Tag Archives: museum

Behuizing, een cafe en de urweiblichkeit van een eiland

2019-12-Flyer Insel_HombroichEr zijn tijden plus momenten dat een mens niet gelukkiger kan zijn dan dat het  geluk op dat moment brengt of te bieden heeft. Gisteren was ik op de koffie in een prachtig klein koffie café. Er waren kleine tafeltjes met stoelen. Een lange tafel voor wat grotere gezelschappen en een mooie driezitter om eens lekker in weg te duiken.

Wat opviel waren de stapels elpees van ooit. Ik zag de hoes van The Beatles stralen in het licht. Een foto van Terence Trent D’Arby riep herinneringen op aan de jaren tachtig. Het balkenplafond van het café had iets robuusts door het formaat en de plafondhoogte.

Behuizing is iets wonderlijks. Zelf woon ik niet al te groot of klein. Meer in het formaat van gemiddeld. Jaren vijftig gebouwd en voorzien van alle gemakken (behalve een bad plus vaatwasser) dat een mens nu eenmaal geluk kan brengen. Er is sprake van een plat dak, geen zolder plus een grote voor en redelijke achtertuin. Gebouwd in de tijd dat grond nog niet aan schaarste onderhevig was.

Het begint er langzaam naar uit te zien dat we met een groepje mensen richting Duitsland vertrekken. Op 16 maart wel te verstaan. Museum Insel Hombroich met al zijn binnen en buitenkunst wacht, net zoals het landschap, de flora en fauna, koffie en de lunch.

Een bijzondere plek, dat Insel Hombroich. In een ook al bijzondere setting dat gebed is in een filosofie vermengt met de energie die je zintuigen prikkelen en strelen. “Die Insel ist  urweiblich” schreef iemand ooit. Volgens mij klopt het. Gevoelsmatig ook!

Urweiblig! Wat mij betreft het woord van deze woensdag.

Een feestje, vervreemdend en het formaat in de ruimte

F8F511FA-D4FC-4815-8699-A12D585F8920Waar is het feestje? Hier is het feestje! Deel 1 van de avontuurlijke reis zit er alweer op. Vanochtend klonk in de dichte nabijheid van mijn logeeradres het loeien van een koe. Het diepe, diepe geluid dat ergens vanuit het donker kwam vulde de omgeving als een tijdelijke uitdrukking of roep om iets.

Het feestje in museum De Pont dat de toepasselijke naam WeerZien heeft vulde de verschillende ruimtes. Oude bekenden wisselden met nieuwe ontdekkingen, kleur en ideeën gingen een relatie aan. Het formaat van de ruimte en het werk deden er toe. Zeker bij de opstelling van de tafel plus stoelen. Het liefst was ik op een van de stoelen geklommen om erop te gaan zitten om nog meer te voelen, maar dat mocht niet. En terecht. Wel was er de mogelijkheid om onder de tafel door te lopen, wat ik ook graag deed.

Vreemd genoeg deed het formaat me ook denken aan de tijd, mijn tijd, van het speelgoed. Lang geleden. Als jochie had ik een verzameling cowboy’s en indianen. Van plastic uiteraard. Een groot fort was de huisvesting en uitvalsbasis van de blanken. De ‘roodhuiden’ waren maar al te vaak de vertegenwoordigers van het kwaad, die van mij uiteraard de ‘goeden’. Beelden gaan in je kop en systeem zitten. Soms wachtend op correctie of een uitnodiging ertoe. Gelukkig kwam de correctie en het herschrijven van het script op tijd. En in de tijd.

Behalve de woorden en zinnen zoals ‘Ik zie er wel wat in” of “Het doet me wel iets” die in de ruimte en de heerlijke wandelgangen rondzwierven als vruchtbare of juist nietszeggende informatie, bleef gisteren het woord ‘vervreemdend’ hangen. Als effect, een gevoel, aanvulling of omschrijving. En dat terwijl De Pont het op de website ook heeft over WeerZien met en de verschillende ‘logés’. Een boeiende combinatie.

Wil jij ook naar het feestje? Gaan met die banaan! Het kan nog tot en met 18 februari a.s.

Doen!

Wachtkunst, een publiekslieveling en een dieptepunt

Mauritshuis

Het depot van het Mauritshuis in Den Haag

Om de twee a drie dagen kijk ik het postvak ongewenste berichten even na. Gewoon voor de zekerheid, want stel je eens voor dat ik iets zou missen? Vandaag was er niet veel. Ja, of ik naar de website wil om kozijnen, plus uiteraard de aanbieders, met elkaar te vergelijken. Om zulke post had ik niet gevraagd maar wel gekregen. Geeft niet, iedereen probeert een boterham, en goed belegd, te verdienen.

Het liefst schrijf ik in de vroege uren. Dan is het stil en donker buiten. De dag is nog fris en nieuw. Er kan nog van alles gebeuren. In die wee small hours van vanochtend wist ik even niet waarover ik moest schrijven, maar wel dat ik graag wilde.

Meestal komt de inspiratie wel, dat is een kwestie van vertrouwen. Ondertussen heb ik afgeleerd om niet bang te zijn voor een kaal en leeg beeldscherm. Mits de poort naar die mooie bron dat inspiratie wordt genoemd openstaat komt er wel iets. Zo ook vanochtend.

In de map ongewenste berichten bevond zich een nieuwsbrief van het Mauritshuis met een aankondiging voor een tentoonstelling. Vanaf 4 februari (dus gestart) is er in Den Haag de expositie Hoogte- en dieptepunten uit het depot ingericht. De mensen in het mooie thuis van de beste Nederlandse schilderkunst uit de Gouden Eeuw laten zien wat normaal gesproken verborgen blijft. Vind ik qua tekst prikkelend en uitdagend.

Op de website van het Mauritshuis is er de vraag om persoonlijke actie, de bezoeker kan namelijk stemmen. Uiteraard is de selectie voor de nu lopende tentoonstelling al gemaakt, maar de vraag aan de bezoeker is wat hij of zij had gekozen? “Maar wat zou ú hebben gekozen? Welk schilderij vindt u mooi genoeg om een poosje uit het depot te halen?”. Het is opvallend en het gebeurt steeds vaker dat museumbezoekers door musea worden uitgedaagd en betrokken. Lijkt mij een positieve beweging. En door te stemmen kun je mee doen en het prettige gevoel krijgen dat je er als bezoeker er toe doet. Wanneer je dus wilt stemmen? Klik dan hier….

Wachtkunst. De kunst is geduldig, wacht af en grijpt haar kans.

Ondertussen las ik vanochtend over een overleden vrouw. Het ongeluk gebeurde op een spoorwegovergang. De vrouw was samen met haar man aan het fietsen. Er gebeurde iets terwijl de slagbomen al dicht waren. Paniek? Slecht zicht? Het ging in ieder geval finaal mis.

Een vrouw, met een kinderwagen, die het ongeluk zag gebeuren, raakte ter plekke in een soort conflictsituatie met een jong meisje dat met haar mobiel foto’s maakte van de stervende vrouw. De reactie van het meisje was een eerder een vraag. “Ik mag er toch wel foto’s van maken?”. Het geeft te denken en stof tot discussie.

Misschien moeten de woorden ge- en ongepast en hun bijbehorende grenzen maar weer eens in de spotlights komen en terug in het dagelijkse leven. Zij hebben volgens mij lang genoeg gewacht in het depot van ons bestaan.

Fijne zondag en stem ze.

Egypte, land van onsterfelijkheid

Egypte1 april t/m 2 oktober 2016

De tentoonstelling Egypte, land van onsterfelijkheid laat met prachtige beeldhouwwerken, bronzen godenfiguren, mummiekisten en mummies zien hoe de oude Egyptenaren zich voorbereiden op het eeuwige leven in het hiernamaals. De ruim 150 objecten in de tentoonstelling komen allemaal uit de eigen museumcollectie, waarbij sommige nooit eerder voor publiek waren te zien.

Leven na de dood
Het oude Egypte inspireert en fascineert als het land van piramides, mummies, de woestijn en de Nijl. De manier waarop de oude Egyptenaren omgingen met het leven na de dood, roept bij veel mensen een gevoel van verwondering op. Egyptenaren besteedden veel energie aan een prachtige grafuitrusting, indrukwekkend versierde graven en het behouden van het lichaam na de dood. Voor de Egyptenaren waren dit echter geen voorbereidingen op de dood, maar voorbereidingen op het eeuwige leven in het goddelijke hiernamaals.

Bron en lees verder…

Thuis, de waarheid en een voedselpakket

Mart van Zwam“Een kunstenaar moet zoeken naar de waarheid achter de dingen.” aldus Charley Toorop. De tekst was duidelijk en helder en hing er uiteraard niet voor niets. Niet omdat het mooi is, bij de aankleding of uitstraling van het museum hoort, maar gewoon omdat geschreven woorden nou eenmaal met een eigen geluid spreken. Maar goed, dat vind ik dan. En ik was thuis. tenminste, zo voelde het.

Wat nou eigenlijk thuis is en als thuis aanvoelt heeft voor mij iets mysterieus. Het lijkt bedekt met een sluier waardoor de helderheid soms ver is te zoeken. Of in het geval van thuis zijn, de werkelijke plek niet precies is te duiden. En ik hou nu eenmaal van een beetje mysterie. Ik hou van het vage en van het ontdekken, want dat laatste is nu juist het leuke en de boeiende kant van mysterie en de vaagheid.

Ik was dus thuis. Thuis in het Museum in Arnhem. Het museum dat op hun website de aanvullende tekst heeft staan “Ruimte voor realiteit”. Ik was thuis op de Utrechtseweg. De lange stijgende weg met haar mooie panden en prachtige vergezichten op de omgeving.

Een paar schilderijen uit de vaste collectie hingen niet waar ze normaal gesproken hangen. Kennelijk waren ze uit logeren, misschien waren ze toe aan restauratie. Ik miste bijvoorbeeld de vrouw in de rode jurk en haar lichtbruine jas. Ik kan me nu niet herinneren wie dat heeft geschilderd. Misschien ook niet belangrijk. Dat specifieke schilderij moet ik altijd even gedag zeggen. Dat hoort nu eenmaal bij mijn bezoek aan het museum. Net zoals ik Monsieur Jacques van het Kröller-Müller Museum even gedag moet zeggen wanneer ik daar thuis ben.

Het museum is ook een goed huis om je verjaardag te vieren. Dat bleek in ieder geval weer eens. Het is gewoon een goeie plek om even stil te staan bij de waarheid dat tijd en vooral haar aanduiding zeer betrekkelijk is. Maar ook hoe bepalend het kan zijn. Niet alleen bepalend hoe je je voelt maar ook wanneer. De manier waarop lijkt net zo divers als dat er kunstwerken zijn. Toelaten en accepteren zijn soms wonderlijke en grappige bewegingen. Kunst heeft zo haar eigen spiegelend effect.

De tentoongestelde kunt was wéér om van te smullen. De cappuccino was lekker en het broodje beenham was zeer welkom. Dat zocht in de pauze haar weg in mijn lijf en gaf de nodige brandstof.

De zon gaf het beste wat ze had en deed een lieve duit in het zakje. Het complete voedselpakket stond ver verwijderd van fastfood zijn.

Fijne dag.

Mart