In de tuin, de kunst en in het schilderij

Manet De dag van gisteren was gevuld met staren naar wat groeit. Wat groeiende is en zich verder wil laten horen. Ergens las ik iets overvolle kringloopwinkels, lange wachtrijen om het grofvuil kwijt te kunnen en de bouwmarkten waar mensen kennelijk hun welverdiende vakantiegeld proberen te slijten. De mens in al zijn aanpassingen is een wonderlijk proces.

Er kwam een interessante documentaire over Manet voorbij. Op YouTube. Vanwege het idee dat er op de (Nederlandse)televisie niet zo veel te beleven is en als je niet uitkijkt je nog verder afgestompt raakt. Édouard Manet (1832-1883). Altijd goed, bijzonder en aan de wieg van wat je moderne kunst zou kunnen noemen.

La Musique aux Tuileries. Cursief geschreven en zo Frans omdat het zo leest als een vakantiebestemming naar een (bijna)onbereikbaar oord. Omdat het ademt als het leven zelf. Omdat het klinkt als muziek op een warme zomermiddag. Omdat het geschilderd is terwijl je de muziek niet hoort of ziet maar wel tijdens het openen van al je zintuigen kunt ervaren.

Muziek in de Tuilerieën klinkt als warm en sfeervol, met een compositie waar je het erg warm van krijgt op een dag zonder anderhalve meter afstand.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *