Tijd, ruimte en het paradijs van Marcel Duchamp

Marcel Duchamp Paradise Paradise, Adam and Eve, Marcel Duchamp 1910

Het is bijzonder en warm hoe de kunst je bezig kan houden. Het zet soms zaken in een ander perspectief of in een ander (dag)licht gedurende de tijd en ruimte die je er voor neemt.

Tijd hebben we nu genoeg zo lijkt het. Je ziet het aan alle ontwikkelde initiatieven en haastig opgestarte Corona acties. Ja, tijd hebben we genoeg. Meer dan zat. Op social-media verschijnt het een na het andere leuke filmpje met of zonder kids, work-out’s, verjaardagen, studeren, thuiswerk en of huisdieren. Mensen lijken te pogen zich er positief door heen te slaan. Anderen beginnen hevig te klussen. Winkels als Gamma en Praxis doen best aardige zaken.

Unheimlich of unheimisch (beiden zijn goed) was de situatie in de plaatselijke supermarkt vanochtend. Afstand is een middel geworden, net als hamsteren en  ruim baan of voorrang geven. Kunstzinnig beschouwd leek het met enige fantasie op een ballet, dat heen en weer bewegen van de aanwezigen. De een leek  behalve op de hoede in zichzelf gekeerd, de ander nog steeds onwennig, weer een ander hield zich verre van.

Het is grappig om ze in categorieën in te delen. Je hebt de ontkenners (nog steeds), de anti-hypers, de ongelovigen, of de streng gelovigen. In ieder geval had ik het met de jongeman en vrouw achter de kassa te doen. Bescherming is een groot goed, afschermen ook. Maar niets van dat al. De helden van deze supermarkt zaten nog steeds in een tijd en ruimte die van alles kan bieden.

Blijft er voor vandaag over…Het Paradijs. Waarbij ik het gevoel heb dat ons leven zoals tot nu toe aardig als een kaartenhuis aan het instorten is geraakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *