Tag Archives: nijmegen

Het bos, het oog en de prikkelende fantasie

Bos Mart van Zwam Het bos herbergt veel wat op het eerste gezicht aan het oog is onttrokken. Dat is een van de mooiste kanten van een bos. Dat wat verborgen is en misschien blijft. Als wandelaar kijk je niet alleen je ogen uit als je niet voorzichtig genoeg bent, als beleving voel je het intense leven. Het leven in al zijn eigen verscheidenheid waar vorm en ritme je zo mooi kunnen leiden.

Bijna lente. Het bos was gisteren in de ontwaakstand. Groen komt alsmaar meer, de bescheiden en zachte wind gaf een mooie aanvulling. Vanwege de grote hoeveelheid aan regen, zeg maar gerust hemelwater, was het op sommige plekken behoorlijk drassig. Hier en daar verschenen poelen met alle gevolgen die gevolgen zo kunnen hebben. Drijvend blad dreef net als afgebroken takken dat ook deden.

Ontwortelde bomen zijn ook mijn favoriet. Hier en daar zie je de verschillende tinten kleur van de bodemlaag, het mosgroen is er in verschillende varianten, schimmels groeien en hechten zich dat het een lieve lust is. Leven en dood in perfecte harmonie.

Soms wil ik wel een schimmel zijn, of een mooi stukje mosgroen. Dan weer een fiere Eik, Berk of Spar. Maar dan zou ik mijn wandelaarschap kwijtraken wat me toch zo lief is. Nee, dat toch uiteindelijk maar niet.

Een vorm in een stam. Een wild zwijn met snuit? Een lui oog, de ander gesloten? Als je goed oplet ontsluit een bos niet alleen zichzelf maar activeert het ook de prikkelende fantasie.

Uitkleden, bekleden en een kletskassa

Liever naakt dan namaak Brosse koek.

Stond gedrukt op de lege doos die ik uit het schap pakte in het plaatselijke Aldi filiaal. De brosse koekjes lijken op de aloude en zeer bekende Bastogne koeken. Je kent ze vast wel.

Liever naakt dan namaak. De oude slogan van weleer schoot als een herinnering naar voren. Om zich aan te dienen, te nestelen en wat al meer. Liever naakt dan namaak ging over het dragen van zuiver scheerwol weet ik nog. Wol in de tijd dat het kennelijk ook nodig was om het te propageren.

Als oud detaillist voel ik altijd nog de verbinding met een winkel. Een woord dat trouwens, leuke kwisvraag, uit het Duits komt. Een winkel zat ooit bijna altijd op een hoek, vandaar de naam. Maar goed, als die oude detaillist voel ik nog altijd de verbinding. Zij het dat ik meer met andere ogen kijk. Inrichting en vormgeving hebben nu mijn aandacht in verband met cultuur en vormgeving.

Het aantal winkels in Nederland is alweer dalende. Faillisementen lopen hand in hand met financiële beslissingen. Contactpunten verdwijnen. Er is zelfs sprake van in het leven geroepen kletskassa’s waar je doodeenvoudig een praatje met de caissière kunt maken. Klinkt armoedig maar misschien is het dat ook wel.

Zondag, een drieluik en het ochtendgloren

8BD24DB4-5CF0-4D6D-9A29-132766CBDEE8Zondag, vroeg in de ochtend. Spotify aan, streaming een cd van Coldplay. Me realiserend dat het Engels alsmaar verder oprukt en al veel terrein heeft gewonnen. De cd, als je het nog zo kunt noemen, begint met Sunrise (zonsopgang). Om maar in de stemming te komen. Snaarinstrumenten spelen tegen elkaar in. Wedijveren zonder de harmonie kwaad aan te doen. Het volgende nummer heet Church (kerk). Hoe toepasselijk.

Ik ben nog niet uit mijn drieluik. Voor zover zijn de twee oude kastdeurtjes al een eind gevorderd, maar nog lang niet af. Een heuvel, twee mensfiguren, wat rondvliegende vormen, een bergtop. Een vogel, wat groen en enkele figuren. Wat nog immer ontbreekt is het middenstuk en uiteindelijk de verbinding tussen de drie onderdelen wat als een openbaring en verrassing zou moeten kunnen ontstaan.

De Zon is al een tijd op. Beeldend gesproken dan. Ze gaat immers nooit weg. Verdwijnt niet, maar straalt altijd. Ondertussen kleuren plukjes wolk hierbuiten lichtroze tegen een achtergrond van wit en zachtblauw.

Mooie Zondag!

Privéles fotografie en beeld!

2019-10-Flyer prive-lesMet jarenlange ervaring als fotograaf en cursus/workshop gever/verzorger blijft het lesgeven een bijzondere uitdaging.

Wat is beeld? En hoe sterk is het of kan het zijn?
Flitsen of juist niet? Kleur of zwart-wit?
Vragen zijn er genoeg, de mogelijkheid tot het volgen van een privéles behoort ook tot de mogelijkheden!
Meer info? Email: info@beeldencoaching.nl

Met fotografische groet, Mart

Koningsmarkt, de fletse zon en het grote liegen

4FD7FC4C-4F0B-4617-9152-1727165A6BC4Het was zoals vanouds en ieder jaar weer gezellig op de Koningsmarkt. Af en toe was er een glimp van Oranje, een muzikaal kind, en trotse ouders. Grabbeltonnen wisselden af met zelfgebakken koek of snoepjes uit een plastic verpakking. Kitsch lag naast gereedschap. Schoenen naast babykleding en volwassen kleding in een nogal oversized formaat. Oude, in de energie van de dag, en de hype van ooit geproduceerde goederen lagen te schitteren in een flets zonnetje.

Als een onderstroom hield de overdadigheid aan. Als boze en bijtgrage wezens stonden de kraakwagens van de gemeente al klaar om het afval na afloop tot zich te nemen. Ze zouden later op de dag goed gevuld op weg gaan naar de eindbestemming.

Bij verkopers van een enorme hoeveelheid nieuwe games stonden vier politieagenten in uniform. Eentje ervan was aan het bellen. Wellicht om informatie te vergaren. In de voetje voor voetje voortschrijdende massa hoorde ik iemand schreeuwen tegen een ander. Het ging, grappig en leuk bedoeld, om een eenzaam ten toon gesteld voetbalshirt van Feijenoord. 

Ik heb niets gekocht. Kon me goed en netjes bedwingen. Al was het gevoel van verwerven en bezitten volop aanwezig. Bij wijze van spreken voelde ik de hebberigheid in mijn bloedbaan het prikkelende spel spelen. Met mijn ogen zocht ik naar niets speciaals.

Ik heb niet gewacht tot het einde van de markt. Wanneer de meeste bezoekers en verkopers al lang zijn vertrokken. Want dan verschijnen de ‘minder bedeelden’ ten tonele. Ze zoeken naar gratis en achtergelaten en nog goed bruikbare spullen, vullen tassen met kleding, laden hun fietsen op als ware het pakezels.

Het was in de bijna achterliggende week de tijd van ‘dividend’ en het grote liegen. De week van memo’s, herinneringen, multinationals en ‘onze’ Minister President. Van coalitie versus oppositie. De week van sorry, sorry en nog eens sorry. 

 

Bewustwording, vooroordelen en een levend boek

2017-07-18-0032-smallIk vroeg me af hoe het met hem ging. Met die man in dat rode t-shirt en getooid met een hoed die zo op zijn benen wankelde en werd opgevangen door twee EHBO’ers? Een stuk verderop, net na de finish zag ik ook al twee mensen met jasje van het rode kruis aan bezig. Ze stonden voorover gebogen over een man die languit op het gras lag. Vanaf een afstandje gezien lag hij erbij alsof hij sliep. Gelukkig zag ik zijn lippen bewegen. Kennelijk waren ze gedrieën in gesprek.

De eerste dag van de Vierdaagse had haar tol al geëist. Natuurlijk waren er de eerste uitvallers. Uiteraard zouden er uiteindelijk mensen plaatsnemen in de benenwagen. Zonder het bekende polsbandje als bewijs van deelname dat ondertussen zou zijn afgeknipt.

Eerder die middag kreeg ik op het plein voor de bibliotheek een uitnodiging om een levend boek te lenen. Er werd me uitgelegd dat het om een levend mens ging. Een mens met een (oorlogs)verhaal plus de nodige levenservaring. Voorbeelden alszijnde een vluchteling of transgender werden gegeven. Of ik het leuk vond om met een van de personen in gesprek te gaan? Twintig minuten zou het maximaal duren en als ik het leuk vond dat kon er vijf minuten gesprekstijd aan worden vastgeplakt.

Ik haakte al af bij het eerste woordje leuk. Vertelde de goedwillige vrijwilligster van de bieb ook waarom. Omdat ik onder andere een hekel heb gekregen aan het veelgebezigde, gebruikte en te pas en te onpas ingezette woordje leuk! Ik vertelde het met een charmante glimlach. Dat scheelde.

Ik kon mezelf testen op mijn vooroordelen, probeerde ze nog. Een soort bewustwording van mezelf merken en van de maatschappij, drong ze aan. Ik merkte dat ze ‘gas gaf’ om zo te proberen me alsnog over te halen. Helaas. Ik was onvermurwbaar.

Op het Faberplein was het gezelli, ook deze dagen zo’n veelgebruikt woord. Nee, het was er echt gezellig. Ik zag zingende obers en dansende feestvierders op het plein. Hoorde de aanstekelijke muziek van het zoveelste coverbandje en nam een slok van de gekoelde witte wijn uit een plastic bierglas met de opdruk van van Freddy Heineken.

Ik heb soms een zwak voor coverbandjes. Omdat ze zo hun best doen, omdat ze af en toe een gezellige sfeer creëeren. En als ze er naast zitten qua gezongen noten? Who cares? Zolang de drank rijkelijk vloeit en blijft stromen is er niet veel aan de hand toch?

Waar ik wel over kan vallen of struikelen is het ongeloof. Zo hoorde ik een welgevormde (ja, ja…) zangeres ‘Superstition’ (Stevie Wonder!) zingen. Maar zag dat ze er zelf niet in geloofde. Hoorde een ander iets van Freddie Mercury vertolken. Ook helaas zonder te voelen waar de werkelijke kracht van Freddy in lag.

Hoe zou het de wandelaars vergaan op de tweede dag? En met dat snapchat model met de gebruikersnaam ‘Khulood’ die Saudi-Arabië op zijn kop zette vanwege het filmpje in uitdagende kleding? Zou ze al zijn mishandeld? Zou ze de dreiging van een gevangenisstraf en/of stokslagen al in haar nek voelen?

En hoe is het met jou? En met die en die? En how staat het met jouw persoonlijke vooroordelen?

Hier in Nijmegen gaan we de Tweede wandeldag in. En het gaat vandaag op Roze Woensdag heet worden. Zeer heet!