Tag Archives: Parijs

Flirten met het leven…

Man-RayParijs. Het is niet de vraag of jij van haar houdt, maar anders juist andersom. Zo zei Adriaan van Dis het volgens mij. Zo voelde het gisteren ook. Ik voelde me welkom, ontvangen met open hart en schoot.
De straatjes waren vanzelfsprekend schilderachtig. Het rumoer klonk niet als een kamerorkest maar als een juist gecomponeerde symphonie. Sirene’s klonken door de straten of zaten voor deuren om je binnen te lokken. Hopend op een gevulde beurs.

Parijs rook. Eigenlijk slecht en naar teveel van het goede, maar voor mij was het als net gepoetste tanden of liever gezegd het parfum van de liefde. Zo liep ik van hak naar teen, mijn voeten afrollend over de keien. Mijn hart gerust. En geliefd.

Ik probeerde me Parijs voor te stellen zonder de kunst en haar kunstenaars. Het was niet alleen ondoenlijk maar ook schier onmogelijk. Parijs zonder koffie op een terras of liefde kan tenslotte ook niet. De kunst is onlosmakelijk en intens verbonden, voor altijd en eeuwig.

Ooit liep ik tijdens een vakantie op het kerkhof van Cimetière du Montparnasse. Op zoek naar het graf van Man Ray oftewel EmMANuel RAdnitzkY. Het was ontroerend om te zien dat er een aantal lege plastic hulsjes waar kleinbeeld fotorolletjes in hadden gezeten op het graf stonden. Zeer waarschijnlijk achtergelaten door fans, fotografie- en beeldaanbidders. Op het graf prijkten de woorden: Unconcerned, but not indifferent

Parijs is voor eeuwig zo lijkt het. Gevuld met geschiedenislessen zoals bijvoorbeeld de bestorming van de Bastille, het gehak van de Guillotine tot aan uitspattingen zoals de Art Noveau. En alles dat er tussen ligt plus dat zich dichter bij het heden afspeelt.

Parijs is knipogen en intens flirten met het leven. Elke dag.

Amsterdam, Ed van der Elsken en de aap z’n reet

IMG_3618

HART’ Speciale aanbieding: t/m 14-02-207 van €150 €100 formaat: 50 cm x 50 cm (gratis verzending!)

‘Ik heb ze niet gemaakt voor de aap z’n reet. Het is wel de bedoeling dat ze een paar eeuwen meegaan.’

Aldus sprak Ed van der Elsken. Het citaat vloog gisteren, verpakt als reclame, over het beeldscherm. Vandaag (5 februari) is de uitzending van deel 2 in Avro’s Kunstuur. Om 17.40 kun je er, al dan niet met een glas boeiende en mooie wijn plus een kaasplankje, voor klaarzitten. Om je dan te vergapen aan al dat moois dat voorbij komt. En dan heb ik het niet alleen over de jonge vrouwen in minirokjes.

Ed van der Elsken. Hij kwam al voorbij toen ik de fotografieopleiding volgde. Ooit. Lang geleden. In de tijd dat we, mijn studiegenoten en ik, een filmpje in het toestel plaatsten en er met de recterduim op los transporteerden. Beeldje voor beeldje werd vol geschreven met licht. Dat soms zo wonderlijk schone licht waar je ook af en toe wel hoofdbrekens van kreeg. Dan was het weer te hard, dan weer te zacht. Soms ruim voldoende of veel te veel. Op een ander moment, in de donkere kamer, bestond het uit dat wonderlijke rood dat een donkere kamer nu eenmaal prachtig kan vullen.

Daarvoor, als jongeling en broekie, passeerde hij ook al mijn blikveld. Hoe strak en rommelig vond ik als boekverkoper wel niet zijn zwart-wit foto’s vol met provo en hippie. Hoe interessant vond ik wel niet de beelden uit die grote stad die Amsterdam heet? Hoe fantstatisch is wel niet het woord (en ik citeer…) “knolsmerissen”?

Ah, Parijs. Ook die stad kwam aan bod en liet me ademloos verlangen. Ed liet me hunkeren naar de lichtstad, de romantiek en het reizen. Naar de stad van zoveel liefdesgeschiedenissen en vooral die van Saint Germain des Prés.

Ed heeft gezwoegd en gevloekt. Vastgelegd en in beeld geschreven. Gezaaid heeft ie ook. En daarvoor ben ik hem intens dankbaar.

Het licht. Dat soms harde en onberekenbare maar ook verleidelijke licht. Dat licht dat je mee kan nemen naar plekken voorbij het alledaagse of gewone. Dat je kan ontroeren en vermaken. Dat je kan brengen naar waar je wilt? ‘Eye love you’.

Mooie zondag.

 

 

‘Wachtende bruidsjurk in Parijs”

Bruidsjurk ‘Wachtende bruidsjurk in Parijs”
©Fotografie Mart van Zwam

Print op staal
Stoer, stevig en haarscherp
Massief aluminium platen
Stoere uitstraling
Levensechte kleuren
Haarscherpe afdrukken
(gratis verzending!)

Een print op staal wordt geleverd met een ophangprofiel. Afgezien van een schroefje heb je dus eigenlijk niks meer nodig. Het profiel zorgt er ook voor dat de plaat een stukje voor je muur hangt: dit geeft een mooi ruimtelijk effect.

€ 200, 00
40 cm x 60 cm
Genummerde oplage 1 t/m 20
€ 325, 00
60 cm x 90 cm
Genummerde oplage 1 t/m 20

Bestellen/ informatie: info@beeldencoaching.nl

Glow, het licht en een dromer zijn

Glow Eindhoven 2015Ik ben toch nog van na de oorlog? Of niet soms? Dat was de vraag die ogenblikkelijk bij mij opborrelde toen ik onze premier hoorde verkondigen dat we in oorlog zijn. Natuurlijk ben ik van nog steeds van na de oorlog. We zijn in oorlog met een groep ernstig gestoorde vijanden die de controle hebben in een gebied waar zo’n 10 miljoen mensen leven, maar ik blijf toch nog in ieder geval gevoelsmatig een kind van na de oorlog en hopelijk blijft dat ook zo.

Gisteren was het The Day After. Dag 1 werd er ook veelvuldig in de media gezegd. Gek dat je op een gegeven moment stopt met tellen en dat het daarna weken, maanden en jaren worden. In ieder geval was het de dag erna en luisterde ik via internet toch nog maar even naar Imagine van John lennon. Gewoon omdat dat een mooi nummer is. Gewoon omdat het woord Imagine en de uitnodiging zoveel goeds met zich meedraagt. Oh ja, plotseling had ik ook reuze behoefte aan zijn kerstnummer. Ik weet het, het is véél te vroeg maar de gebeurtenissen in Parijs en de kaarsen in de huiskamer vroegen er gewoon om.

De foto hierboven is gemaakt op het lichtfestival Glow in Eindhoven. Als je maar veel geluid maakte, joelen, schreeuwen, gillen, met de voeten op de grond stampen of bijvoorbeeld in de handen klappen, dan verscheen er allerlei mooi vormgegeven licht. Dat was nog eens een prachtige ervaring. Iedere voorbijganger deed het en dat veroorzaakte nogal wat grappige effecten. Vond ik achteraf wel een mooie symboliek met zich meedragen, dat met z’n allen geluid maken om iets te bewerkstelligen. Past wel bij zo’n dag 2 na al dat geweld in Parijs.

We zijn in oorlog en paraat. De grensbewaking wordt opgeschaald en we moeten extra alert en waakzaam zijn, waren de als geruststelling bedoelde woorden gisteren. Maar het meest was ik onder de indruk van een vader die met z’n zoontje aan de hand onbedoeld in beeld liep terwijl de ambassadeur van Frankrijk in ons land op dat moment werd geïnterviewd. De microfoon deed wat het moest doen en registreerde.

Ik hoorde de vader iets uitleggen aan zijn kind. “Nou, er is een aanslag gepleegd en daarom…”. De rest van de woorden verwaaiden en raakten buiten bereik van de microfoon. De neergelegde bossen bloemen waren stille getuigen. Op dat moment hield ik het niet meer droog.

You may say I’m a dreamer, But I’m not the only one…Aldus John lennon. We gaan het zien. Voor mezelf sprekend? Ik stop ook niet met dromen. Geen denken aan.

Fijne zondag.

Een brug, een zigeunerin en een gebochelde

Brug Ik zal een jaar of tien of elf zijn geweest, ik weet het niet meer zo precies. Wat ik me wel kan herinneren, en goed ook, is dat de film zo waanzinnig spannend was dat ik ‘m niet kon afkijken. De beelden waren gruwelijk en het zwart-wit ervan, want zo’n televisie hadden wij in die tijd, deed er qua intensiteit nog een stevig schepje bovenop. Ik heb het over The Hunchback of Notre Dame en dan de versie uit 1939.

Gisteren overleed actrice Maureen O’Hara. 95 is ze uiteindelijk geworden. Maureen speelde in die film de rol van Esmeralda tegenover Charles Laughton die de wereld trakteerde op een werkelijk fantastisch mooie maar ook oerlelijke Quasimodo. Het zaadje werd toen bij mij gepland denk ik. Voortaan was ik een liefhebber van zwart-wit beelden, van het licht en haar effecten, van een zigeunerin en van Maureen O’Hara als een voorbeeldvrouw.

Om het beeld nog iets meer compleet te maken? Ja, bij ons thuis hing aan de muur zo’n schilderijtje van een zigeunerin. Waar dat überkitsch ding later is gebleven weet ik niet. Het kan zijn dat het ooit in de vuilnisbak, zo’n zware ouderwetse waar werkelijk alles gezamenlijk inging, is beland. In die tijd kenden we nog geen plastic zakken en gescheiden afval. Alles ging gewoon op de grote hoop.

Wat ik me ook nog van de film kan herinneren was de opstand van het volk van Parijs en de bestorming van de Notre Dame. Als kind greep me dat intens aan. Uiteindelijk was er een zondebok gevonden en was de kerk uiteindelijk ook geen veilige plek. Waarschijnlijk werd het zaadje van twijfel aan de katholieke kerk toen ook geplaatst, een korte tijd later gevolgd door ontkoppeling en een pertinent in niets geloven.

Dat ik van bruggen en bruggetjes ben gaan houden omdat ze zo mooi A en B met elkaar kunnen verbinden is ook logisch denk ik. Hoort ook wel een beetje bij de weegschaal die ik ben. En bruggen passen vaak ook zo mooi in het landschap.

Het fenomeen zondebok of het meervoud ervan zie je ook met regelmaat terugkeren in het landschap. Zijn het niet de zigeuners dan is het wel iemand met een bochel of zo. Als ze maar anders zijn dan “wij” dan is het snel duidelijk wie het doet of heeft gedaan. Dat een brug mensen met elkaar kan verbinden is qua beeld mooi en als energie heel sterk.

En Maureen? Ze is klaar in deze wereld. Ze heeft haar leven geleefd. Ik stel me zo voor dat ze ergens over een brug loopt. Op weg van A naar B. Op weg naar iets.

Louvre, selfieloos en Hans Dorrestijn

LouvreGrappig. Ging mijn tekst van gisteren nog over Parijs, de Tour, Mona en het Louvre? Gisterenavond kwam opeens, via social media, deze foto voorbij. Museum het Louvre 1923. Een tijdsbeeld.

Een grote groep vrouwen. Gestoken in rok en jas. Ik zie bontkragen, ontwaar zelfs een dood dier. Waarschijnlijk ter versiering. Er zijn hoedjes en hoeden. Een paar dames zitten op de bank, een aantal op extra stoeltjes. Twee vrouwen  kijken naar de fotograaf. De rest kijkt naar het getoonde schilderij.

Er staan ook twee mannen in het beeld. Een ervan staat tussen de vrouwen, de ander staat bij een groot schilderij. Met zijn rechterhand heeft hij een hoed vast. Hij lijkt uit te leggen, te duiden, te vertellen. Zijn linkerduim haakt losjes aan een jaszak. De rest van zijn hand hangt er een beetje bij.

1923. Wat een mooi tijdsbeeld. De tijd tussen twee wereldoorlogen in. De jaren twintig. De Roaring twenties. Mijn ouders waren nog niet geboren, al scheelt maar een paar jaar. Mijn grootouders waren qua leeftijd in hun twintiger jaren.

De Roaring twenties. Amerika was nog maar net een wereldmacht. Ze werden serieus genomen door hun aandeel in de Eerste Wereldoorlog. Duitsland was druk doende met herstelbetalingen. Een hyperinflatie was ontstaan en vrouwen ontdeden zich massaal van het ongezonde korset.

1923. Een foto van een groep mensen in het Louvre. Er bestond nog geen Twitter, Facebook of iets dergelijks. Massaal gemaakte Selfie’s waren er nog niet. Misschien was het mede daardoor wel heerlijk rustig in het Louvre. Maar misschien was het er op dat moment ook wel saai?

Vandaag ga ik naar een lezing van Hans Dorrestijn. Zwartgallige humor. Zelfspot, wijsheid en mededogen. “Mooi van lelijkheid”. “In staat van ontbinding” en “Gesmolten ijsberen”. Mooie titels en programma’s van lang geleden.

“Zelfs Christus aan het kruis had het beter dan ik thuis”. Dat beloofd wat!
Saai zal het zeker niet worden en zéér waarschijnlijk hou ik het niet droog.

Fijne warme dag.

Parijs, impressionisme en Mona’s lach

Je kunt Parijs ook dromen. Een mooie zin uit een boekje “Komen en gaan” van Youp van ’t Hek. Een week lang scharrelde hij ooit, rond Gare du Nord, om herinneringen op te halen, te dichten en te kijken of hij weer verliefd kon worden. Verliefd op de stad, de ambitie en het leven.

Morgen is het een grote dag voor Utrecht. Morgen is het Grand Dépard. Het begin, de aftrap. De feestelijke start van de Tour de France 2015. Utrecht is morgen het startpunt van hoop en ambitie. In Utrecht is de afgelopen tijd véél gedroomd. Dromen met Geel als belangrijkste kleur. In Parijs het Geel om de schouders krijgen is het hoogtepunt.

Maar eerst maar eens Parijs halen? De weg ernaar toe is bezaaid met hindernissen. Een lekke band is zo opgelopen. Een griepje of verkoudheid raak je niet zomaar kwijt. Een overstekend hondje of een iets te enthousiaste fan kan zomaar fataal zijn. De tocht is lang en heeft veel bochten.

Ik verheug me, als kijker, weer op de landschappen, de torenspitsen, de kleine dorpjes. Ik verheug me op de enthousiast applaudisserende toeschouwers. Ik verheug me op de Alpen en de Pyreneeën. Ik verheug me op de Franse sfeer en klank.

Juli doet me verlangen naar impressionisme. Juli laat me als vanzelf hunkeren naar schilderijen van Cézanne en Sisley. Naar Renoir en van Gogh. Ik wil zonnebloemen zien en wolkenluchten. Ik wil vibrerende warmte proeven. Ik wil de graanoogst beleven en heftige Franse wijn drinken.

Je kunt Parijs ook dromen. Makkie. Morceau de gâteau. In gedachten zwaai ik bij de ingang van het Louvre naar Mona. Ik weet dat ze geduldig en lachend op me wacht.

Fijne julidag.

Paradise, Maria Lani en een blik

Kees-van-DongenAnd Dreamed of para-para-paradise, Para-para-paradise, para-para-paradise
Every time she closed her eyes.
Het refrein van Coldplay’s “Paradise” schalt door de kamer. Ik vind het een geniaal nummer. Qua tekst en zeker qua compositie. De stemmen van de bandleden veroorzaken muzikale golfbewegingen die je vanzelf laten meedeinen alsof je je op een schip van Admiraal Michiel de Ruyter bevindt. Golven van oceaanwater mengen zich in mijn verbeelding als vanzelf met de muzikale golven en de prettige emoties.

Er was even een pauze met een kopje thee. Het scherm van de laptop open, internet, mail en twitter onder handbereik. De wereld is groot. Het stedelijk museum laat me via een tweet weten dat het vandaag (gisteren dus…) de geboortedag was van Kees van Dongen. Het bericht staat geschreven bij een schilderij van Kees van Dongen, het beeld van Maria Lani uit 1928.

Ik ben wel een bewonderaar van Kees van Dongen’s werk maar deze kende ik nog niet. Was me nog nooit onder ogen gekomen. Ik zag haar voor het eerst en ze sloeg in als een bom, maar dan wel een uiterst prettige bom. Ze maakte op mij een diepe indruk. Indruk door haar grote ogen, het rood van haar gestifte lippen, al dat blauw en dat bijzondere mooie licht. Het licht is intens en hartverwarmend. En het lijkt overal vandaan te komen, uit alle hoeken, vanuit allerlei windrichtingen. Het goudgele licht aan haar rechterkant, voor mij links, is van een andere orde en waarde dan de rest van het licht.

Ze kijkt me niet aan. haar blik gaat richting linksonder. Ze lijkt haar het hare van te denken. Wat zou er in haar omgaan? Ik weet het niet en zal er nooit achter komen en dat is een geschenk. Het blijft een mysterie…

Terwijl ik Coldplay en hun verbeelding van het Paradijs, ik was al met de vijfde of zesde herhaling bezig, op pauze heb gezet. Kijk ik nog eens en nog eens naar haar blik. Haar blik lijkt te veranderen als ik op play druk. Het blijft wonderlijk hoe het werkt.

Ik ben in mijn leven twee keer in het Louvre geweest. Zet mij in de ingang en ik ben als kind aan huis, in een snoepwinkel, in het paradijs. En twéé keer zag ik haar. Twee keer zag ik life de Mona Lisa. Ze was vastgelegd. Vereeuwigd en verbeeld in olieverf en op populierenhout. La Gioconda keek me beide keren aan. Ze bleef kijken hoe ik haar blik ook probeerde te ontwijken om ook het andere geschilderde te zien. M.L’s ogen zijn niet alleen uitnodigend, onderzoekend en peilloos diep, maar ze zijn ook een beetje dwingend. Volgens mij geniet ze ook van alle aandacht.

Nee dan Maria Lani (M.L.2.0). Ze kijkt me niet aan, ze ontwijkt en is in gedachten waarschijnlijk héél ergens anders. Misschien denk t ze aan iets wat paradijselijk zou kunnen zijn. Misschien is het paradijs niet ergens ver weg of een niet bestaand iets. Misschien is het paradijs wel dichtbij.

En ik? Ik moet toch weer eens snel terug naar het Louvre. Maar eerst naar het Stedelijk. Eerst naar Amsterdam.

Fijne dag.