Tag Archives: vorm

Beelden, beeldvorming en de verloren kost

Verloren kost-Gent Ik had even contact met iemand op de Filipijnen. Hoorde dat honderden agenten de wijk hermetisch hadden afgesloten op zoek naar een belangrijke drugslord en diverse levensgevaarlijke handlangers. Beelden van verschrikking en angst, met name die van de kleine kinderen, kwamen als vanzelf maar trokken gelukkig ook weer snel weg.

Dat is het mooie van kunnen voorstellen en beeldvorming. Je kunt het. Zomaar.  Ogenschijnlijk als vanzelf, op de automaat of hoe wetenschappers het zouden verklaren. Dat ze als vanzelf vervagen, wegtrekken, gearchiveerd worden, ten alle tijde oproepbaar zijn is te koesteren denk ik zo.

Zo zag ik in een flits Bruce Willes zijn best doen. Tot de tanden gewapend en onverschrokken. Ergens hoorde ik ‘make my day, you punk’ klinken en rook ik de geur van verscheurende kruitdampen. In een verre echo was ‘fuck them’ te horen. Meermaals. En met kracht.

‘Verloren kost’. Zie foto. In Gent als ik me goed herinner. Nummer 992 uit een serie van duizend die ik ooit nog hoop te gaan exposeren. Verloren kost als aanduiding van een zaak waar de krukken van de grond af zijn. De zaak is gesloten zoals gesloten er uit ziet.

Het beeld zit vol lijnen, vierkanten en rechthoeken. Niet alleen het meubilair (waanzinnig mooi woord) is interessant. Ook de roze gekleurde vlakken bovenin doen een klinkende duit in het zakje wat op zich ook een mooi beeld oplevert. De roze vlakken doen flamingo achtig aan wat niet zo gek en verklaarbaar is.

Verloren kost. Als een ode aan de straatfotografie. Omdat straatfotografie nu eenmaal de beelden kan opleveren om een tijdje bij stil te staan.

Actie, reactie en oogstrelend vocht

IMG_3661

‘Kleur in de vorm’ ©Mart van Zwam 100 cm x 75 cm Genummerde oplage 1 t/m 20 Leverbaar via The Gallery…

 

Een voetbalclub stuurde gisteren vier spelertjes weg omdat ze te weinig loten hadden verkocht. In de avond was Bayern München op het keurig gemaaide groen Arsenal flink de baas. De voetbalberichten drongen zich aan me op.

Zoals elke ochtend is er wel de vraag; wat te schrijven? En waarover dan wel? En zoals vrijwel iedere ochtend gebeurt er wel iets leuks, naars of moois. Iets geweldigs of is er iets ergs gebeurt? Met of zonder gewonden of erger nog: dodelijke slachtoffers.

Zo drong zich vanochtend een advertentie het Twitterland binnen. Een boxershort met een extra vakje. Niet voor je persoonlijkheid of extra hulpstuk mocht je qua gereedschap (gevoelsmatig) tekort komen. Niet voor je portemonnaie of creditcard. Niet voor het beroemde blauwe of andere behulpzame pilletjes. Nee, het is veel simpeler. Het is een zakje (extra diep) voor je mobiel. Handig voor op een festival of popconcert. Of gewoon handig voor tijdens het carnavallen. Qua beeld moest ik even denken aan zo’n holster waar je als cowboy of anderszins je geladen Colt in kunt opbergen. Klaar voor het grijpen en rokende actie.

Actie. Elk jaar werd Joseph Stapf als Jood herdacht als slachtoffer van de Tweede Wereld Oorlog. Blijkt nu dat de man, die in 1977 in Stuttgart is overleden, gewoon een volbloed nazi was. Vond ik een vreemde maar ook nare titel. ‘Volbloed nazi’. De Amsterdamse persfotograaf vocht vanaf 1943 aan het Oostfront mee. Foutje. Ben benieuwd hoe en waar ze het allemaal moeten gaan herstellen.

Obesitas bureaucratie, rampjaren en verschraling. De woorden die langskwamen in een item over het wel en wee op een zorgboerderij waren bijna bruikbaar als onderdelen van een bedroevend gedicht of poëzie dat je zou kunnen laten nadenken. ‘Russische connecties groeiend probleem voor Trump’ heeft dat ook.

Ondertussen hou ik me met volle overgave plus een flinke dosis liefde bezig met schilderen. In vorm en kleur. Omdat elke druppel wel iets in zich heeft. Omdat elk spatje vocht iets doet met haar omgeving. Omdat elke energie in welke vorm dan ook haar reactie heeft.

Mooie donderdag.