Tag Archives: nijmegen

Zondag, een drieluik en het ochtendgloren

8BD24DB4-5CF0-4D6D-9A29-132766CBDEE8Zondag, vroeg in de ochtend. Spotify aan, streaming een cd van Coldplay. Me realiserend dat het Engels alsmaar verder oprukt en al veel terrein heeft gewonnen. De cd, als je het nog zo kunt noemen, begint met Sunrise (zonsopgang). Om maar in de stemming te komen. Snaarinstrumenten spelen tegen elkaar in. Wedijveren zonder de harmonie kwaad aan te doen. Het volgende nummer heet Church (kerk). Hoe toepasselijk.

Ik ben nog niet uit mijn drieluik. Voor zover zijn de twee oude kastdeurtjes al een eind gevorderd, maar nog lang niet af. Een heuvel, twee mensfiguren, wat rondvliegende vormen, een bergtop. Een vogel, wat groen en enkele figuren. Wat nog immer ontbreekt is het middenstuk en uiteindelijk de verbinding tussen de drie onderdelen wat als een openbaring en verrassing zou moeten kunnen ontstaan.

De Zon is al een tijd op. Beeldend gesproken dan. Ze gaat immers nooit weg. Verdwijnt niet, maar straalt altijd. Ondertussen kleuren plukjes wolk hierbuiten lichtroze tegen een achtergrond van wit en zachtblauw.

Mooie Zondag!

Privéles fotografie en beeld!

2019-10-Flyer prive-lesMet jarenlange ervaring als fotograaf en cursus/workshop gever/verzorger blijft het lesgeven een bijzondere uitdaging.

Wat is beeld? En hoe sterk is het of kan het zijn?
Flitsen of juist niet? Kleur of zwart-wit?
Vragen zijn er genoeg, de mogelijkheid tot het volgen van een privéles behoort ook tot de mogelijkheden!
Meer info? Email: info@beeldencoaching.nl

Met fotografische groet, Mart

Koningsmarkt, de fletse zon en het grote liegen

4FD7FC4C-4F0B-4617-9152-1727165A6BC4Het was zoals vanouds en ieder jaar weer gezellig op de Koningsmarkt. Af en toe was er een glimp van Oranje, een muzikaal kind, en trotse ouders. Grabbeltonnen wisselden af met zelfgebakken koek of snoepjes uit een plastic verpakking. Kitsch lag naast gereedschap. Schoenen naast babykleding en volwassen kleding in een nogal oversized formaat. Oude, in de energie van de dag, en de hype van ooit geproduceerde goederen lagen te schitteren in een flets zonnetje.

Als een onderstroom hield de overdadigheid aan. Als boze en bijtgrage wezens stonden de kraakwagens van de gemeente al klaar om het afval na afloop tot zich te nemen. Ze zouden later op de dag goed gevuld op weg gaan naar de eindbestemming.

Bij verkopers van een enorme hoeveelheid nieuwe games stonden vier politieagenten in uniform. Eentje ervan was aan het bellen. Wellicht om informatie te vergaren. In de voetje voor voetje voortschrijdende massa hoorde ik iemand schreeuwen tegen een ander. Het ging, grappig en leuk bedoeld, om een eenzaam ten toon gesteld voetbalshirt van Feijenoord. 

Ik heb niets gekocht. Kon me goed en netjes bedwingen. Al was het gevoel van verwerven en bezitten volop aanwezig. Bij wijze van spreken voelde ik de hebberigheid in mijn bloedbaan het prikkelende spel spelen. Met mijn ogen zocht ik naar niets speciaals.

Ik heb niet gewacht tot het einde van de markt. Wanneer de meeste bezoekers en verkopers al lang zijn vertrokken. Want dan verschijnen de ‘minder bedeelden’ ten tonele. Ze zoeken naar gratis en achtergelaten en nog goed bruikbare spullen, vullen tassen met kleding, laden hun fietsen op als ware het pakezels.

Het was in de bijna achterliggende week de tijd van ‘dividend’ en het grote liegen. De week van memo’s, herinneringen, multinationals en ‘onze’ Minister President. Van coalitie versus oppositie. De week van sorry, sorry en nog eens sorry. 

 

Bewustwording, vooroordelen en een levend boek

2017-07-18-0032-smallIk vroeg me af hoe het met hem ging. Met die man in dat rode t-shirt en getooid met een hoed die zo op zijn benen wankelde en werd opgevangen door twee EHBO’ers? Een stuk verderop, net na de finish zag ik ook al twee mensen met jasje van het rode kruis aan bezig. Ze stonden voorover gebogen over een man die languit op het gras lag. Vanaf een afstandje gezien lag hij erbij alsof hij sliep. Gelukkig zag ik zijn lippen bewegen. Kennelijk waren ze gedrieën in gesprek.

De eerste dag van de Vierdaagse had haar tol al geëist. Natuurlijk waren er de eerste uitvallers. Uiteraard zouden er uiteindelijk mensen plaatsnemen in de benenwagen. Zonder het bekende polsbandje als bewijs van deelname dat ondertussen zou zijn afgeknipt.

Eerder die middag kreeg ik op het plein voor de bibliotheek een uitnodiging om een levend boek te lenen. Er werd me uitgelegd dat het om een levend mens ging. Een mens met een (oorlogs)verhaal plus de nodige levenservaring. Voorbeelden alszijnde een vluchteling of transgender werden gegeven. Of ik het leuk vond om met een van de personen in gesprek te gaan? Twintig minuten zou het maximaal duren en als ik het leuk vond dat kon er vijf minuten gesprekstijd aan worden vastgeplakt.

Ik haakte al af bij het eerste woordje leuk. Vertelde de goedwillige vrijwilligster van de bieb ook waarom. Omdat ik onder andere een hekel heb gekregen aan het veelgebezigde, gebruikte en te pas en te onpas ingezette woordje leuk! Ik vertelde het met een charmante glimlach. Dat scheelde.

Ik kon mezelf testen op mijn vooroordelen, probeerde ze nog. Een soort bewustwording van mezelf merken en van de maatschappij, drong ze aan. Ik merkte dat ze ‘gas gaf’ om zo te proberen me alsnog over te halen. Helaas. Ik was onvermurwbaar.

Op het Faberplein was het gezelli, ook deze dagen zo’n veelgebruikt woord. Nee, het was er echt gezellig. Ik zag zingende obers en dansende feestvierders op het plein. Hoorde de aanstekelijke muziek van het zoveelste coverbandje en nam een slok van de gekoelde witte wijn uit een plastic bierglas met de opdruk van van Freddy Heineken.

Ik heb soms een zwak voor coverbandjes. Omdat ze zo hun best doen, omdat ze af en toe een gezellige sfeer creëeren. En als ze er naast zitten qua gezongen noten? Who cares? Zolang de drank rijkelijk vloeit en blijft stromen is er niet veel aan de hand toch?

Waar ik wel over kan vallen of struikelen is het ongeloof. Zo hoorde ik een welgevormde (ja, ja…) zangeres ‘Superstition’ (Stevie Wonder!) zingen. Maar zag dat ze er zelf niet in geloofde. Hoorde een ander iets van Freddie Mercury vertolken. Ook helaas zonder te voelen waar de werkelijke kracht van Freddy in lag.

Hoe zou het de wandelaars vergaan op de tweede dag? En met dat snapchat model met de gebruikersnaam ‘Khulood’ die Saudi-Arabië op zijn kop zette vanwege het filmpje in uitdagende kleding? Zou ze al zijn mishandeld? Zou ze de dreiging van een gevangenisstraf en/of stokslagen al in haar nek voelen?

En hoe is het met jou? En met die en die? En how staat het met jouw persoonlijke vooroordelen?

Hier in Nijmegen gaan we de Tweede wandeldag in. En het gaat vandaag op Roze Woensdag heet worden. Zeer heet!

 

Een kip, een jongen en een spervuur van kogels

Reizende vingers

‘Reizende vingers’ ©Mart van Zwam 30 x 40 cm Fotoprint op Hout

Ik zag onze burgemeester voorbij komen. Normaal gesproken al niet de beste of mooiste om te fotograferen, maar nu stond ie verkleed in beeld. Als kip. Smaakvol was het allemaal niet maar ah la. Of a laaf. Om maar even in de sfeer te blijven.

Ook de wethouders hebben zich in het feestgedruis gestort. Zag een kikker, een hond, een monnik en een uitdossing dat ‘Staphorstmeisje’ als titel mee kreeg. Gelukkig ontbraken er twee wethouders. Hoogstwaarschijnlijk houden die op het stadhuis of vanuit hun eigen woning alles goed in de gaten en een vinger aan de pols.

Tja, stel dat er wat zou gebeuren? Terwijl je als kip door de straten loopt of host? Stel dat er, gepland en dus niet toevallig, een of andere gek iets doet? Tenslotte regeert de angst op dit moment. Of niet soms? Of heeft de angst tijdens deze dagen van carnaval een paar dagen vrijaf gekregen?

Zag gisteren een jongetje lopen. In de buurt en met zijn zusje, dat zag er in ieder geval wel zo uit. Het jochie had een camouflagebroek aan met bijpassend jasje. In zijn handen een plastic Bart Smit achtig geweer. Zijn bewegingen logen er niet om. Alsof hij ons wilde omleggen. Een denkbeeldig spervuur van kogels vloog door de ruimte.

Een schilder als René Margritte zou iets met het beeld kunnen doen. Teun Hocks als kunstenaar ook. Martin Parr had er als fotograaf een echte ‘Parr’ van kunnen maken. Ed van der Elsken had er waarschijnlijk een eeuwig rauw tijdsbeeld van gemaakt. Ruw, weinig om het lijf lijkend maar met zoveel diepgang.

Een burgemeester die als kip, gelukkig nog wel met kop, door de straten slentert. Op zoek naar het volgende moment en op weg naar het volgende café en bier.

Moet er nog een beetje aan wennen. Net als aan de knoppen in de seringenboom of het paars en geel van de bloemetjes in voor en achtertuin.

Wens je een mooie en kleurrijke zondag.

 

‘Waalbrug Nijmegen’

2011-03-20-030-small‘Waalbrug Nijmegen’
©Fotografie Mart van Zwam

Fotoprint op Hout
Prachtig mooi, op duurzaam hout
Geprint op multiplex of vurenhout
Goed zichtbare houtstructuur
Ingebouwd ophangsysteem
Whitewashed basis voor knallende kleuren bij de vurenhout variant
Duurzaam, FSC- en PEFC-gecertificeerd hout
(gratis verzending!)

€ 125, 00
40 cm x 40 cm
€ 150, 00
60 cm x 60 cm