Een tijger, een uitgemergeld kind en een persconferentie

IMG_3547Ik zat er klaar voor. Het was vijf uur. De rode wijn binnen handbereik, het werk even latend voor wat het was: in progress. Dat sfeertje.

Stiekem had ik de stille hoop dat er een bom zou ontploffen. Geen echte, want dat is afschuwelijk. Nee, een bom met berichten in plaats van spijkers. Alhoewel de spijkers om iemand vast te nagelen voor wat hij deed of had veroorzaakt symbolisch gezien wel zou kunnen (met nadruk op het woord kunnen) kloppen.

Voordat de persconferentie begon zag ik op de televisie nog net even reclame (aandacht voor..) het leed. Het leed als item en onrecht als punt. Zag gedroogde en geprepareerde tijgervellen op de markt en te koop. Zag klauwen en afgehakte poten. Zag de nek van een tijger in een dodelijke strop. Zag een heel klein donker kindje met een te groot hoofd dat met haar ogen smeekte, werkelijk smeekte, om iets te eten.

Met een schuin oog keek ik naar mijn werk waar ik op dat mee bezig was. Een geschilderd portret in wording. Voelde mijn aandacht bij het leed verslappen en zag mijn liefde voor haar in het portret (dat nog maar een proefversie is) terug. Weg waren de beelden van de dode tijgers. Weg was het uitgemergelde kind. Aandacht verslapt snel. Omdat dat ook helpt om te kunnen verdragen.

Zag hem binnenkomen. De ruimte betreden. Logisch dat ie opvalt in de drukte, iedereen wil wat van hem. Hij is de man met het colbert altijd op de stand open. De man met die hangwangen, met die mondhoeken naar beneden gericht. De man met die zonnebankhuid en aangevuld met dat onmiskenbare kapsel.

Ik zat er klaar voor. Hoorde ergens vaag en te zachtjes journalisten vragen stellen en wachtte op zijn antwoord. Fake, fake, fakenews werd even later al snel vervangen door veel Great en Fantastic. Zoveel kwamen die woorden voor het voetlicht dat het optreden iets valsigs had. Alsof de toon  van de woorden niet op de werkelijkheid waren afgestemd.

Ik zat er klaar voor. Hoorde in gedachten Nina Simone terug die het eerder die middag in haar songs had over de dood van dominee Martin Luther King. Voelde me opeens blanker dan ooit. Een bevoorrechte. Dat ben ik altijd al geweest in deze zo mooi gekleurde wereld.

Ik miste die andere. Die man die over een paar dagen uit het witte huis vertrekt. Die man die het zo vaak had over dat ‘wij’ het kunnen. De man die het woord ‘we’ in een zin als poëzie kan uitspreken.

Mooie donderdag.