Tjonge, jonge, jongens

IMG_4198‘Laat jij jouw jongen genoeg jongen zijn?’

De vraag bleef door de kamer golven. Eenmaal gestelde vragen hebben nu eenmaal die neiging en opdracht. Ze reizen en golven. In gedachten zag ik de Silver Surfer op zijn surfplank (dat de vraag was) op de woeste golven. Plotseling kwamen er allerlei striphelden voorbij. Persoonlijke helden. Uit de tijd dat ze er toe deden, als spiegel fungeerden en vormgaven.

Pfff, alsof ze het wiel opnieuw uitvinden. Dat dacht ik ook nog. Maar natuurlijk zijn jongens anders dan meisjes. Gedragen ze zich anders en leren ze door te doen. Of course komen ze soms met een kapotte broek thuis of een beschadigde ellenboog. En een stukje plus pijnlijker verder? Met een blauw oog.

Even dacht ik aan de uren op het voetbalveldje. De klimpartijen. De buitenspelletjes en de straat. We stoepranden, stonden op rolschaatsen totdat enkels er pijn van deden en keken wel uit. Voor de auto’s, de vrachtwagens en de trolleybussen. Maar toegegeven, er waren er toendertijd een flink stuk minder.

Jongens blijven jongens. Zag gisteren een oproep van Thierry Baudet langs dartelen. Je weet wel. Thierry. Die van die verhuispiano en het lekker ruikende lavendelzakje. De oproep was bedoeld om met zijn allen de baard te laten staan totdat we eindelijk een nieuwe regering hebben. Ik dacht direct: No, no, no Way!!

Ik doe namelijk niet mee aan leuke gekkigheden omdat we niets anders meer kunnen verzinnnen. Ook niet om in de picture te staan of anderszins. Dat heb ik overgehouden aan de klimpartijen, sneeuwbalgevechten en het snijden van takken met een mes. Om een pijl en boog te maken. Zonder lavendelgeur.