle streepjes licht. Contrast tussen licht en donker is wenselijk om te voorkomen dat saaiheid overheerst. Vooruitgang in beeldervaring is voor mij vergelijkbaar met een samenleving in beweging.

Zachtjes maar ook steeds nadrukkelijker mengde zich vanochtend het sleutelgat in het gesprek en het verkeerd om. Net als het beugeltje van het oude kastdeurtje dat ooit dienst deed om je vingers achter te haken. Het gevolg was dat de houten randen zich ermee bemoeiden. Om maar aan te geven dat een beeld niet zomaar ergens kan ophouden. Dat grenzeloos ook werkelijk onbegrensd is.

Och dilemma. Ik hou zo van je.