Tag Archives: Statusangst

Statusangst, het falen en het uitgestrekte levenspad

649D79E7-EB1A-41BE-994F-0FB550997DF7Een van de allerlekkerste momenten die je maar kunt bedenken. De ietwat koele luchtstroom die van buitenaf door het huis blaast. Nog op de nog jonge en prille dag en nog voor de gekte, wat soms grenst aan waanzin en daardoor innerlijke onrust, van de dag losbarst. Voor de file uit, zeg maar. Aan dat ‘zeg maar’ heb ik trouwens ook al een broertje dood. Is genoteerd. 

Ik probeerde het me voor te stellen. Dat ik mijn volwassen zoon ‘dirt’ (stront, vuil) liet zoeken, en hopelijk vinden, om mijn politieke tegenstander en dus naaste concurrent te verslaan. Ik kon het me niet voorstellen. Omdat de mens nu eenmaal, meer of minder, een geweten en moreel kompas met zich meedraagt. De Amerikaanse president heeft het door zijn zoon zoeken naar ‘dirt’ nu voor het eerst toegegeven. Waarvan akte.

In de Volkskrant las ik dat reizen ook iets van ‘enrichment’ in zich heeft. Interessant artikel. Een deel van de bevolking gaat op fietsvakantie naar verre oorden. En bezoekt onherbergzame gebieden. Het liefst moet het ver. Vol avontuur en uitdaging. Met het gevoel en beleving van spicy als toevoeging in het menu van het leven. Omdat tekort komen of tekort gekomen zijn nu eenmaal een nadelig effect heeft. De goeie sier die je er ook mee maakt zijn als de pauwen van een veer. Tenminste zo denk ik er over. 

Toegegeven. Ik ben niet van de fietsvakanties. Niet dat ik een luie vakantieganger ben, dat zeker niet, maar zoek dat gewoon niet. Ik ben niet van over de Veluwe, naar Zeeland of de Schotse hooglanden doorkruisend. Niet op de fiets naar China, Mongolië of dwars door Tadzjikistan. Zet mij voor een landschap van Paul Cézanne en ik heb genoeg voor een heel mensenleven. Zet mij voor een zelfportret van Rembrandt en je hebt geen kind aan me. Een goed museum is voor mij eigenlijk zoals een ballenbak bij McDonalds voor kinderen. 

Statusangst. Ik pakte gisterenmiddag in de warmte van de dag nog maar een keer het boek van Alain de Botton. Omdat het zoveel inzicht geeft in mensen, hun gedrag en de behoefte om. Woorden als opluchting, macht, voorkomen, falen, verminderen, verrijking, afgunst en angst lagen als welgevormde stenen op een levenspad. 

Het levenspad. Soms is het lastig fietsen. Komt omdat er altijd wel het gevaar is voor een lekke band. 

Flitsend, een spion en statusangst

Fotografie Mart van ZwamNee, zo bijzonder is het beeld niet. Maar het past voor mij wel in de serie op zoek naar de vorm. De achtergrond, zeg maar het canvas van de graffitikunstenaars, is mooi van onregelmatigheid. De vier achtergelaten boodschappen zijn prachtig verdeeld. De uiteindelijke compositie en de vlakverdeling, daar is niets op tegen. Dat het woord spion een hart heeft in plaats van de letter O was de trigger die me deed besluiten om de foto te maken. Bingo. Ik had er weer eentje.

De plek waar ik het beeld tegenkwam was in een achterafstraatje, zo een waar je niet komt als je er niks te zoeken hebt, op de muur van een juwelierszaak. Door een naast gelegen raam zag ik een vrouw. Misschien de juwelierster zelf, de vrouw van of een van de medewerksters. Ze zat omringd door vitrinekasten voorovergebogen en geconcentreerd te kijken. Ik zag iets maar kon niet goed zien wat het was. Doet er ook niet toe. Het beeld was mooi, maar fotografisch niet te vangen.

Een paar minuten daarvoor was ik bijna plat gereden door een flitsende en fonkelende auto. Zo’n snel uitziende. Zo eentje waar je de blits mee kunt maken, waar je een vrouw mee hoopt te versieren. Ik stak over, was al halverwege. Mijn rechterbeen klaar om de beweging te vervolgen. Ik zag een paar passerende ogen die me vernietigend en uitdagend aankeken. Hoorde in de de luchtstroom vlagen van woorden en probeerde ze al scrabbelend aan elkaar te leggen. Het was geen zebrapad. Verder kwam ik niet.

Ik was op de weg terug van de groente en fruitmarkt. En na enig slenteren wilde ik nog naar enkele boekenkraampjes bij de kapel. Het boek wat ik in mijn hoofd had was daar al een paar weken door mijn handen gegaan. De koopbeslissing had ik uitgesteld. Maar nu lag er een afspraak met mezelf op tafel. Wanneer het boek er nu nog lag dan was het de bedoeling dat het in mijn bezit zou komen.

Statusangst. Intrigerende titel. Een boek met inzichten en verklaringen over de mens in het algemeen en haar gedrag in het bijzonder. De tekst op de achterkant beloofd me vuurwerk. Over een samenleving, materiële wapenfeiten en maatschappelijk aanzien. Dat de ratrace erbij komt kijken zeg maar. Statusangst is de prijs die we betalen voor de erkenning van dit voor iedereen zichtbare verschil tussen een succes en een onsuccesvol leven, aldus auteur Alain de Botton.

Voordat ik de foto nam, de vrouw door het raam zag, een scheurende flitsende auto mij passeerde en de aankoop van het boek kwam ik langs een garage. Ik zag een mooie MG. Wit en cabrio. Zag me er wel in rondtoeren. Tenslotte ben ik ook van vlees en bloed en niet van steen.

Statusangst. Ik denk dat het een brandstof in de reclamewereld is.

Vandaag erop uit. Als je het ook doet, wees dan voorzichtig met oversteken.

Fijne dag.